Dit jaar gaan we opnieuw richting Oostenrijk voor de cycling.be Marmotta-fietstrip en daarom blikken we graag nog eens terug naar vorig jaar. Toen was Sven Nys van de partij, deze keer zullen Kevin Hulsmans en Ludo Dierckxsens als gids optreden in mei en september. Inschrijven kan nog altijd.
Met z’n 22 waren ze, de lezers van ons magazine die half juni koers zetten naar Oostenrijk voor de jaarlijkse Marmotta-fietstrip van cycling.be. Met het Marmotta Alpin Hotel in Mühlbach am Hochkönig als uitvalsbasis kregen ze een pittige driedaagse voor de wielen geschoven. Eentje die zo’n diepe indruk naliet dat er aan het eind van de trip zowaar al een reünie werd vastgelegd. Het relaas van drie onvergetelijke dagen op Oostenrijkse bodem.
Vrijdag, 16 uur. Nog een kleine vijftig kilometer en ik kom aan op mijn eindbestemming. Het landschap wordt steeds ruiger en bergachtiger. Ik merk dat ik onbewust het gaspedaal wat dieper indruk om sneller in het Marmotta Alpin Hotel te geraken. Dat vormt de komende drie dagen onze uitvalsbasis in Mühlbach, een charmant bergdorpje midden in het tot de verbeelding sprekende Salzburgerland.
In dit postkaartlandschap zal ik samen met 22 andere gepassioneerde fietsers het Oostenrijkse gebergte te lijf gaan en genieten van het landschap. En dat in heerlijke berglucht die door onze longen stroomt. Wat wil een mens nog meer? Wanneer ik de parking van het hotel oprijd, tikt er vrijwel meteen een man met een gedrongen gestalte op mijn raampje. “Jij zal wel van cycling.be zijn?” Uitbater Pascal Vanheel opent breed lachend mijn deur en schudt hartelijk mijn hand. “Welkom in ons hotel! Sven Nys is ook net aangekomen.”
Bij het betreden van het knap gerenoveerde hotel merk ik de kamer op waar de fietsen van mijn reisgenoten gestald zijn. Ik kan het niet laten om de vehikels van de reeds gearriveerde gasten aan een eerste inspectie te onderwerpen. Lang moet ik niet zoeken naar de bolide van onze gelegenheidswegkapitein Sven Nys. De oogverblindende matzwarte ‘Trek Madone Team Issue’ van de gewezen veldritkampioen springt in het oog en steelt de show voor we aanschuiven voor ons eerste gezamenlijke diner.
SCHERPE MANNEN
“Amai, allemaal scherpe mannen precies! Ik zal uit mijn pijp moeten komen.” Nys knikt goedkeurend wanneer hij onze lezers monstert na het avondmaal. Lezers die hij de komende dagen op sleeptouw neemt. Tijdens zo’n eerste maaltijd is de sfeer altijd nog wat onwennig, maar de woorden van Nys breken meteen het ijs. We staan te popelen om van dat Oostenrijkse asfalt te proeven, maar voor we onder de lakens kruipen, vindt er eerst nog een spontane samenkomst plaats in de fietsenkamer – ‘boys and their toys’, weet u wel. Er ontspint zich een openlijk debat over schijfremmen, bandenkeuze, versnellingenkeuze… We kunnen er nog uren over doorkletsen, maar kruipen toch maar wijselijk op tijd ons bed in. Morgen na het ontbijt springen we immers meteen op het zadel.
Donderdag, 9 uur. Het uitgebreide en gevarieerde sportontbijt is naar binnen gewerkt. Ook de banden staan hard opgepompt, en de kettingen zijn gesmeerd. Alleen het zonnetje heeft er voorlopig nog geen zin in en verstopt zich achter een grijs wolkendek. Het zal de pret niet verstoren tijdens onze inrij- en kennismakingsrit. Deze slingert zich voornamelijk door het dal en eindigt na een dikke 70 kilometer met onze eerste beklimming op Oostenrijkse bodem, een ‘loper’ richting het hotel.
