Met 6.000 deelnemers was de jongste Paris-Roubaix Challenge helemaal volzet. De populariteit van de zwaarste kasseiklassieker is duidelijk niet meer te stuiten. Ook cycling.be tekende voor de achtste keer op rij present voor de langste afstand met alle stroken uit de profkoers.
29 kasseistroken, goed voor 54,5 kilometer dokkerplezier, hadden we weer voor de boeg, toen we aantraden in Busigny. De juiste kledingkeuze maken was evenmin simpel, want na een frisse ochtend kregen we volop zon en temperaturen tot 20 graden. Het werd uiteindelijk een korte broek en een iets dikker shirt met korte mouwen. De armstukken gingen al snel uit, maar de warmte kreeg ons uiteindelijk toch te pakken…
De zuiderwind tilde de gemiddelde snelheid in het eerste deel naar een veelbelovende 30 per uur. Met onze 28 mm dikke banden op brede velgen vlogen we over die eerste ‘secteurs pavés’. Het leek een heel snelle editie te worden. Door het omgooien van de beginstroken en de invoering van de nieuwe sector van Saint-Vaast kregen we zowaar wat nieuwe uitzichten voorgeschoteld in vergelijking met de vorige jaren. Het is ook in die aanvangsfase dat er het meest moet worden geklommen, zowel op asfalt als op kasseien, maar gelukkig laten de frisse benen dat dan nog toe.
Opvallend: de stenen lagen er veel minder modderig bij dan we hadden verwacht na het zien van de foto’s van de verkenningen. Zelfs Haveluy was mooi droog, al moest je daar wel uitkijken voor een hoge ‘middenberm’ met gras. Daarna pompten we ons op voor het Bos van Wallers, maar jammer genoeg was het eerste, dalende deel afgesloten wegens te vettig en dus onveilig. Het oplopende stuk mochten we wel voor onze rekening nemen.
Wie zijn talenknobbel wil bijschaven, krijgt in de Paris-Roubaix Challenge ideaal gezelschap, want je hoort zeker niet alleen Frans, maar veel Engels, Duits, uiteraard Nederlands, Italiaans, Noors en exotischere tongvallen. De aantrekkingskracht van L’Enfer du Nord is fenomenaal en internationaal. Dat die buitenlandse deelnemers niet meteen het best overweg kunnen met het ruwe karakter van de kasseien spreekt voor zich, maar het viel op dat dit jaar iedereen zijn best deed om zo goed mogelijk plaats te maken voor snellere deelnemers.
Even voor de tweede bevoorrading merkten we de invloed van de temperatuur op ons lichaam. Ondanks meer dan één bidon per uur raakten we toch stilaan gedehydrateerd en voelden we zelfs al de benen tegenpruttelen. Dat beloofde, met nog loodzware stroken als Mons-en-Pévèle en Carrefour de l’Arbre voor de boeg. We dronken water en sportdrank tot het onze oren uitkwam, maar helemaal herstellen van de fout lukte niet meer. Dan maar mét krampen voortdoen. Intussen voelde zowat elk lichaamsdeel geradbraakt aan en toch konden we niet anders dan genieten van het unieke van deze tocht. Resultaat: aankomen op de Vélodrome en meteen afspreken om er volgend jaar opnieuw te staan.