Patrick Seabase weet niet goed hoe hij het gedaan heeft, maar hij slaagde in zijn poging om met een fixie de zware Pyreneeënrit uit de Tour de France van 1910 (309 km, 5 cols, 7611 hoogtemeters!) na te rijden.

Text: Steven Kins

Seabase kwam na 309 km en 15 uur en 52 minuten aan in Bayonne: “Voor het eerst in mijn leven had ik twijfels of ik wel goed genoeg was om deze uitdaging te volbrengen, of ik zou kunnen slagen in wat ik van plan was.”

Door zijn vast pisteverzet moest hij de pedalen continu ronddraaien en kon hij dus nooit rusten. Hij kon dus ook niet lichter of zwaarder schakelen op de klim en in de afdaling moest hij door het gebrek aan remmen vertragen door de pedalen te blokkeren en te glijden.

Seabase vertrok om 4 uur ’s ochtends en reed de Col de Peyresourde op met de volle maan als verlichting: “Dat was het mooiste gedeelte van de dag. Ik voelde me alsof iemand me de berg omhoog duwde.” Bij zonsopgang veroverde hij de Col d’Aspin voor hij aan de zwaarste beproeving begon: de Col du Tourmalet. “Na vijf matige klimkilometers kwamen 12 km met een percentage van acht tot twaalf procent. Toch ging ik beter omhoog dan verwacht, niet het minst omdat Danilo Hondo me bleef motiveren.”

Ex-profrenner Hondo reed de hele tocht mee met Seabase om hem steun te bieden: “Vanaf het begin moest ik hem eraan herinneren om voldoende te eten en drinken, niet te snel van start te gaan. En uiteindelijk moest ik hem helpen om voort te doen tijdens die donkere momenten door hem te zeggen dat het volgende vlakke stuk eraan kwam en hij zou kunnen recupereren.”

Onderweg naar de Col d’Aubisque fietste Seabase door een van de mooiste landschappen die hij ooit had gezien. Op de vlakke stukken tussen de Aubisque en de Col d’Osquich hield hij een gemiddelde snelheid aan van meer dan 40 km/u met sprekend gemak. Daarna kwam hij in de vlaktes van Baskenland, waar er de man van Bern nog 160 km opwachtten.

Het was de Col d’Osquich, een middelmatige klim van maar 290 meter hoog die Seabase bijna kon breken. Hoe dichter hij bij Bayonne kwam, hoe verder de stad in Frans Baskenland leek te liggen. Hij moest vechten tegen de kleinere heuvels op het eind, puur van uitputting. Doordat Hondo hem had aangeraden om nu en dan te pauzeren, kwam Seabase net voor acht uur ’s avonds in Bayonne aan, na 15 uur en 52 minuten. Hij zat uiteindelijk 12 uur en 54 minuten op de fiets. “Ik ben het soort man die graag zijn doelen bereikt. Dit was de eerste keer dat ik een prestatie vooraf had aangekondigd. Dat heeft me extra onder druk gezet en ik ben extreem blij dat ik het gehaald heb.”