We zullen hem missen, de man die zo veel kracht uitstraalde op de fiets en zo veel menselijkheid ernaast. Zoals tijdens die fantastische Ronde van Vlaanderen in 2010, waar hij Tom Boonen genadeloos achterliet op de Muur. In het decembernummer van cycling.be magazine lees je zijn afscheidsinterview.
Fabian, laten we meteen met de deur in huis vallen. Heb je spijt van bepaalde dingen als je terugblikt op je lange loopbaan?
“(denkt lang na) Niet echt, ik kan de tijd toch niet terugdraaien en kan enkel vooruitkijken. Ik ben gewoon dankbaar voor alle jaren en de ups en downs die ik heb gehad. Daar heb ik allemaal uit geleerd. Kijk bijvoorbeeld naar het WK in Mendrisio (in 2009, red.), waar ik de wedstrijd uit handen gaf. Maar het jaar erna won ik wel Vlaanderen en Roubaix. Ik heb dus van mijn mindere momenten geleerd om het anders aan te pakken. Maar om op je vraag terug te komen: ik zou ook niet willen teruggaan in de tijd en iets veranderen. Het WK en het uurrecord ontbreken misschien wel op mijn palmares, maar ik sta achter elke beslissing die ik gemaakt heb.”
Je hebt tegen verschillende generaties moeten opboksen. Wie beschouw je als je sterkste tegenstander in al die jaren?
“Misschien was ik dat zelf wel. Ik ben heel lang heel streng voor mezelf geweest omdat ik altijd het beste eruit wilde halen, het allerhoogste wilde bereiken. Soms misschien wel te streng, maar zo ben ik nu eenmaal. Om je toch een paar namen te geven: in het tijdrijden bokste ik op tegen Tony Martin en Bradley Wiggins, dat waren fantastische duels. En in de klassiekers was Tom Boonen jarenlang mijn grootste rivaal. Ik denk dat we het publiek hebben laten genieten van onze tweegevechten. De laatste jaren moest ik dan weer tegen Sagan en Van Avermaet strijden. Weet je wat het mooiste is? Dat ik nu vanuit mijn zetel die jongens het tegen elkaar mag zien opnemen en zien afzien (lacht).”
Hoe ziet je toekomst eruit?
“Op dit moment heb ik daar nog geen idee van. Het zal in ieder geval een raar gevoel geven. Tijdens het WK merkte ik al dat mijn hartslag de hoogte in ging toen ik de laatste twintig kilometer op tv bekeek. Dat zal niet veranderen. Ik sprak met Bart Leysen, Johan Museeuw en Michele Bartoli. Zij hebben hetzelfde meegemaakt. Ik leefde voor die duels en voor de competitie. Dat zal niet snel verdwijnen, maar anderzijds ben ik klaar voor een andere toekomst.”
Lees het volledige interview in het decembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees het hier online via Blendle.