Het lusje vormt een ideale gelegenheid om de zware benen van de lange autorit los te gooien. Tegelijk is dit ook een goede opwarmer voor de loodzware koninginnenrit die daags nadien zal plaatsvinden. Sommigen kunnen er echter nu al niet genoeg van krijgen en willen nog wat meer klimritme opdoen in de nabijheid van het hotel. Daar ligt een relatief onbekende, maar daarom niet minder stevige klim. De weg naar het gehucht Arthurhaus – tevens de naam van de beklimming – overwint over 7,7 kilometer maar liefst 660 hoogtemeters. Mario Van Gucht, Ewoud Lagring, Benoit Schoutetens en Frank Verlee gaan de uitdaging aan. Ze zien af. Dit is lastiger dan het viertal had verwacht. Vooral de laatste, kaarsrechte kilometer loopt heel steil omhoog. Op de top krijgen ze er wel een mooie beloning voor in de plaats. Ze kijken uit op de imposante Hochkönig, met zijn 2.941 meter de hoogste bergtop van de Berchtesgadener Alpen.
Voor Benoit Schoutetens is de klim naar Arthurhaus geen onbekend terrein. Hij heeft hem al eens bedwongen tijdens een eerdere cycling.be-stage en is er nu opnieuw bij als winnaar van onze lezerswedstrijd. “En ik heb in Mühlbach ook al eens aan een Gran Fondo deelgenomen”, grijnst hij. “Ik vond het zo mooi om hier te fietsen dat ik geen seconde heb getwijfeld om aan jullie wedstrijd deel te nemen. En of ik blij was dat ik uiteindelijk als winnaar uit de bus kwam! Mijn vorm is nu wel een pak minder dan tijdens de vorige Marmotta-stage. Een operatie aan een geknelde zenuw heeft me zes weken aan de kant gehouden. Ik vrees dus dat ik niet bij de eersten boven zal komen op de Grossglockner (lacht). Anderzijds is deze stage wel een prima aanknopingspunt om de conditie weer op te bouwen.”
GROOT, GROTER, GROSSGLOCKNER
’s Avonds overlopen we de rit van dag twee, de loodzware bergrit waar iedereen al wekenlang reikhalzend naar uitkijkt. Het is ook voornamelijk voor deze rit dat Energy Lab een uitgekiend trainingsschema heeft uitgetekend. Met een weldoordachte trainingsopbouw en ook enkele Ardennenritten achter de kiezen moeten de lezers klaar zijn voor het hoogtepunt van deze stage.
Om niets aan het toeval over te laten, geeft Nys in de bar nog een aantal praktische tips mee om die koninginnenrit over de befaamde Grossglockner Hochalpenstrasse te overleven. “Eet niet overdreven veel bij het ontbijt, want het aantal suikers dat je lichaam per uur kan opnemen is beperkt. Probeer je energie dan ook aan te vullen op de fiets”, waarschuwt hij. En: “Als je in de afdaling een bus wil voorbijsteken, doe dat dan langs de buitenkant.” De rest van het gezelschap hoort het met gespitste oren aan. Allemaal lijken ze zich ervan bewust welk beest op hen wacht.
Het hoeft daarom niet te verbazen dat de hele groep ’s morgens vroeg al ongeduldig staat te wachten voor de gesloten deuren van het restaurant. Pascal is nog druk in de weer om het nodige krachtvoer aan het buffet op te stellen. De klok geeft 7.30 uur aan en er hangt nu al een gezonde nervositeit in de lucht. Die wordt echter in één klap doorprikt door Kris Geysels. “Vandaag rij ik voor het eerst zonder onderbroek aan!”, roept hij wanneer we wat later voor het hotel samentroepen voor de start. Hilariteit alom.
Voor de koninginnenrit van deze driedaagse moeten we al in de eerste kilometers vol aan de bak. De weg richting Dienten loopt voor een kleine tien kilometer meteen steil omhoog, met uitschieters tot wel 15 procent. Onder een stralende zon en een aangename 20 graden parelt het zweet al snel van onze voorhoofden wanneer we op de top wachten tot de groep weer bij elkaar is. De inhoud van de bidons slinkt aan sneltempo. Voldoende drinken: het advies van Nys galmt nog door onze hoofden en wordt keurig opgevolgd.
Ons traject verloopt daarna in dalende lijn richting het charmante dorpje Bruck, gelegen aan de voet van de Grossglockner. Al ‘freewheelend’ geeft ons dat de gelegenheid om op adem te komen en, vooral, te genieten van de omgeving. De geur van vers gemaaid weidegras, het geluid van bergwater dat van de rotsen klettert, de loeiende bellen rond de nekken van de koeien ?: dit is Oostenrijk op z’n best.
