Met de Telenet UCI World Cup van Namen staat een van de zwaarste beproevingen van het seizoen op de veldritkalender. Cycling.be ging een dag voor de wereldtoppers onder leiding van tweevoudig wereldkampioen Richard Groenendaal op verkenning op en rond de Citadel, inclusief nieuwe kasseiklim.
Als Specialized je uitnodigt om een Wereldbekerparcours uit te testen op haar Crux-crossfiets, dan moet je daar niet lang over nadenken. Al zeker niet als een crossclinic met Richard Groenendaal deel uitmaakt van de hele ‘Crux Experience’. En dus arriveren we op zaterdagmorgen samen met een tiental journalisten uit de lage landen in de hoofdstad van Wallonië.
Leuk als er zo’n blitse en blinkende Crux op je staat te wachten bij je aankomst in het hotel. De mijne is uitgerust met een 1X11 Sram Force-groepset met schijfremmen en brengt iets meer dan zeven kilogram op de weegschaal. Een uitgelezen speeltje om de Naamse hoogtemeters te temmen. Voor we koers zetten richting de enkele kilometers verderop gelegen Citadel van Namen, stellen we de fietsen af op maat. Groenendaal geeft daarbij al een eerste gerichte tip: “Het parcours is modderig, maar de onderlaag is hard en rotsachtig. Het heeft dus niet veel zin om te weinig druk in de banden te steken. 1,8 bar is meer dan voldoende.”
Wie ben ik om het advies van een wereldkampioen in de wind te slaan? Met de geadviseerde bandendruk en goed ingeduffeld fietsen we naar de Citadel. De bekende kasseiklim uit onder meer de GP de Wallonië is de ideale opwarmer om het beruchte crossparcours te tackelen.
De start ligt dit jaar op een andere locatie. Bij het oprijden van de Citadel komen we er automatisch op uit. “In het eerste rondje doen we het rustig aan en zal ik wat tips meegeven. Daarna is iedereen vrij om te doen wat hij wil”, geeft Groenendaal mee voor we aan het officiële rondje beginnen. Roger that!
METEEN IN HET ROOD
Ietwat nerveus begin ik eraan. Mijn zenuwen zijn te wijten aan de tv-beelden die op mijn netvlies staan gebrand van renners die zich compleet leeggereden over de finish op de bekende esplanade sleuren. Al van bij de start drukt dit parcours je met de neus op de feiten. De eerste honderden meters lopen meteen steil omhoog en eindigen met een houten taludje waarvoor ik vol op de trappers moet staan om boven te geraken. Oef!
Een stukje asfalt geeft me heel even de tijd om op adem te komen. Wat volgt, is opnieuw een kort klimmetje, wat heen en weer geslinger en stroken modder en asfalt die elkaar afwisselen. Vervolgens rijden we onder de aankomstboog en door de materiaalpost. De grote brug kondigt daarna het meest veeleisende en technische stuk aan. “Hou je voeten altijd in de pedalen en leun naar achteren”, adviseert Groenendaal. “En als je het niet vertrouwt en meer controle wilt, neem je stuur dan onder in de beugel vast.”
De afdaling door modder en bladeren is kicken. Het profiel van mijn banden loopt al vlug helemaal vol en dus schuif ik aan hoge snelheid van links naar rechts naar beneden. De ondergrond is hard en dat maakt het erg link. Onderliggende boomwortels zijn gelukkig met paarse fluospuitbus aangeduid en die laat ik links liggen. Plots kleurt het pad knalgeel door het mulle zand dat erop is gekieperd om de betonnen trapjes uit te vlakken. Ik realiseer me dat dit de beruchte nieuwe passage in het parcours moet zijn.
WAALSE PATERBERG
En inderdaad, na een bocht van 90 graden naar links kom ik op kasseien terecht. Bijzonder lastig trouwens om na zo’n scherpe bocht meteen aan te zetten op gladde kasseien. Als je vergeet te schakelen voor de bocht, ben je eraan voor de moeite. Dit is een kasseiklim die maar blijft duren, noem het gerust een ‘light’-versie van de Paterberg.
Ik zoek het gootje op en voel dat mijn hart in mijn keel bonkt door de opeenvolging van explosieve inspanningen. Ik heb ook geen adem meer over om nog een praatje te slaan met een collega. En dat na amper driekwart rondje. Mijn respect voor de profs die dit zondag een keer of tien moeten doen wordt er alleen maar groter op. Over profs gesproken: die verschijnen alsmaar talrijker op de omloop. Ik herken ook oude gloriën Sven Nys en Gerben De Knegt die hun pupillen wegwijs maken op de technische en verraderlijke omloop.
Wegwijs maakt ook Groenendaal ons als we dat andere handelsmerk van deze klassieker op de veldritkalender aansnijden. Dé schuine kant (bekijk het filmpje HIER). Groenendaal houdt halt en demonstreert hoe we die het best aanvatten. “Ik ga altijd met één voet uit het pedaal om te corrigeren als je dreigt te vallen. Staar je niet blind op het spoor vlak voor je voorwiel. Kijk zo ver mogelijk vooruit, naar waar je heen wil. En zet druk op de buitenste pedaal, die waar je schoen ingeklikt zit.”
Ik probeer de raad van de gepatenteerde modderduivel in de praktijk om te zetten maar dat lukt slechts gedeeltelijk. Ik vat de strook helemaal vanboven rechts aan en eindig helemaal onderaan links. Veel tijd om na te denken over wat er fout ging, is me niet gegund. Na deze tricky strook volgt immers meteen alweer een nieuwe steile klim die ik op het kleinste tandje maar net haal.
WORST GEEFT HET VOORBEELD
De kuitenbijter brengt ons op zijn beurt bij de korte maar bijzonder steile afdaling die ons gezelschap schrik inboezemt. Met z’n allen staan we er van bovenaf naar te gapen. En terwijl wij als stoere mannen allemaal onze eigen theorie opwerpen over welk spoor nu het beste is, komt Annemarie Worst aangereden. Zonder ‘boe’ of ‘ba’ vlamt de Nederlandse prof naar beneden (bekijk haar passage HIER). Het sein voor ons om haar voorbeeld te volgen. En zoals dat wel vaker gaat met enge afdalingen valt het uiteindelijk allemaal nog wel mee.
En daarmee is het laatste grote obstakel overwonnen. Conclusie: kasseien, modder, mul zand, hoogtemeters, technische afdalingen, een schuine kant, een brug, stukjes asfalt, … dit parcours heeft alles wat een uitdagend crossparcours moet hebben. Eén ding is zeker: wie hier zondag omstreeks 16 uur als eerste over de finish komt, zal die zege niet gestolen hebben. Daar verandert het toevoegen van een kasseiklim niet veel aan. Het maakt Namen alleen maar heroïscher.