Op 22 juli staat in de Tour de France de korte, maar hevige bergrit van Albertville naar Saint-Gervais Mont Blanc op het programma. Vier lezers van cycling.be reden de rit over vijf bergen van de eerste tot de laatste meter. Dat zorgt voor een unieke kijk op een cruciale etappe.
De 19e etappe naar Saint-Gervais is de voorlaatste bergrit van de Tour en heeft alles in zich om het klassement nog om te gooien. In amper 146 kilometer moet er vijf keer zwaar geklommen worden, met opgeteld ruim vierduizend hoogtemeters. Dat is bijna zo hoog als de top van de Mont Blanc. “Kijk, daar zie je de Mont Blanc,” zegt Gilles ’s morgens aan het ontbijt en hij wijst door het raam. “Als er geen wolken zouden hangen, tenminste.” Je zou bij helder weer de hoogste berg van de Alpen tijdens de volledige rit in het vizier kunnen houden.
De eerste klim blijkt al meteen geen makkie te zijn. Op het bord op 960 meter hoogte staat Collet de Tamié geschreven. Alsof een berg van minder dan vier cijfers geen col kan heten. Toch hakt die Tamié er al behoorlijk in. Vanuit het centrum van Albertville stijgt hij acht kilometer tegen 7%. Afdalen gebeurt nog door een druilregen, maar in de daaropvolgende vallei schijnt de zon boven de prachtige voie verte naar het Lac d’Annecy alsof het al juli is. Andere vallei, ander weer. Zo zullen we de bergen vandaag ook leren kennen…
TWEEMAAL FORCLAZ
Langs de boorden van het meer fietsen we over een zeldzame vlakke strook tot in Talloires. De posities worden ingenomen. Krachtmens Ken zet zich op kop, kilometervreter Filip plakt in zijn wiel. Stefaan en Steven nestelen zich achter hen om zo weinig mogelijk krachten te verspelen – er moet immers nog geklommen worden. Veel geklommen. De Col de la Forclaz de Montmin loopt prachtig over de bergkam langs het meer. Eerst is hij een vlotte loper – tijd om te genieten van het uitzicht op het prachtige meer in de diepte, denkt iedereen. Maar dan volgen de laatste drie kilometer, met gemiddelden tussen 10 en 12%. Er wordt teruggeschakeld en gevloekt. Stefaan en Filip fietsten nog nooit in de bergen en trekken ogen die vooral onbegrip uitroepen. Filip zweert bij zijn zware verzet waarmee de Oost-Vlaming wekelijks langs de Scheldeboorden stampt. Zijn broer Stefaan draait de kleine koffiemolen, maar niet meteen als een dartel veulen. Iedereen vindt het vervolgens een goed idee om boven, op 1157 meter, even uit te rusten bij het panorama op het Lac d’Annecy.
Na een stop voor enkele fruittaartjes bij een bakker in Ugine – toch heerlijk, zo’n land met in elk dorp een warme bakker – volgt de tweede klim. Die heet ook Col de la Forclaz, maar dan met het achtervoegsel de Queige. De smalle D67 slingert er in zes korte haarspeldbochten de vallei uit. Sneller dan verwacht staat het fietsende kwartet boven, amper 870 meter boven de zeespiegel. De zon breekt er door het wolkendek. Grijs kleurt even helblauw, maar meer dan een glimp van het besneeuwde massief van de Mont Blanc krijgen de fietsers niet te zien. Niemand van de vier lezers zag ooit eerder de hoogste Alpentop en dat zal ook tijdens deze trip niet veranderen. Filip laat het niet aan zijn hart komen: meer dan op de weg let hij op het landschap rondom zich. Fietsen en bergen kunnen een mens gelukkig maken.
HET ECHTE KLIMMEN BEGINT
En moe … Dat is toch het gevoel dat zich meester maakt van Steven en Stefaan in de vallei van de Doron. Terwijl Filip nog van de sneeuwtoppen geniet, moeten zij een voor een zijn wiel lossen. Voor Filip voelt 4% aan als een vlak parcours, maar eerst Steven en daarna Stefaan moeten eraf. “Ik wist het”, zal Steven straks zeggen. “Die krachtklimmers leggen er ook in de vallei de pees op. Als het steil wordt, trippel ik wel in een klein verzet mee met die grote motoren, maar in de vallei volg ik niet meer.” En dan moet het nog beginnen: in Villard-sur-Doron ligt de voet van de Montée de Bisanne. Deze klim maakt straks voor het eerst zijn opwachting in de Tour. Ruim 12 kilometer tegen gemiddeld 8,2%, leest het roadbook. De vorige drie beklimmingen waren opwarmertjes in vergelijking met deze berg. “Hier worden de jongens van de mannen gescheiden”, zegt Ken wanneer ze in volle klim de psychologische grens van honderd kilometer passeren. Hij kijkt achterom en ziet enkel nog Filip in zijn wiel kleven. Deze klim is zwaar, maar hij stijgt regelmatig. Dat ligt hen beiden wel. Onderweg bereiken ze met 1723 meter het hoogste punt van de dag. Een echte top is er niet, want je rijdt er een tijdje over een plateau naar de Col des Saisies.
