Voor het novembernummer van cycling.be magazine schreef Ruben Van Gucht een pakkende column over Patrick Sercu, de Keizer van het Gentse Kuipke. Nu de Lotto Zesdaagse Vlaanderen-Gent opnieuw op gang is geschoten, willen we de patron graag eren met deze mooie woorden.
Straks. Dan trekt het zich weer op gang: het volksfeest in ’t Kuipke.
Zes dagen vlammen. Zes dagen hamburgergeur en biersmaak. Zes
dagen zweet en veel te luide muziek. Drama en plezier op een zakdoek.
Zes dagen lossen en gelost worden. Zes dagen volgepropte
tribunes en dito magen. Zes dagen geraas en gejuich. Jachtig en
heftig. Zes hoogdagen voor het wereldje van pistiers. Evenzeer hoogdagen
voor hun aanvoerder, de keizer, Patrick Sercu. Decennialang.
Onafgebroken. Tot vorig jaar.
Hoe hard ook het geraas, hoe druk ook
de piste, hoe laat ook de avond: één man
bleef steeds overeind. Als een baken,
een fiere leider, een keizer. In pak en
das. Netjes en met autoriteit. Steeds dat
vertrouwde beeld. Boven op z’n troon, een
schavot aan de streep, de plaats waar winnaars
zijn goedkeuring kregen en anderen
nog wat raad werden ingefluisterd. Het
schavot van het overzicht, het schavot
waarlangs prominenten vlekkeloos richting
bloemen werden geloodst. Snelle greep
onder de arm, korte aanwijzing, vluchtige
glimlach. Impressies die jaar na jaar terugkwamen.
Impressies die bij de Zesdaagse
hoorden zoals hamburgergeur, geoliede
benen, intriges en zoevende wielen.
Tot vorig jaar. Plots was het schavot leeg.
Niet letterlijk leeg, maar wel leeg. Geen
aanwijzingen meer. Geen baken meer
in het geraas. Geen keizer meer op zijn
Zesdaagse. Waar was de patron? Wie
deelde er lakens uit en gaf directieven?
Wie stelde er koppels samen en hield de
spanning erin tot op de slotdag? Waar
was Patrick Sercu gebleven?
Het antwoord op die laatste vraag sijpelde
de weken en maanden nadien langzaam
door. Thuis, in Izegem. Het is een goed
bewaard geheim, maar het gaat niet goed
met de keizer. Z’n gezondheidssituatie
gaat zienderogen achteruit. Sneller dan
gewild, sneller dan gedacht. Het lichaam
takelt af, terwijl de geest nog lucide is. Het
hoofd is nog steeds dat van een keizer,
het lijf helaas niet meer. De keizer moet
noodgedwongen de fakkel doorgeven. Of
hij de wissel van de wacht en macht erg
vindt, weten we niet. Interviews geven
doet hij niet meer. Die tijd is definitief
voorbij. Oud-collega’s brengen een
bezoek en keren met een krop in de keel
terug. Gesprekken achteraf gaan gepaard
met een zucht. Woorden als ‘zonde’ en
’triest’ vallen meer dan gebruikelijk.
Zou hij straks, half november, nog dag
en nacht met zijn Zesdaagse van Gent in
z’n hoofd zitten? Zou hij het op de ene of
andere manier nog volgen? Velen volgen
hém alleszins nog. Zelfs in dichte of verre
buitenlanden. Gregor Braun bijvoorbeeld,
tweevoudig olympisch kampioen
en ooit winnaar van vier zesdaages aan
de zijde van Sercu, vraagt zich vanuit
een dorp in het Zwarte Woud oprecht af
hoe het met der Kaiser gaat. ‘Niet goed’,
is het jammerlijke antwoord. Een blik op
een nokvol Kuipje haalt hij waarschijnlijk
nooit meer. Straks, wanneer ik een
avondje in Gent meepik, wandel ik de
oude betonnen trappen op, trotseer ik de
walm van hamburgers en bier, betreed ik
de tribune en laat ik mijn ogen afdwalen
naar het schavot. Het oogt leeg. Terwijl
het gejaag en gejuich onverminderd
doorgaat, denk ik aan Patrick Sercu.
Deze column verscheen in het novembernummer van cycling.be magazine.