Ook de man die al bijna de hele wereld heeft gezien op zijn fiets, geniet met volle teugen. Sven Nys ziet zijn rol als gids voor een groep recreanten duidelijk niet als een verplicht nummertje.
“Integendeel. Dit mogen doen, is een droom”, klinkt het oprecht terwijl we het rustieke meer in Zell am See passeren. Het roept herinneringen op bij Nys. “Hier kwam ik twintig jaar geleden als junior op stage met de nationale veldritploeg”, zegt hij met enige weemoed in de stem.
In het pittoreske Bruck houden we een laatste keer halt voor een pitstop. Het fonteintje op het dorpsplein zorgt voor verfrissing, een tube zonnecrème wordt doorgegeven – we komen immers steeds dichter bij de zon. Veerle De Vuyst kwijt zich uitstekend van haar taak als bestuurster van de volgwagen – zeg maar ‘volgjeep’ – en voorziet ons nog van een portie krachtvoer. We zullen het nodig hebben. Vanuit Bruck loopt het wegdek al licht omhoog richting Grossglockner, maar de eigenlijke klim start pas als we voorbij de slagbomen van de tolhuisjes zijn.
De grappen en grollen verstommen wanneer we de beruchte klim aanvatten. Onze hartslag schiet de hoogte in, adem om te keuvelen is er niet meer. Vanaf nu is het ieder voor zich en zien we elkaar 28 kilometer verder weer, op de top van Oostenrijks hoogste bergpas. In het tweede gedeelte van de klim duikt de weg niet onder de 10 procent. Toch vinden sommigen nog de moed om een glimlach op het gezicht te toveren voor onze Oostenrijkse fotograaf Jürgen, die onderweg prachtige plaatjes schiet.
Met de top in zicht wacht nog een onaangename verrassing: de Edelweisspitze. De met kasseien geplaveide zijklim boven op de Grossglockner zorgt bij iedereen voor gevloek en innerlijke smeekbedes om genade. Behalve dan bij Sven Nys, die minuten voor de rest van het gezelschap de top bereikt en zich op een selfie trakteert op 2.571 meter hoogte.
WARME CHOCO IN IJLE LUCHT
Een toeristenbus vol Vlaamse senioren heeft onze Baalse locomotief opgemerkt, en het gevolg is dat hij tegen wil en dank met elk van hen op de foto mag. Ondertussen bereiken steeds meer moedigen de top en troepen ze samen op het terras van de nabijgelegen blokhut om op adem te komen. De in lederhosen uitgedoste ober schiet meteen in actie en zet een plateau met warme choco’s voor onze neus. Zelden smaakte het warme goedje beter dan in de frisse berglucht, met het voldane gevoel een Alpenreus bedwongen te hebben.
Terwijl iedereen zijn warme kledij uit de volgwagen vist, krijgt Michel Vissers nog luidkeelse aanmoedigingen wanneer ook hij de laatste meters van deze gigant bedwingt. We maken ons op om samen af te dalen: een half uur lang onderaan de beugel hangen en genieten van de haarspeldbochten. Maar er ontbreekt nog iemand. Wim Janssens is nochtans met de betere klimgeiten van de groep naar boven gereden, maar op de top is er van hem geen spoor. Een telefoontje brengt soelaas. Hij is bovenaan niet naar links – naar de Edelweisspitze – afgeslagen, maar wel naar rechts. Richting … Italië. Uiteindelijk eindigt de Limburger de koninginnenrit met 20 kilometer meer op zijn teller. De grapjes van de anderen neemt hij er met de glimlach bij.
Nog één keer branden onze kuiten wanneer we het korte, maar steile knikje richting het Marmotta Alpin-hotel overwinnen. En dan zit de voor velen ‘mooiste en zwaarste rit ooit’ erop, na 145 slopende kilometers. Aan de voordeur van het hotel vliegen de ‘high fives’ in het rond. Tijd voor een verkwikkende douche, een lekkere herstelmaaltijd en welverdiende biertjes in de bar.
