“Ik ben enorm gemotiveerd om een tweede wereldtitel te behalen”, verklapt thuisrijdster Elizabeth ?Lizzie? Deignan. “Het zou een schitterende bekroning zijn om na mijn zwangerschap opnieuw die regenboogtrui te veroveren.” De Britse heeft uitgesproken ambities voor het WK in haar achtertuin.
Lizzie Deignan domineerde het vrouwenwielrennen in 2015 en 2016. Ze kroonde zich onder meer tot wereldkampioene in Richmond, won de Omloop Het Nieuwsblad, de Ronde van Vlaanderen, de Strade Bianche, de Trofeo Alfredo Binda en rittenkoersen zoals de Ronde van Qatar. Na het WK in Bergen zette ze er even een punt achter, en in maart 2018 kondigde ze aan dat ze zwanger was. Op 24 september 2018 beviel ze van haar dochter Orla. Enkele maanden later, in de Amstel Gold Race van dit jaar, maakte ze haar comeback. Sindsdien won ze een rit en het eindklassement van de Women’s Tour, een Britse wedstrijd op WorldTour-niveau. Intussen ligt de focus volledig op het WK in Yorkshire, waar ze zich wil tonen voor eigen volk.
Tijdens de Ronde van Yorkshire krijgen we de kans om met de Britse topatlete te praten. Ze heeft een drukke agenda. In Groot-Brittannië is vrouwenwielrennen bijzonder populair en Deignan is meer dan ooit een rolmodel sinds ze naast professioneel wielrenster ook moeder is. Gelukkig maakt ze wat tijd voor ons vrij in het teamhotel, tussen alle andere verplichtingen door.
Lizzie, ik las in een interview dat je van plan was om te stoppen met wielrennen zodra je moeder werd. Toch zit je weer op de fiets.
“(lacht). Ik heb dat ook gelezen, maar dat klopt niet helemaal. Kijk, mijn man en ik wilden graag een baby en wilden daar vooral niet te lang mee wachten – lees: niet tot na mijn carrière. We hebben geluk gehad, want ik was heel snel zwanger. Ik wist niet hoe mijn lichaam zou reageren op die bevalling en wat de gevolgen zouden zijn. Ik was niet echt bezig met mijn toekomst in het wielrennen, maar had een open mind over wat daarna kon gebeuren. Uiteindelijk was ik er al na één week uit en besefte ik dat ik verder wilde doen en zo ook andere vrouwen wilde inspireren.”
“Iedereen zou moeten beseffen dat de combinatie met sporten mogelijk is en dat je ook tijdens een zwangerschap kan blijven bewegen”
Lizzie Deignan
In de Tour van 2018 kondigde Trek aan dat het een vrouwenteam zou oprichten. Jij was het uithangbord en was toen, volop zwanger, aanwezig bij de teampresentatie in een hotel aan de voet van de Alpen.
“Klopt, ik heb jarenlang bij het Boels Dolmans-team gekoerst, maar ik voelde dat ik nood had aan verandering. We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan. Toen ik bekendmaakte dat ik zwanger was, dacht ik dat het mijn opties op een nieuwe ploeg zou hypothekeren. Ik was dan ook blij verrast dat Trek zich aandiende. Ik geloofde vanaf dag 1 in het project en ben hier heel gelukkig.”
MOEDER ÉN TOPATLETE
Je gaf al vroeg aan dat je zwanger was.
“Ook daar heb ik over nagedacht. ‘Zal ik het publiekelijk bekendmaken of houd ik het privé?’, was mijn eerste vraag, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat ik er open over wilde zijn. Toen ik net zwanger was, vond ik nergens informatie over topsport en zwangerschap. Ik begreep niet waarom dat zo was. Dat zou toch gewoon moeten?! Iedereen zou moeten beseffen dat de combinatie mogelijk is en dat je ook tijdens een zwangerschap kan blijven bewegen. Ik weet dat er uitzonderingen zijn en dat sommige vrouwen veel platte rust nodig hebben, maar in het geval van een normale zwangerschap mag je gerust bewegen. Ik heb gefietst tot enkele dagen voor mijn bevalling, wat bevorderlijk was voor mijn fysieke en mentale gezondheid. Ik zou zelf in het begin van mijn zwangerschap nooit geloofd hebben wat ik hier vertel omdat ik echt heel vermoeid was en veel last had van ochtendmisselijkheid, maar daarna werd het beter en genoot ik van mijn fietstochtjes. Elke vrouw is natuurlijk anders, maar ik was oprecht verbaasd waartoe ik nog in staat was. Met mijn aankondiging wilde ik de stereotiepe perceptie doorbreken, en dat wil ik nog steeds. Ik wil aantonen dat je beide kan zijn: topatleet én moeder.”