Daar zal op 22 juli de finale beginnen. Eerst volgt een lange, brede en dus snelle afdaling naar het Val d’Arly. Plots komt Stefaan voorbij gezoefd met een brede grijns op zijn gezicht. Aan zijn klimmerskwaliteiten had hij vooraf getwijfeld, maar op het vlak van dalen kent hij geen faalangst. “De beloning van de afdaling helpt me de berg op,” is de mentale wortel die hij zichzelf voorhoudt tijdens het klimmen.
VERSCHROEIENDE FINALE
Langs Praz-sur-Arly en het mondaine Megève blijft het vervolgens dalen tot in Combloux. Daar gaan de hemelsluizen open, terwijl gek genoeg de zon hardnekkig blijft schijnen. Het resultaat is een prachtige regenboog die zich uitspant over de vallei van de Arve. Ergens onder die boog en tussen de besneeuwde bergen in de verte ligt het bekende wintersportoord Chamonix. De steile kronkelende afdaling tussen Combloux en Domancy ligt er gevaarlijk glad bij – het asfalt werd pas vernieuwd. Waarschijnlijk gebeurde dat omdat deze afdaling cruciaal wordt tijdens de Tour. Wie hier risico’s durft nemen, kan in Vervex met een voorsprong aan de Côte des Amerands beginnen. Zo heet het eerste deel van de tien kilometer lange eindklim. Plots zit je er op een helling die zo uit Luik-Bastenaken-Luik zou kunnen geplukt zijn. Ons groepje wordt er brutaal uit elkaar geslagen. “Ik dacht even dat ik op La Redoute terechtgekomen was. Zó steil, maar nog langer,” zegt Steven. “En La Redoute noem ik mijn doodskist. Daar geraak ik alleen zigzaggend naar boven.”
Na drie kilometer volgt er een rustpunt. Dan wachten de laatste zeven kilometer naar de top van Le Bettex, het middelstation van het skigebied van Saint-Gervais. Op die flanken kraken uiteindelijk ook Ken en Filip. “Eigenlijk is de eindklim niet zo zwaar. Maar met bijna 150 kilometer in de benen en de verschroeiende Côte des Amerands vooraf verteerde ik hem slecht. Het was meter voor meter aftellen. Als je net dan je concurrenten tijd aan hun broek moet proberen te smeren, zoals in de koers, tja, dan begrijp ik dat je zo lang mogelijk wacht en dat je op de andere cols bij je ploegmaats blijft”, analyseert Ken de finale klim. Het is al avond als de vier lezers moederziel alleen over de eindstreep kruipen. Het regent en er hangt mist. Weer om moedeloos van te worden? Niet voor Ken, Steven, Stefaan en Filip. Ze reden pas de koninginnenrit van de Tour van de eerste tot de laatste meter uit. Wat druilregen kan hun euforie niet temperen.
ONZE TOURETAPPE PRAKTISCH
DE RIT
Op vrijdag 22 juli wordt in de Tour de France de op één na laatste bergrit gereden, van Albertville naar Saint-Gervais Mont Blanc. De rit is 146 kilometer lang met ruim 4000 hoogtemeters. Onderweg wachten er vijf beklimmingen: Collet de Tamié (8,1 km à 7%, geen bergprijs), Col de la Forclaz de Montmin (9,8 km à 6,9%, 1e cat.), Col de la Forclaz de Queige (5,6 km à 7,8%, 2e cat.), Montée de Bisanne (12,4 km à 8,2%, buiten cat.) en Le Bettex (9,8 km à 8%, 1e cat.). Onze lezers reden het volledige parcours van deze 19e etappe. Download het parcours HIER.
Lees het volledige artikel in de Tourgids van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees het HIER online via Blendle.