Sven Nys en Sven Vanthourenhout begonnen vorige zondag aan hun Cape Epic, goed voor acht dagen mountainbikeplezier en -labeur in het schitterende Zuid-Afrika. Zaterdag verliep de koninginnenrit voortreffelijk voor Sven & Sven. Maar honger dat je daar van krijgt…
Met morgen nog maar één rit te gaan is de Cape Epic bijna ten einde. Traditiegetrouw stond vandaag de koninginnenrit op het programma. Met zijn 103 km en 2750 hoogtemeters zou het een van de zwaarste etappes moeten zijn. Veel Cape Epic-veteranen zijn het erover eens dat de Groenlandberg de zwaarste beklimming is die tijdens deze marathon bedwongen moet worden. Na alle pech van Vanthourenhout gisteren bleek hij deze morgen goed hersteld en zo vormde het duo weer een sterk front. Met frisse moed en een flinke portie humor stonden de mannen deze morgen weer aan de start. Ze besloten, nadat ze gisteren de grenzen hadden opgezocht, het vandaag ietwat rustiger aan te doen en beter naar het lichaam te luisteren.
De eerste kilometers begonnen al gelijk met wat korte klimmetjes om de benen op te warmen en voor te bereiden op wat komen ging. Vervolgens kwamen Sven en Sven al snel bij de aanloop van de Groenlandberg aan en werden de beklimmingen een stuk serieuzer. De eerste bevoorrading diende zich al snel aan, maar ze besloten niet te stoppen omdat er nog genoeg proviand voor handen was. Omdat er vandaag op eigen tempo gereden werd, bleken de heren toch een heel stuk rapper te rijden dan verwacht. Ze wisten bijvoorbeeld Sabine Spitz en Robyn de Groot een flink stuk voor te blijven.
Eenmaal bij de Groenlandberg aangekomen bleken de twee nog steeds in hun comfortzone te zitten. Het stijgingspercentage is op de meeste stukken toch om en nabij de 20 procent en dat over zanderige en met stenen bezaaide ondergrond. De top van de Groenlandberg ligt overigens op dik 1100 meter. Toch zeiden de heren achteraf dit niet echt het zwaarste gedeelte te vinden van de Cape Epic . “De eerste dag was het rijden in de extreme hitte nog onze grootste vijand geweest”, gaven ze toe. Toen de Groenlandberg eindelijk bedwongen was, werden ze aangenaam verrast door het feest dat hier in volle gang was. Er stond een dj en het geluid van harde beats galmde over de bergtop. Het uitzicht deed onze mannen zelfs sterk denken aan de Schotse Hooglanden.
De afdaling was een aantal kilometer lang, maar verliep over een vrij rechte weg. De snelheid lag daardoor wel erg hoog. Toch moesten Nys en Vanthourenhout erg oppassen doordat ze veel hinder ondervonden van opspattende stenen en zand veroorzaakt door hun voorgangers. Niet lang daarna stond de volgende beklimming weer op het menu, genaamd Die Nek. Deze steile beklimming bleek toch van een ander kaliber. Doordat er grote keien lagen op een rotsachtige ondergrond gecombineerd met veel bochtenwerk was dit een zeer technisch stuk.
“Constant moeten we hier reageren en anticiperen om de snelheid er goed in te houden”
De top ligt overigens op 900 meter hoogte en na de afdaling bevonden de boezemvrienden zich weer op 350 meter hoogte. Aan de voet van de berg werden ze verrassend genoeg toegeroepen door Marc Lotz, die als toeschouwer met zijn familie stond te kijken en het duo onmiddellijk herkende. De rest van de rit bestond vrijwel alleen nog uit prachtige singletrails die weer richting Oak Valley, Elgin leidden. “Dit waren echt de meest mooie paden die we gedurende de Cape Epic gereden hebben”, stelde Vanthourenhout. Ze mochten weer een beek doorkruisen en zo kwam de eindstreep na 5:30 uur in zicht. Sven & Sven bereikten toch redelijk fit de finish en hebben daarom allesbehalve schrik voor de volgende, laatste etappe.
