Cycling.be is een paar dagen de gast van Brooks England, op weg van Londen naar Bakewell, waar de eerste editie van Eroica Britannia plaatsvindt, een retro-toertocht die het Engelse cultuurgoed hoog in het vaandel draagt.

Text: Steven Kins

Op zaterdagmorgen schijnt de zon al on-Engels warm, maar daar zijn we niet rouwig om. De retrofietsen waarmee we morgen de Eroica gaan aanvatten staan op een rijtje te blinken, dat wil zeggen voor zover de lak niet beschadigd is natuurlijk. Het is verbazingwekkend hoeveel Engelse framebouwers er (hebben) bestaan. Namen waar je nog nooit van gehoord hebt. Voor mij is er een koperkleurige Carlton Corsair, met een crankstel van Raleigh erop en een kruising van cantilever- met dual-pivot-remmen. De zadelpen is te kort, het stuur heeft nauwelijks nog tape, maar ‘it only adds to the retro’, of niet soms? zegt de mecanicien die met afstellen helpt.

We dalen de heuvel af naar Bakewell, en dat valt nog niet echt mee, op zo’n retro-kar. De stopkracht van de remmen kun je bezwaarlijk kracht noemen, op z’n hoogst is het vertragen wat ze doen. De zijdelingse stijfheid noopt eveneens tot voorzichtigheid en dan is er ook nog dat links van de weg rijden op dit eiland, nogal weird als je het nooit gedaan hebt. Op de eerste de beste rotonde gaat het dan ook al bijna mis. Beneden in het dorp worden we op een Engels breakfast onthaald in The Bakewell Bakery. Engelse sausages of dikke sneden bacon op een broodje. Have breakfast like a king, lunch like a prince, eat dinner like a beggar, dat is een motto dat ze er hier op na houden. Ook even wennen dus.

Eens de magen gevuld zijn, verwelkomt de organisator ons nogmaals, benadrukt hij hoe de Britannia breed gedragen wordt door de plaatselijke middenstand en reikt hij goodie-bags uit met heel veel goeds uit Engeland: luxe badproducten, gin, tonic, een editie van Rouleur, Bakewell Pudding en speciaal gebrouwen Eroica Britannia bier. Ja, er is hier aan alle details gedacht. De cadeaulawine houdt aan als Giancarlo Brocci, de geestelijke vader van de Italiaanse ‘echte’ l’Eroica, aanwezig als eregast, aan alle aanwezigen zijn juist verschenen Eroica-boek aanbiedt. In het boek komt ook de Strade Bianche aan bod, de profkoers die in 2007 uit l’Eroica is ontstaan (terwijl meestal de omgekeerde beweging gebeurt).

Na het ontbijt fietsen we eerst naar de Thornbridge-brouwerij voor een rondleiding en uitleg over het Britannia-bier, en daarna volgt het eerste pittige klimwerk op weg naar Chatsworth House, een paleis dat er van buiten nog enigszins paleis-achtig uit ziet, maar waar je binnen in bijna verstikt raakt door de echt waar onpasselijk makende pracht en praal. Aan alles maar dan ook alles zitten tierelantijnen, gravures, ornamenten, krullen, details, kleuren en ga maar door. Van de traptreden tot en met de plafonds. Je krijgt van minder buikpijn. Wansmakelijke Edwardian overdaad. Wat een contrast met het festivalterrein waar we later op de middag belanden. Ook dit is Engelse cultuur ten top: op een uitgestrekt grasveld zijn tientallen tenten en stands opgebouwd, is er een groot podium, staat er een dubbeldekker en zijn er eet- en drinkgelegenheden van allerlei Britse pluimage. En wat nog het allermooiste is: het is dan wel een fiets-event hier, maar het is er nu eens niét eentje waar alleen maar mannen op af komen. Nee, er is bewust gedacht aan de hele familie, dus het aantal vrouwen en kinderen doet absoluut niet onder voor het contingent aan mannen. Bravo!

De grote dag, zondag, de dag van de tocht, begint al relaxed. Voor deze Eroica hoef je nu eens niet om 5 uur je nest uit, zoals bij die gewoonlijke massa-cyclosportieven, waar je om 6.30 uur de start moet nemen. Neen, wij vertrekken op het gemakje om 08.30 uur, als de zon de aarde al wat energie heeft kunnen toestoppen. In Bakewell wordt er heel verstandig – nog nooit meegemaakt – gestart in kleine groepjes van telkens 40 rijders, die op weg gejuicht worden door enthousiaste toeschouwers, en met een vaandelzwaaier die ons met de Engelse driekleur inzegent. Great detail! Het is wel zo veilig om niet in het gewoonlijke gedrang te moeten starten. De weg wordt al snel onverhard en de strade bianche lijken zo uit het Toscaanse landschap overgevlogen te zijn. Kilometers lang gaat het over grindpaden, precies waar het in de Eroica om te doen is, om te laten voelen hoe het er in die lang vervlogen tijden aan toe ging, over knerpende stenen en met loodzware fietsen de venijnige hellingen overwinnen, met vijgen en chianti als energiereep en -drank van weleer. Op de 3 bevoorradingen onderweg is het heerlijk en heerlijk anders verpozen dan op welke doorsnee fietstocht dan ook. Hier krijg je sandwiches met kippenpastei, vleespastei of jam, en vers gesneden fruit, Engelse worst, Engelse pudding, en tea of mousserende Engelse wijn. Fabulous, indeed.
De tweede stop blijkt zelfs te liggen aan de High Peak Junction Workshops, met de oudste werkplaats ter wereld erin, stammend uit 1800-zoveel. Impressive! En zo beleef je voortdurend fraaie dingen, om over het stille maar vriendelijk golvende landschap maar te zwijgen, dat is badend in het zonlicht van een zaligmakende schoonheid.
Ik zit er helemaal vol van, als ik zie hoeveel woorden ik nodig heb om een ‘fietstochtje’ te beschrijven. Maar het wordt al laat, en er is voetbal op tv. Het wk of iets dergelijks. Daar was in Bakewell totaal niets van te bespeuren. Equally impressive.

Na een laatste foodstop bij het paleisje van Chatsworth draaide ik onder een welkomstboog de laatste rechte lijn op, van twee kanten luid aangemoedigd door het Britse festivalpubliek. Een awesome einde van onze grandioze roadtrip.