In Vlaanderen hebben we enkele mama’s in het wielrennen, maar jij bent de eerste wereldtopper die moeder wordt. Het lijkt me niet evident voor andere wielrensters om je voorbeeld te volgen.
“Ik besef dat ik in een unieke positie verkeer, want ik kon het me financieel veroorloven om een jaar uit het wielrennen weg te blijven. Momenteel zijn er allicht slechts tien andere rensters die zich dat ook zouden kunnen permitteren. Daarom ben ik zo blij en trots dat er vanaf 2020 een en ander verandert in het vrouwenwielrennen.”
Leg uit?
“Wel, vanaf 2020 wordt er een verplichte zwangerschapsclausule opgenomen in ons contract. Zwangere vrouwen krijgen gedurende drie maanden 100 procent van hun loon, gevolgd door vijf maanden aan 50 procent. Dat vind ik een heel belangrijk signaal.”
Je beviel eind september 2018 en reed in april van dit jaar alweer je eerste koers. Was je oorspronkelijk niet van plan om pas in juni te hervatten?
“Normaal gezien is je hormonenspiegel pas negen maanden na de bevalling opnieuw min of meer op peil. Dat zou in principe in juni geweest zijn, maar ik was sneller fit dan verwacht en was in het voorjaar qua training al op een punt gekomen dat ik de volgende stap enkel kon zetten door effectief te koersen. In een wedstrijd versnel je misschien wel vier- of vijfhonderd keer, wat je op training natuurlijk moeilijk kan simuleren. Ik had dus competitie nodig en voelde dat ik het niveau had om al iets te betekenen voor mijn ploeg. Vandaar mijn vervroegde comeback. Ik mis wel nog ritme en snelheid, maar dat bouw je gelukkig snel op.”
Het gaat ontzettend hard in het vrouwenwielrennen. Merk je verschil met de periode voor je zwangerschapsbreak?
“Jazeker, de progressie die het dameswielrennen maakt, is zeer groot. De top 20 is nog sterker dan voorheen. De wattages die ik trapte in de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik waren dezelfde als vroeger. Met die ‘power’ kon ik drie jaar geleden een wedstrijd winnen, maar nu lukt dat niet meer. Het zal niet evident zijn om opnieuw koersen op het hoogste niveau te winnen. Nu goed, ik had hoe dan ook een nieuwe uitdaging nodig, want ik voelde dat ik voor mijn zwangerschap niet meer dezelfde motivatie had. De komst van mijn dochter heeft me gelukkig weer zin gegeven om er volledig voor te gaan.”
Ik neem aan dat het nu in logistiek opzicht toch wel wat meer planning vergt om zo vaak van huis te zijn? Is het niet moeilijk om Orla achter te laten?
“Wel, Trek-Segafredo is en was zeer begripvol. Zo moest ik in de eerste maanden niet van de partij zijn op trainingskampen en kreeg ik de kans om thuis te trainen. Pas in de week van de Ardennenklassiekers moest ik mijn dochter voor het eerst achterlaten. Uiteraard mis ik haar, maar ze is gelukkig in goede handen bij haar vader. De grootste uitdaging die eerste maanden is omgaan met het ouderschap, zoals voor elke kersverse moeder en vader. Je moet telkens opnieuw een ritme vinden: eerst qua slaap en voeding, nadien wanneer je weer aan het werk gaat, enzovoort.”
Dan is het wel een goede zaak dat je man niet langer fietst ?
“(lacht) Ja, al zou hij dat wel nog kunnen (zijn contract bij Team Sky liep af in 2018, red.). Aanvankelijk wilde hij blijven koersen, maar uiteindelijk was het de juiste beslissing om te stoppen en even voltijds vader te worden.”
Er kwamen veel positieve reacties op je zwangerschap, maar wellicht ook negatieve?
“Ja, die waren er ook, er wordt een oordeel gevormd. Zelfs jij doet het in je vraagstelling: ‘Is het niet moeilijk om je kind achter te laten?” Je laat uitschijnen dat het niet normaal is, terwijl die vraag nooit wordt gesteld aan een man. Niemand vraagt een renner in de Tour: ‘Waar is je zoon of dochter nu?’ Ik kreeg ook vaak te horen: ‘Je zal niet dezelfde zijn na je bevalling, je zal alleen nog willen ‘moederen’ en het zal niet mogelijk zijn om tegelijk een ‘egoïstisch topatlete’ te zijn’. Wel, ik ben het daar niet mee eens! Het is wel degelijk mogelijk! Ik ben blij dat ik niet naar die mensen geluisterd heb.”
