Op het snelle EK-parcours in Pontchâteau is Michael Vanthourenhout een van de voornaamste uitdagers van Wout van Aert en Mathieu van der Poel. Voor het novembernummer van cycling.be magazine ging Erwin Vervecken fietsen met de jongeling van Marlux-Napoleon Games.

Text: Steven Kins

Sinds twee jaar is er een duidelijke machtswissel aan de gang in het veldrijden. Er is uiteraard het nieuwe koningsduo Van Aert–Van der Poel, maar in hun spoor is er meer jong geweld aan een opmars bezig om de tussengeneratie van Pauwels, Meeusen en Vantornout een bank terug te wijzen. Michael Vanthourenhout is een van de jongsten van het pak.


Sinds een goeie twee maanden is Michael verhuisd naar Wetteren, thuishaven van z’n vriendin Kelly. Bij de begroeting thuis zijn het eerst de twee chihuahua’s van het koppel die me enthousiast en met veel lawaai tegemoet stormen, maar de puppy’s zijn snel weer met elkaar aan het dollen, zodat Michael zich kan klaarmaken voor onze gezamenlijke training. Voorlopig nog met gps-toestel, want Michael kent vooral z’n vaste trainingsroute richting Vlaamse Ardennen. Wij gaan deze keer echter richting Donkmeer en de mooie omgeving ten noorden van Wetteren voor een gezapige training. Het is een deel van de streek dat Michael nog niet veel heeft verkend sinds zijn verhuis naar Oost-Vlaanderen.

VERRASSEND SNEL GOED

Proficiat met je knappe begin van het seizoen. Had je verwacht dat je meteen zo sterk zou presteren?
“Helemaal niet. Ik kende deze zomer een verstoorde voorbereiding en heb niet de trainingen kunnen afwerken die op het programma stonden. Na de Tryptique Ardennais eind mei waarin ik nog zesde werd in het eindklassement, ben ik beginnen sukkelen met mijn knie. Dat bleef maar aanslepen en in juni heb ik na veelvuldig onderzoek de fiets twee weken aan de kant moeten zetten. Bij mijn heroptreden in de Ronde van Slowakije reed ik de proloog, maar daags nadien ben ik voor halfweg terug uit de wedstrijd moeten stappen. Het was pas tijdens de Ronde van Namen in augustus dat ik terug wat beterschap voelde.”

Toch werd je bij je eerste veldrit van het seizoen dadelijk tweede in Geraardsbergen.
“Ik kan stellen dat Geraardsbergen mijn beste koers ooit was: ik kon die dag alles en bleef maar aanvallen. In de laatste ronde ging ik resoluut voor de overwinning, maar Wout kon me nog remonteren en klopte me in de sprint. Na de zomer was het dus een grote verrassing dat ik er dadelijk stond.”

Ook Las Vegas was goed. Net als vorig jaar koos je daar vroeg voor de aanval.
“Als ik me goed voel, dan heb ik graag een harde en snelle wedstrijd. Je zal me niet vaak zien speculeren. Ik hou ook niet van wedstrijden waarbij het constant wringen is om je goeie positie vooraan te handhaven. Geef mij maar een cross waarbij er van aan de start ingevlogen wordt en de beteren automatisch naar voor komen. Ook hele zware wedstrijden waarin er moet geploeterd worden en iedereen automatisch op zijn plaats terechtkomt zijn mijn ding.”


Lees het volledige interview in het novembernummer van cycling.be magazine, NU in de winkel, of lees het na registratie HIER online via Blendle.