Op uitnodiging van Brooks, een van de hoofdsponsors van het evenement, nam Cycling.be deel aan de retrokoers l’Eroica. In de Toscaanse heuvels rond Gaiole in Chianti stond een waar fietsfestijn op het menu.

Text: Steven Kins

L’Eroica, dat is terug in de tijd. Terug naar de dagen van toeclips, kabels buitenom, schakelen met commandeurs, een pion met 5 of 6 kransjes, cranks met spieën. En stalen frames natuurlijk. L’Eroica, dat betekent zweten in een wollen trui en een wollen broek, met flockletters verfraaid en een zeem die eigenlijk die naam niet mag hebben. L’Eroica, dat is afdalen met dichtgeknepen billen, klimmen met een monsterverzet, strade bianche trotseren met leeuwenmoed.

Maar l’Eroica is vooral een feest voor een verzamelde menigte fietsliefhebbers, die zich voor de koers vermaken met het bewonderen en monsteren van elkaars bolides, de een nog klassieker dan de ander. Fietsfanaten die zich na de koers tegoed doen aan een traditionele Italiaanse pastaparty en daarbij hun eigen heldhaftige historie van de koers opdissen. Maar tijdens de koers zelf hijsen ze zich voornamelijk zwijgend omhoog en dalen ze behoedzaam en nog steeds zwijgend af. Want l’Eroica is allesbehalve een wandeletappe. Daarvoor zijn de witte grindwegen waar de tocht over voert te zwaar, daarvoor is het landschap te geaccidenteerd, daarvoor is de zon te onbarmhartig. Nee, wie l’Eroica bedwingt op een rijwiel van ijzer van voor 1980 (en dat is verplicht) mag zich met recht op een heroïsche prestatie beroepen.

Cycling.be reed op een leenfiets van onbekende herkomst. De rubberen Modolo-remgreepjes gaven blaren, het los gebladderde stuurlint gaf geen grip, de Modolo-remmen gaven nul vertrouwen, maar de geribbelde Campagnolo-commandeurs werkten oké en het Regal-zadel zat perfect. Het kleinste verzet was een 47×23, het grootste een 52×15. Ja, het waren andere tijden destijds. Harken als een tuinman om boven te komen, spinnen als een nieuweling om hard te gaan waar het kon. Omdat het de dag voor de koers van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat had gestortregend, waren de witte kiezelwegen met lemen bodem vaak nog oververzadigd en zogen ze aan je banden als een zuigeling aan een borst. Ja, in die andere tijden moet het afzien geweest zijn.

Maar als ze net zulke zalige lekkernijen toegeschoven kregen als wij op de bevoorradingsposten onderweg dan moet ook het fietsersleven van toen draaglijk zijn geweest.