Carbon wordt al meer dan tien jaar gebruikt om fietsframes te produceren. Maar waar zit exact het verschil in alle verschillende soorten carbon? Scott legt het productieproces uit in een mooi filmpje.

Scott was een van de eerste merken die carbon ging gebruiken. Het doel was om steeds lichter, steviger en duurzamer te gaan. Daarvoor werden productietechnieken bedacht die preciezer en herhaalbaar waren en minder afval opleverden. De ingenieurs van Scott werken samen met onafhankelijke testlabo’s en universiteiten om te blijven evolueren en innoveren.

Bijna elk merk heeft zijn eigen type-aanduiding van het soort carbon dat ze gebruiken. Bij Scott is dat HMF en – de beste en lichtste vezel – HMX. Die laatste is 20% stijver dan HMF. Om één frame te maken, zijn 200 voorgesneden stukken vezel nodig. Het vormingsproces heet bij Scott IMP, of Integrated Molding Process, en laat toe om verschillende buizen te maken in één enkele stap, terwijl de verschillende lagen toch volledig onder controle worden gehouden. Op het einde van het proces wordt alles mooi afgewerkt en op maat gebracht.

Tijdens de kwaliteitscontrole krijgen de frames het grondig te verduren bij vermoeidheidstests, die de duurzaamheid van het afgewerkte product meten. Het frame moet 200 keer (!) de kracht kunnen verwerken die een normaal persoon zou kunnen toebrengen.

Uiteindelijk komt het kader in de spuitcabine en krijgt het de juiste kleuren en transfers (een soort stickers). Zoals vaak in het productieproces gebeurt dat met de hand in de fabriek in Azië. Daarna moeten de mecaniciens het frame enkel nog opbouwen en kun jij er de weg mee op.