Afgelopen weekend fietste Cycling.be met lezers Chris, Luc, Tom en Steven het parcours van de 12de etappe van de Tour de France in de Ariège. We hielden een dagboek bij. Deel 1.
België is het gevaarlijkste land van Europa voor fietsers. Even slikken was het toen we dat artikel lazen in de krant die de stewardess ons op vlucht SN3670 van Brussels Airlines vriendelijk aanbood. In de Pyreneeën kunnen we wat dat betreft even op adem komen. “De Ariège is een van de dunstbevolkte departementen van Frankrijk,” stelt Flore ons gerust. De jongedame haalt ons op aan de luchthaven van Toulouse en werkt voor La Rébenne, een bedrijf uit Foix dat fietsarrangementen in de Pyreneeën organiseert en fietsen verhuurt. Degelijke fietsen. Carbonkaders van Cannondale en een Dogma van Pinarello krijgen we, afgemonteerd met een Shimano 105 (triple) of gelijkwaardig. Daar kan een mens mee buiten komen. “Steeds meer fietsers huren hier een fiets in plaats van hun eigen fiets mee te brengen. Dat is minder gedoe, zeker op het vliegtuig. Bovendien wordt het transport van je fiets met het vliegtuig zo duur, dat je zelfs goedkoper af bent met er eentje te huren. Het is logisch dat ze dezelfde kwaliteit verwachten als ze thuis gewend zijn.”
LINKSE ACHTERREMMERS
In Foix – de kleine hoofdstad van de Ariège – bereiken we de voet van de Pyreneeën. Het stadje met het imposante fort puft onder een loden zon van 35°C. Wanneer we in de late namiddag inchecken in het charmehotel Château de Beauregard in Saint-Girons hangen er echter al donkere onweerswolken in het zwerk. “Dit zijn de Pyreneeën, jongens!” Het zinnetje zal tijdens deze reis nog regelmatig terugkomen. Om te acclimatiseren heeft Chris een tocht op zijn gps gezet van veertig kilometer. Door de vallei en over een colletje zonder naam van 800 meter. Na tien kilometer begint de regen er mals uit te vallen, maar het blijft drukkend warm.
Morgen fietsen we de 12de etappe van de Tour de France over vier hellingen. Dan is het goed dat je een onbekende fiets vooraf wat gewend wordt. In mijn geval: tijdens de eerste afdaling opmerken dat mijn achterrem links staat en niet rechts. Het is even schrikken als in de eerste bocht mijn voorwiel begint te schuiven. Ik blijf recht, maar dit wil je niet meemaken in de afdaling van – ik zeg maar wat – de Portet d’Aspet (weet je nog, Fabio Casartelli…). ’s Avonds zal Flore ons vertellen dat zij onder hun klanten veel Britten, Amerikanen en Canadezen tellen. Linkse achterremmers, zo blijkt. Vandaar dus.
PASTIS EN WEERLICHT
Daar is de zon weer, maar de regen blijft ondertussen ook van de partij. Zon en regen. Zo krijg je dat prachtige groene berglandschap rondom. Uiteindelijk stopt de regen toch en neemt de zon het volledig over. Het asfalt dampt van het water dat razendsnel opdroogt. Eenzaam door de groene heuvels en door dorpjes waar je de naam al weer vergeten bent wanneer je ze achter je gelaten hebt, bereiken we opnieuw Saint-Girons. Met een aperitief (pastis!) onder de platanen ronden we onze acclimatisatierit af.
Fris gewassen voert Flore ons daarna met het busje naar Saint-Lizier. Tien minuten buiten de stad ligt dit dorpje op een heuvel. We klimmen te voet naar het imposante (voormalige) bisschoppelijk paleis. Helemaal op de top van de heuvel. Het uitzicht is er fantastisch. Net als het eten. Het restaurant Le Carré de l’Ange bevindt zich vandaag in het paleis en het heeft een reputatie (een uitstekende dus) in heel de Ariège. Op het terras kijken we uit over de Pyreneeën en de cols die we morgen zullen beklimmen: Portet d’Aspet, Col de la Core, Port de Lers en nog verder Plateau de Beille. De hele avond zullen er boven de hoogste toppen donkere wolken hangen en zorgt weerlicht voor spektakel. Wanneer plots ook een strakke wind begint op te steken, vertoont ook de garçon tekenen van zenuwachtigheid. Maar het gerommel in het steeds donker wordende uitspansel blijft op een veilige afstand. We houden het droog. Dit zijn de Pyreneeën, jongens. Onvoorspelbaar. Dat belooft voor morgen.