Cycling.be’s Erwin Vervecken ging op de Gentse piste fietsen met Iljo Keisse. Nu de Lotto Z6sdaagse Vlaanderen-Gent van start gaat, gunt de topfavoriet en publiekslieveling ons een inkijk in het zesdaagsecircuit.

Text: Steven Kins

Wat is je favoriete discipline?

“Een zesdaagse draait vooral rond de ploegkoers. Dat is het belangrijkste onderdeel van elke avond en ook volledig mijn ding. Er komt zowel conditie als techniek, tactiek en ervaring bij kijken. De meest complete renner komt daarin sowieso naar voor. En het is ook daarin dat ik het verschil kan maken. Ik ben snel, maar op een baanronde kom ik tekort tegen supersnelle mannen als de Nederlander Stroetinga (in Gent zijn ploegmaat, red.) of de Deen Rasmussen. In Gent kan ik nog wel eens winnen, omdat ik daar als thuisrenner de perfecte lijn ken, maar op een piste van 250 meter moet ik passen.”

En derny?

“Achter de derny kan ik wel mijn mannetje staan, maar daar hangt veel af van je gangmaker. Ik kan heel kort op het wiel rijden en haal daaruit veel voordeel. Een dernynummer tijdens een zesdaagse is trouwens dag en nacht verschil met bijvoorbeeld een WK derny. Tijdens het WK is het gewoon van bij de start de gas volledig open en wie het langste het wiel kan houden van de gangmaker, wordt uiteindelijk winnaar. Het is een nummer waarin je tien keer doodgaat. Wie laatst ontploft wordt wereldkampioen. Als je dat avond na avond op een zesdaagse zou doen, haal je het einde niet. Daarom dat er daar veel meer positiewissels zijn en tactisch wordt gereden. Voor het publiek trouwens veel meer spektakel.”

Wie zijn de beste gangmakers?

“Michel Vaarten en Joop Zijlaard. Tijdens EK’s heb ik een paar keer moeten strijden tegen Matthé Pronk. Hij reed als Nederlander met Zijlaard en ik met Vaarten: hard tegen hard. Als je dan ‘how’ moet roepen tegen je gangmaker, is de koers voorbij. Dan ben je zijn wiel kwijt. Vandaar dat het zo belangrijk is om met de beste gangmaker te rijden, iemand die je door en door kent en de koers ook perfect aanvoelt. De laatste keer dat ik Europees kampioen werd, had ik een gemiddelde snelheid van 68,5 km/u. Een topsnelheid ken ik niet omdat we zonder computertje rijden. Die snelheid wordt trouwens berekend op de ideale onderste lijn, maar met de derny rijd je twee meter hoger op de blauwe lijn.”


Er was een tijdje sprake dat je in Gent met Cavendish zou gaan rijden.

“Daar is over gesproken, maar dan moest hij er wel klaar voor zijn. Het management heeft uiteindelijk de beslissing genomen. Mark is een goede maand geleden getrouwd met aansluitend een huwelijksreis en hij zou vier weken niet meer gefietst hebben. Dan had hij nog vier weken om zich klaar te stomen en als hij dat fanatiek had gedaan, zou dat wel gelukt zijn. Cav had in Gent trouwens nog een openstaande rekening van toen hij in 2005 als jonge gast en wereldkampioen de eerste avond op twaalf ronden werd gereden. Misschien heeft dat ook meegespeeld.”

Had je graag met Cavendish gereden? Toch een risico als lokale held van wie verwacht wordt dat je op z’n minst meespeelt voor de overwinning …
“Ik heb altijd gezegd dat hij dat voor mij niet moest doen, maar als hij wil rijden, uiteraard graag met mij. Op voorwaarde dat hij in orde is. Cavendish is ondertussen niet meer de coureur van 2005. Toen werd er met hem gelachen als het bergop ging, maar ondertussen heeft hij misschien tien of twaalf grote ronden achter de kiezen en onder andere ook Milaan-Sanremo gewonnen. Dat doe je uiteraard ook niet zomaar.”

Wat is de lastigste dag in een zesdaagse?

“Het grootste verschil kun je de eerste dag maken: als je een vaste ploegmaat hebt, dan ben je al gerodeerd, terwijl anderen elkaar nog moeten aanvoelen. Daarnaast is er het feit dat sommigen van een andere zesdaagse komen en een dag in de auto hebben gezeten. Maar ook de derde en vierde dag zijn meestal zwaar. Een zesdaagse als Gent is van dinsdag tot zondag met alle dagen een avondprogramma tot 2 uur ’s nachts en op zondag een namiddagprogramma. Maar er zijn ook zesdaagsen van donderdag tot dinsdag met dan op zondag een namiddagprogramma en dat weegt wel omdat je ritme wordt gebroken. Ik heb ooit in januari en februari zeven zesdaagsen op rij gereden met telkens één verplaatsingsdag met de auto ertussen. Zürich op Nieuwjaar, van daar naar Rotterdam, dan Bremen, Stuttgart, Berlijn, Kopenhagen en ten slotte Hasselt. Ik kan je verzekeren dat je daarna naar de kloten bent tot half mei. Nu is het makkelijker geworden: Stuttgart en Hasselt zijn eruit en Zürich is niet meer op nieuwjaarsdag.”

Er zijn verschillende pistes: van 166 meter tot meer dan 400 meter. Een wezenlijk verschil?

“Gent en Bremen zijn 166 meter, waardoor het makkelijk is om een ronde te nemen, maar je hem ook weer snel kwijt bent. Opbouwbanen zoals die destijds in Hasselt, maar ook Rotterdam, Amsterdam of Grenoble zijn 200 meter. Berlijn en Kopenhagen zijn 250 meter. Hoe kleiner de baan, hoe meer techniek. Wegrenners komen bijvoorbeeld beter uit de verf op langere banen. In Gent ben je na 45 seconden terug bij je ploegmaat, terwijl dat in Berlijn na anderhalve minuut pas is. Gent is dus meer interval. Je kunt er ook meer op jezelf koers maken. Op een langere baan moet je met verschillende ploegen samen een ronde proberen te nemen. Vroeger was er ook een zomerzesdaagse in het Italiaanse Fiorenzuola op een buitenbaan van 450 meter. Een hel …”

Lees het volledige interview in het novembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel!