Kort, steil en onregelmatig. Zo zijn de hellingen in Asturië en zo heeft de Vuelta ze graag. Niet verwonderlijk dus dat de organisatie vaak ritten uittekent in deze groene regio in het noorden van Spanje, zoals ook nu in de laatste week. Cycling.be trok voor het augustusnummer op verkenning.
La Farrapona, Lagos de Covadonga, Cuito Negru, Angliru … Het zijn namen die bij het brede wielerpubliek niet zo bekend in de oren klinken als Izoard, Tourmalet of Stelvio, maar wielerprofs die ooit de Vuelta reden, kennen ze wel: het zijn loodzware hellingen in het Cantabrisch Gebergte. Die bergketen trekt een langgerekte streep door de Noord-Spaanse regio’s Galicië, Asturië en Cantabrië. Met een hoogste top van 2650 meter blijft het bergmassief in cijfers wel minder indrukwekkend dan de Pyreneeën. De hoogste, langste en steilste kleppers liggen in Asturië. Dat weet de Vuelta ondertussen ook: de afgelopen twintig jaar werden de beslissende bergritten hier bevochten, níet in de Pyreneeën of de Sierra Nevada in Andalusië, en al zeker niet op die molshopen langs de Costa Blanca die de laatste jaren voortdurend opduiken.
BESLISSEND IN VUELTA
Tijdens deze editie van de Ronde van Spanje worden de Cantabrische kuitenbijters meer dan ooit scherprechter in de Vuelta. Vergeet even de vlakke afsluitende etappe naar Madrid en bekijk de twee ritten voordien. Die twee korte etappes (153 km en 119 km) voeren door de bergen van Asturië en beloven spektakel van de bovenste plank. Niemand gelooft dat op de steile beklimmingen onderweg het pak renners bij elkaar zal blijven. Dat betekent dat er nog zwaar kan geschoven worden in het algemene klassement. Vooral de voorlaatste rit zal legendarisch worden. De korte bergetappe, 119 kilometer dus, voert eerst over twee flinke bergpassen om uiteindelijk aan te komen op de Alto de l’Angliru. Die aankomstplaats is waarschijnlijk de meest tot de verbeelding sprekende Spaanse wielerberg. Wij lieten ons tijdens onze verkenning van Asturië leiden door het parcours van die Vuelta-etappe, waar elke wielerfan naar uit moet kijken.
We vertrekken in Palacio. Dat is een klein gehucht in een doodlopende vallei ten zuiden van Pola de Lena. Een mooie plek, maar vooral handig omdat Palacio een hotel rijk is dat zich aanprijst als fietsvriendelijk. De ligging is ideaal: naast uitvalsbasis voor de Angliru is het ook gelegen op de route naar het wintersportgebied van Valgrande-Pajares. Daar, bij de Puerto de Pajares, bereik je met 1850 meter een van de hoogste geasfalteerde plekken van het Cantabrisch Gebergte. De Vuelta passeerde er al een twintigtal keer.
Wij dalen echter af naar Pola de Lena, een stadje dat zich verkoopt als la Capital del Ciclismo. Dat kan tellen als zelfverheerlijking. Veel fietscultuur treffen we echter niet aan langs de langgerekte hoofdstraat. Of het moet de bakker zijn die ons enkele rijsttaartjes voor onderweg kan verpatsen. Die zullen straks van pas komen: Pola de Lena is immers de laatste bevoorradingsplaats op weg naar de Angliru. Telkens de Vuelta daar aankomt, passeert het peloton door Pola. Maar of dat volstaat als adelbrief om jezelf de hoofdstad van het wielrennen te noemen?