Daar waar de sprinter in de lastige ritten in de Tour de France het comfort van de zogenaamde ‘bus’ opzoekt, is hij in Milaan-Sanremo wel in staat om het tempo van de betere klimmers bij te benen/te volgen. Dietmar Ledegen van Energy Lab verklaart de ogenschijnlijke contradictie.

Text: Steven Kins

Milaan-Sanremo, ofwel de jaarlijkse strijd tussen de klimmers, de punchers en de sprinters. De voorbije vier jaar werd de strijd telkens beslist in het voordeel van een sprinter, met in chronologische volgorde winst voor Ciolek, Kristoff, Degenkolb en Démare. En dat ondanks de lange afstand van de klassieker en de aanwezigheid van enkele kuitenbijters, zoals de Cipressa en de Poggio, diep in de finale. Hoe komt het toch dat de betere klimmers de sprinters niet kunnen overboord gooien op die hellingen? “Simpel, omdat de hellingen net niet lastig genoeg zijn om een sterke sprinter te lossen,” klinkt het bij Ledegen.

HOGE PIEKWAARDE

Kenmerkend voor het profiel van de sprinter is de hoge piekwaarde aan wattages die hij kan trappen gedurende een dertigtal seconden. Die kracht volstaat meestal om een korte helling te kunnen overwinnen in een klassieker. Meer zelfs, hij zal die korte helling zelfs sneller en beter kunnen oprijden dan een klimmer. Die moet het in tegenstelling tot de sprinter meer hebben van de langere hellingen. Daar speelt de piekwaarde minder een rol, maar komt het eerder aan op het gemiddeld wattage per kilogram lichaamsgewicht. Daar zijn de lichtere klimmerstypes dan weer in het voordeel ten opzichte van de doorgaans zwaarder gebouwde spurters.

Lees het volledige artikel in het maartnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees HIER online verder via Blendle.