Zaterdag kunnen we weer genieten van een van de spectaculairste koersen van het jaar. De Strade Bianche is de favoriet van heel wat renners, maar na sneeuw de voorbije dagen krijgen ze op zaterdag een natte ondergrond voorgeschoteld. Daar maakten wij vorig jaar kennis mee tijdens de Gran Fondo.

Text: Steven Kins

Een dag na de profrenners, toen Michal Kwiatkowski en Elisa Longo Borghini de overwinning wegkaapten, was het de beurt aan de amateurs en recreanten om hun Strade Bianche te rijden. De populariteit van de profkoers is zowel bij renners als fans niet te stuiten en dat merk je ook aan het aantal deelnemers van de Gran Fondo Strade Bianche. De organisatie bereikte al snel de limiet van 5.000 deelnemers, meer dan het dubbele van vorig jaar. Wie slim was (en tijd had), zorgde dat hij voor of na het evenement nog wat kon proeven van het mooie Toscane.

Deze eerste afspraak op de kalender van WeAreCycling.com was meteen een stevige. Wie koos voor de lange afstand (er was ook een mediofondo van 88 km), kreeg hetzelfde parcours als de vrouwen voor de kiezen: 130 km en zo’n 1.300 hoogtemeters. Bij de WorldTour-mannen was dat 175 km. Dé uitdaging daarbij waren natuurlijk de stroken ‘sterrato’, zeker nu ze er nat bij lagen. Die acht sectoren waren goed voor 30 kilometer grindwegen.

We konden niet altijd even goed genieten van het magnifieke landschap door de striemende regen, maar op de momenten dat we wat beter zicht hadden, hoefden we maar lukraak een foto te nemen om een adembenemende postkaart te kunnen maken. Toscane blijft een paradijs, voor zowel fietsers, bourgondiërs als liefhebbers van schoonheid.

Wat we al snel konden constateren: het aantal hoogtemeters is bij deze tocht bijlange niet representabel voor de zwaartegraad. Vlak is het namelijk praktisch nooit. En als het bergop gaat, is dat vaak met percentages tot 15 à 20 procent. Wie een uitdaging vroeg op het seizoen nodig heeft, is met de Gran Fondo Strade Bianche dus echt wel aan het goede adres.

Wielerkampioenen spotten kon je al meteen aan de start doen. Naast Fabian Cancellara en het team van Trek-Segafredo, met o.a. Jasper Stuyven, merkten we de gezichten van Paolo Bettini, Johan Museeuw, Ivan Basso, Andrea Tafi en Alessandro Ballan op. De overwinning ging echter naar Roberto Cesaro in een meer dan stevige tijd van 3u48’10”. Bij de vrouwen was dat Simona Parente in 4u07’56”.

De eerste sterrato was de simpelste: rechtdoor en goed aangestampt. Maar niet veel later volgde al de tweede en die bevatte tevens de langste klim van de dag. Met 2,5 kilometer aan gemiddeld zes procent geen loodzware col, maar elke inspanning leek dan al dubbel te tellen. Net voor de derde strook was de splitsing met de mediofondo en daar zagen we opvallend veel mensen voor die kortere afstand van 88 kilometer kiezen. Niet iedereen heeft zin in een stevige en natte beproeving.

Lekke banden waren meer regel dan uitzondering. Deelnemers stonden links en rechts van de kant, probeerden zelf hun bandje te vervangen met bibberende handen of wachtten op assistentie. Anderen hadden minder geluk na een foute inschatting van de natte steentjes en gingen erbij liggen. Gelukkig hadden wij van Eddy Merckx een Strasbourg 71 ter beschikking gekregen. Deze gravelracer heeft 36 millimeter brede bandjes rond de velg liggen. Bergop zorgde dat voor wat nadeel, maar in de afdaling vlogen we krampachtig remmende deelnemers voorbij.