OMLOOP OP MAAT
Over naar de koers. Jouw grote doel is het WK in Yorkshire. Je droeg de regenboogtrui al eens. Heeft dat toen veel veranderd?
“Mijn beste jaren waren 2014, 2015 en 2016. Die trui op zich verandert niet veel, behalve dat je wat meer nee moet leren zeggen tegen allerlei mensen. Maar in het wielrennen zelf hoorde ik sowieso al bij de top. Ik had alleszins niet het gevoel dat die wereldtitel voor een andere manier van koersen zorgde of dat mijn concurrenten plots anders naar me keken.”
Je koerst het WK niet alleen voor eigen volk, maar zelfs in eigen gouw.
“De wedstrijd start in Bradford, waar we allereerst het huis van mijn zus passeren. Vervolgens trekken we naar mijn thuisstad Otley en rijden we langs de kerk waar ik getrouwd ben. Nadien gaat het via mijn oude school naar de tuin van mijn ouders. We finishen in Harrogate, waar onze dochter Orla ter wereld kwam, waar ik samen met mijn man een huis heb en waar we na onze carrière ook zullen gaan wonen (ze wonen momenteel in Monaco, red.).”
“Ik hou van die echt grote dagen: momenten waarop je top moet zijn en optimaal moet presteren. Ik put daar kracht uit en vind in Yorkshire bovendien een parcours op mijn maat”
Lizzie Deignan
Een echte thuiskoers, dus! Ben je iemand die verkrampt van de stress? Of word je daar net sterker van?
“Ik hou van die echt grote dagen: momenten waarop je top moet zijn en optimaal moet presteren. Ik put daar kracht uit en vind in Yorkshire bovendien een parcours op mijn maat. Had ik het zelf moeten uittekenen, dan had ik eveneens zo’n omloop neergelegd.”
Heb je er al vaak op getraind?
“Niet zo gek veel, maar ik weet wel wat me te wachten staat. Het parcours bevat enkele korte, steile hellingen – echt iets voor een klassiek type. Een beetje zoals in de Ronde van Vlaanderen, toevallig mijn lievelingskoers ?”
Zal de Britse ploeg volledig rond jou gebouwd zijn?
“Dat durf ik nu nog niet te zeggen. We zitten een beetje in een overgangsperiode, met enkele jonge Britse dames die stilaan hun neus aan het venster steken. We zullen zien. We zullen alleszins een sterk blok moeten vormen om kans te maken op de wereldtitel.”
Het wordt inderdaad moeilijk om het Nederlandse sterrenensemble te verslaan …
“(lacht) Ja dat is waar, maar ons team zal gelukkig wél een echt team zijn …”
Hoelang wil je nadien nog blijven koersen?
“De Olympische Spelen in Tokio zijn een laatste groot doel. Ik stop daarna – of beter gezegd: eind 2020.”
Je bent nu dertig. 2020 lijkt me vroeg om te stoppen, niet?
“Ja, maar dat houdt me net scherp. Na de geboorte van Orla wilde ik nog twee jaar volop topsporter zijn en het maximum uit mijn capaciteiten halen. De wetenschap dat het stopt in 2020 maakt dat ik erg gemotiveerd ben om goed te trainen en hard te blijven werken. Dat is zeker niet onbelangrijk. Als je net dat tikkeltje minder gemotiveerd bent, blijf je misschien wel doen wat je moet doen, maar ga je bijvoorbeeld net iets minder diep tijdens 30 secondeninspanningen op training. Het zijn die kleine details die het verschil maken tussen een kampioen blijven en niet meer winnen.”
Heeft het effectief te maken met motivatie? Ik las ergens dat je in 2017 een beetje ‘wielermoe’ was. Anna van der Breggen had ook nieuwe uitdagingen nodig en reed dit jaar de Cape Epic.
“(lacht) Maar ik ben echt niet goed in mountainbiken. Het is niet dat ik besloot zwanger te worden omdat ik ‘iets anders wilde doen’, ik werd zwanger omdat ik moeder wilde worden. Dat staat los van elkaar, maar achteraf gezien was het een goede zaak om er eens een jaar uit te zijn. Dat heeft me echt deugd gedaan. Ik koers al vijftien jaar, en als je haast alles gewonnen hebt wat je kan winnen, als je jaar in, jaar uit naar diezelfde wedstrijd gaat en zelfs in hetzelfde hotel slaapt, dan raak je een beetje verveeld. Ik was niet meer wielergek, was de liefde voor de fiets een beetje verloren. Gelukkig krijg ik nu een tweede kans om er weer van te genieten.”
Dit artikel komt uit het septembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Abonneer je HIER en krijg er een gratis fietscadeau bovenop!