Eén week na de Ronde van Vlaanderen Cyclo was ook de Paris-Roubaix Challenge een groot succes. Liefst 3.600 wielertoeristen uit 37 verschillende landen namen deel.
Het blijft iets speciaals. Over kasseien rijden is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedere prof trekt met veel zin naar het Noorden van Frankrijk maar recreanten uit alle windstreken genoten op hun manier wel van de kasseien tijdens de Paris-Roubaix Challenge. Liefst 3.600 wielerliefhebbers reden één dag voor de profs de Helleklassieker. Dat waren er 1.500 meer dan bij de vorige editie in 2013.
Door de droge omstandigheden was het vooral stof vreten. Wie vroeg startte moest de eerste uren ook nog door de mist rijden, maar geen wielertoerist die er over klaagde. Parijs-Roubaix is de klassieker die – vooral in het buitenland – het meeste tot de verbeelding spreekt. Getuige de deelnemers uit 37 verschillende landen. Naast ruim 800 Britten zagen we ook wielerliefhebbers uit Australië, Nieuw-Zeeland, Mexico, Canada, Zuid-Afrika en zelfs Puerto Rico en Mongolië langsrijden. Zo spraken we ook een Noor die uit dezelfde gemeente kwam als Thor Hushovd. Zijn grote voorbeeld kon niet meer schitteren zoals weleer, maar deze andere Beer van Grimstad bedwong – eveneens met een BMC – wel knap de kasseien. “Het is nochtans de eerste keer dat ik hier kom fietsen”, hijgde hij op kasseistrook 11.
De langste afstand van 170 km bleek het populairste. Meer dan 1.700 deelnemers overwonnen dat parcours. De eerste van hen stonden om 5u al klaar om zich voor te bereiden op de start. Hoewel de Hel van het Noorden vaak gepaard gaat met lekke banden viel het aantal meldingen erg goed mee. Anderen vergaten dan weer dat schakelen op de kasseien geen sinecure is en stonden geparkeerd met een kapotte achterderailleur.
Voor het eerst konden de deelnemers ook gebruikmaken van een tracking tool en werd er op iedere kasseistrook gechronometreerd. Beide nieuwigheden vielen erg in de smaak bij de wielerliefhebbers. Toch waren het de passage op de velodroom en de medaille na afloop die de grootste glimlach op de met stof besmeurde gezichten toverden.