De laatste dag zijn we bevoorrechte getuigen van een straffe demarrage van Sven Nys wanneer die op een van de laatste klimmetjes van deze stage bij wijze van test het hele pelotonnetje voorbijstuift alsof het stilstaat. Hoezo versleten? ’s Namiddags is iedereen vrij om zijn tijd zelf in te vullen. Sommigen installeren zich op het terras en laten zich de voortreffelijke gin van het hotel welgevallen, anderen bezoeken Mühlbach of kiezen voor een kleine bergwandeling in de buurt. Wie gewoon als niet-fietsende gast is meegegaan, kan bijvoorbeeld het prachtige, nabije Salzburg bezoeken.
Het kan niet genoeg benadrukt worden: Pascal weet hoe hij zijn fietsende gasten moet verwennen. Lees: hoe hij hun rommelende magen moet vullen. Voor het laatste avondmaal heeft hij een heuse feestmaaltijd voorzien. De schalen frieten en stoofvlees gaan er aan sneltempo door terwijl er wordt nagepraat over de avonturen van de voorbije dagen. Bijna 7.000 hoogtemeters op drie dagen, we hebben de heerlijke Vlaamse kost dubbel en dik verdiend.
ROND HET KAMPVUUR
Voor de laatste keer trekken we naar de gezellige tv-kamer van het hotel. Anekdotes uit Svens ongeziene loopbaan worden opgehaald, en voor even voelt het alsof we als tieners in de jeugdbeweging rond een kampvuurtje luisteren naar de verhalen van onze leider.
Grof geschat 200 liter water, een tros of vijftien bananen, een leger aan energierepen, slechts twee (!) lekke banden, één gebroken spaak, een paar druppeltjes regen, heel veel zonneschijn. En vooral veel nieuwe vriendschappen en een koffer vol onvergetelijke herinneringen. De balans van drie dagen genieten in het fietsparadijs Salzburgerland is uiterst positief. We zeggen daarom niet lebewohl maar wel auf wiedersehen, Mühlbach!
NYS: “VAN DE ENE VERBAZING IN DE ANDERE GEVALLEN”
“Je voelde aan alles dat dit een plezante driedaagse ging worden.” Ook onze reisgids Sven Nys genoot met volle teugen van deze cycling.be Marmotta-trip. “In het begin was het een beetje zoeken naar het juiste tempo, eentje waar iedereen plezier aan beleeft”, blikt de teammanager van Telenet Fidea Lions terug. “Er zaten renners bij die elke dag fietsen en anderen die schrik hadden dat ze het vijfde wiel aan de wagen zouden zijn. We zijn erin geslaagd om daar een goeie mix in te vinden. Vanaf het begin zat de sfeer goed in deze groep, die alsmaar meer aan elkaar klitte.”
Hoewel hij als ex-prof een ander niveau gewend is, kwam ook het trainingsbeest in Nys aan zijn trekken. “Deze trip was niet te lang en ook niet te kort. Ik kon mijn passie delen met anderen die mij eveneens appreciëren voor wat ik bereikt heb. Dat is leuk. En ook fysiek heb ik me kunnen uitleven op de Grossglockner. Ik heb het gevoel dat ik heel veel mentale energie heb opgedaan.”
Voor Nys was het al twintig jaar geleden dat hij nog eens in Oostenrijk fietste. De laatste keer gebeurde dat op stage met de veldritploeg van de nationale junioren, onder leiding van toenmalig bondscoach Erik De Vlaeminck. Ook toen beklom Nys de Grossglockner. “Als je zo’n reus beklimt, besef je eens te meer dat fietsen in Oostenrijk niet te vergelijken is met fietsen in België. Zo’n imposante berg dwingt respect af. Aan het einde van de lente kom je er nog sneeuw tegen. Dat toont aan hoe hoog je aan het klimmen bent. Het was mooi om de blije gezichten van iedereen te zien op de top. Fietsen verbindt mensen, dat is nog maar eens gebleken.”
Voor Nys was dit tripje naar Salzburgerland zeker niet het laatste. Misschien – of beter: wellicht – komt hij er met zoon Thibau nog wel eens terug tijdens een volgende Marmotta-stage. “Ik fiets hier liever dan in Frankrijk”, knikt Nys bevestigend. “Oostenrijk is een heel proper land, en de mensen zijn er vriendelijk. Het asfalt is bovendien in perfecte staat. En we hebben prachtig weer gehad. Om over het landschap nog maar te zwijgen. Ik ben van de ene verbazing in de andere gevallen.”