De enige beperking van onze snelheid kwam door tijdelijke blindheid. Opspattend vuil en water lieten je ogen vollopen tot je echt niks meer zag. Op de vierde grindstrook hadden we het zo hard te verduren dat we twijfelden om even aan de kant te staan tot we al het zand uit onze ogen gespoeld kregen, maar we riskeerden toch maar lijf en leden om zonder overschot terug het asfalt op te rijden.

ONTNUCHTERING

Op het einde van de vijfde strook wachtte al de tweede bevoorrading – de eerste hadden we aan ons laten voorbijgaan. Toen al werd duidelijk dat we het in het tweede gedeelte van de tocht wat kalmer aan zouden mogen doen. Klappertandend en na het naar binnen werken van ongeveer een kilo snoep, sportvoeding en bananen waagden we ons aan de voortzetting. Tot … we probeerden te schakelen. Blijkbaar had onze rechtershifter de geest gegeven. Er zat niets anders op dan de rest van de tocht op het lichtste tandje achteraan te rijden. Net dan lag het vlakke tussenstuk in het parcours. Met een cadans van 120 en een snelheid van twintig kilometer per uur trachtten we er enigszins de vaart in te houden, maar het enige resultaat dat we boekten, waren krampen die we voelden opkomen door de onnatuurlijke bewegingen.

Voor een keertje dat we zo’n rit konden meerijden, konden we het niet over ons hart krijgen om de handdoek in de ring te werpen en de kortste weg naar het hotel te kiezen, dus zetten we onze lijdenstocht voort. Intussen klaarde het af en toe wat op en mochten we eindelijk genieten van het magnifieke landschap. Hier hoef je maar lukraak een foto te nemen om een adembenemende postkaart te kunnen maken. Toscane blijft een paradijs, voor zowel fietsers, bourgondiërs als liefhebbers van schoonheid.

Belangrijke vaststelling: het aantal hoogtemeters is bij deze tocht bijlange niet representabel voor de zwaartegraad. Vlak is het namelijk praktisch nooit. En als het bergop gaat, is dat vaak met percentages tot 15 à 20 procent. Wie een uitdaging vroeg op het seizoen nodig heeft, is met de Gran Fondo Strade Bianche dus echt wel aan het goede adres.

BELONING NA VOLHARDING

Nergens konden we iemand aanklampen om wat hulp bij ons mechanisch euvel te vragen. Begrijpelijk, want intussen hadden we al een uur verloren met ons gesukkel. Vol hoop kwamen we bij de laatste bevoorrading en legden we met handen en voeten aan de aanwezige mecanicien uit dat we hoopten dat wat olie op de juiste plaats de shifter tot inkeer zou brengen. Hij zag er geen graten in en repliceerde dat het maar twintig kilometer meer was tot de meet, met bovendien geen enkel vlak stuk. Ofwel klimmen, ofwel dalen. En daar had je volgens deze brave man geen versnellingen voor nodig. We moesten het stellen met een overvloedige besproeiing van onze ketting met olie uit de spuitbus. Die ketting bedankte ons door te stoppen met knarsen. Ja, koersen in dit weer op deze ondergrond is slopend voor het materiaal.

Onze mecanicien had wel gelijk: hier werd het echt lastig. Het hoogtepunt was Le Tolfe, de laatste grindstrook die eerst bergaf gaat om dan uit te monden in een nijdige klim van 18 procent. We probeerden nog iets over te houden voor de steile finish in Siena, maar dat bleek ijdele hoop. Het laatste stukje energie was uit ons natte lijf geperst en we zwalpten richting Piazza del Campo. En dan weet je weer waarvoor je bent blijven volharden. Dit moet echt wel de mooiste aankomst zijn. Het schelpvormige plein, de hoge toren, de oude gebouwen … alles is aanwezig om het plaatje compleet te maken. Hier koersen is gewoon een voorrecht.

Dit artikel verscheen origineel in het aprilnummer 2017 van cycling.be magazine. Abonneer je hier!