Ruim de helft van de fietspaden in Vlaanderen is oncomfortabel en heeft een laag trilcomfort. Een foute subsidieregeling en negatieve beïnvloeding door studiebureaus en nutsbedrijven zijn daar schuldig aan. Hoog tijd om meer aandacht te hebben voor het trilcomfort van de fietser, zegt de Fietsersbond.
De Fietsersbond en hogeschool Odissee ondervroegen 2.500 fietsers en 173 gemeenten over de kwaliteit van de fietspaden en de manier waarop geïnvesteerd wordt en zou moeten worden. Daaruit blijkt dat de fietser meer en betere fietspaden wil. Beter staat dan gelijk aan meer trilcomfort en meer ruimte zoals afscheiding van de weg. Deze subjectieve ontevredenheid over comfort bevestigt de resultaten van de audits door de Meetfiets van de Fietsersbond, goed voor zowat 4.000 km fietsinfrastructuur in Vlaanderen.
De score was een bedroevende 4,86/10.
Gemeenten kunnen een goed trilcomfort niet garanderen omdat er voor een voldoende breed en afgescheiden fietspad in slechte staat geen subsidies zijn. De subsidies houden immers enkel rekening met breedte en afscheiding van de weg. De financiering voor een beter trilcomfort valt dus voor 100% ten laste van de gemeenten, in financieel moeilijke tijden vaak geen prioriteit. 1/5 van de ondervraagde gemeenten zit met dergelijke dossiers, die ze wel wil maar niet kan aanpakken. En ook andere factoren spelen mee.
ASFALT VERSUS KLINKERS
“Gemeenten zijn zich wel degelijk bewust van het probleem. En ze weten bijvoorbeeld dat asfalt meer comfort geeft, maar kiezen dan toch voor pakweg klinkers of cementbeton om esthetische of onderhoudsredenen. Studiebureaus en nutsbedrijven hebben hier heel wat invloed in,” aldus onderzoeker Bruno Coessens.
Subsidies zijn dus duidelijk niet aangepast om de realiteit van vandaag aan te pakken en om tegemoet te komen aan de noden van de gebruikers. De Fietsersbond vraagt dan ook een aanpassing van de subsidieregeling die eveneens rekening houdt met het comfort van een fietspad. Er is ook extra geld nodig, bovenop de door Vlaanderen voorziene 100 miljoen, voor de aanpak van bestaande fietsinfrastructuur in slechte staat. En er is nood aan meer transparantie in de verdeling van middelen, want vandaag is het vaak onduidelijk waar al het geld precies naar toe gaat en hoe het wordt besteed.