Beachracen wordt steeds populairder. Afgelopen zondag trotseerden 850 deelnemers de felle zeewind tijdens de Strandrace van Noordwijk. Cycling.be mocht met een Koga Beachracer het strand op.
Strandracen, dat is tientallen kilometers heen en dan dezelfde tientallen kilometers terug over een strand fietsen. Denk nu niet dat we het daarmee over simpel stoempwerk hebben, want strandracen is een specialiteit op zichzelf (geworden). Allereerst moet je aangepast materiaal hebben. Dikke banden, maar met geen tot weinig profiel erop. Een vaste voorvork, want vering werkt alleen maar tegen. Een aerodynamische houding, want hoe rechter je zit, hoe meer wind je vangt.
Om al die eisen in één pakket te kunnen gieten, ontwikkelde Koga een speciale Beachracer. Dat het Koga is die als eerste met een dedicated strandfiets komt, is niet toevallig, want sinds lange tijd sponsort het bedrijf al enkele strandspecialisten, waarvan Ramses Bekkenk de vaandeldrager is. In samenspraak met hen kreeg de Beachracer een speciaal stuur, dat het midden houdt tussen een stadsfietsstuur en een racestuur. Het voordeel is dat een diepere zithouding mogelijk is. Verder heeft de Koga een steile zitbuishoek van 74° zodat je zoveel mogelijk boven het bracket zit, en is de naloop vergroot, zodat de fiets eigenlijk vooral rechtdoor wil.
TRAINEN OP JUISTE HOUDING
Al die eigenschappen komen onmiddellijk tot hun recht als je met de Beachracer op pad gaat. Scherp sturen werkt met vertraging, de fiets luistert pas na een of twee ogenblikken. De steile zitbuishoek leverde mij na een goeie 1u45 min koers een pijnlijke rechterhamstring op. Waarschijnlijk een plaatselijk overbelastinkje wegens onwennigheid met de andere zithouding, maar zonder veel erg, want een dag later was de spierpijn weg. Het stuur maakt mogelijk wat het belooft: een gestroomlijnde houding. Maar ook daarop moet je eigenlijk eerst wat trainen. Ik hield de diepe houding tijdens de race in elk geval maar tijdelijk vol. Vaker dan me lief was zocht ik naar een typische rechte mountainbikehouding, die meer ontspanning in je rug biedt. Maar door het gekromde stuur was die houding er niet. Dan maar shifters vast nemen, dat hielp ook al.
Wat ook van belang is bij beachracen, is dat je het strandzand ‘kunt lezen’. Niet alleen tijdens de koers, wanneer je de meest harde strook moet zien te kiezen, maar ook vooraf, zodat je weet welke bandenspanning je moet hanteren. Nu zat ik vaak te deinen op de banden. Ik geloof dat een hoge trapfrequentie uiteindelijk efficiënter is dan een groot verzet, maar daarmee is de kans op deinen natuurlijk wel groter. De Beachracer had een 11-28 cassette aan boord en voor mijn tempo bleek de 15 iets te licht en de 13 duidelijk te zwaar. Dus werd het deinen op de 15.
Het moge duidelijk wezen dat beachracen een vak apart is!
Koga organiseerde een dag voor de race een clinic voor een select groepje journalisten, om alvast aan de Beachracer te wennen en om onder leiding van Ramses Bekkenk de nodige tips te krijgen. Een belangrijke tip die hij gaf voor alle strandracers maar wellicht ook de ultieme tip voor wedstrijdrenners onthouden we u natuurlijk niet. Bekkenk: “Het beslissende moment vindt bij veel beachraces plaats bij het van het strand af komen. Op het rechte stuk weet iedereen wel bij elkaar aan te klampen. Maar wie door het losse zand kan blijven fietsen, kan vaak net die beslissende metertjes pakken.” En hoe moet dat dan precies, van het strand af gaan? “Neem een ruime bocht zodat je in rechte lijn en zo kort mogelijk door het losse zand kunt rijden. Schakel groot, neem snelheid en plaats je gewicht achterop je zadel. En dan maar doorduwen en je stuur losjes laten zoeken.”
Bedankt Ramses, de tip werkte, maar mijn beslissende meters had ik al verloren nog voordat ik de startstreep kon passeren. Gestart als plm. 300e, gefinisht als 202e. 52 km in 1u47min. Dat moet beter kunnen, Cycling.be!