Op uitnodiging van Specialized gingen we een kijkje nemen in het Europese hoofdkwartier in ’s Heerenberg. Dat leverde een mooi inzicht op in de manier van denken bij dit fietsenmerk.

Text: Steven Kins

Het gebouw ziet er van buitenaf niet speciaal of imposant uit, maar eens je binnenkomt, weet je meteen waar het hier om draait: fietsen! Frank Van Dulmen, die de marketing verzorgt, ontvangt ons hartelijk en leidt ons rond in de kantoren. Aan de muren hangen gerecycleerde fietsonderdelen ter versiering, de boekenrekken zijn gevuld met wielertijdschriften, en overal zie je fietsen naast de bureaus staan. Het is dan ook de gewoonte om een ‘lunchritje’ te fietsen. Ook voor ons wordt een fiets klaargezet.

In het gebouw is verder nog een werkplaats (vooral voor de revisie van MTB-voorvorken) met een schitterende graffitimuur en we krijgen toegang tot het ‘heiligdom’: het magazijn waar al het materiaal voor de gesponsorde profploegen ligt opgeslagen. We zien er tijdritfietsen van Tony Martin, olympische fietsen in de opvallende oranjerode kleur en koersfietsen waarmee mannen als Boonen, Chavanel, Iglinsky of Vinokourov gewonnen hebben. Uiteraard nog een gigantische muur aan schoenen, helmen en andere accessoires, maar foto’s zul je er niet van terugvinden. Top secret!

KLIMMEN LANGS DE RIJN

Al snel wordt het middag en mogen we onze koersschoenen aantrekken. Ondanks de kou verzamelen toch een tiental mannen voor een pittig ritje. Mooie fietsstreek trouwens, daar in Gelderland aan de Duitse grens. We starten in een glooiend landschap, genieten van een rugwindje langs de Rijn en plaatsen een lange sprint op de Eltenberg, die net over de grens in Duitsland ligt. De conditie zit duidelijk goed bij de mannen van het Specialized Workforce Team, het team met medewerkers die wedstrijden rijden.

Als het bezoek ons één ding heeft duidelijk gemaakt, is het wel dat ze hier hun job serieus nemen. Ze fietsen op de producten die ze verkopen en geloven rotsvast in de kwaliteit ervan. En ook wij moeten toegeven: een Specialized-product heeft ons nog maar zelden ontgoocheld… De Roubaix en de Tarmac die we tijdens de ‘lunch ride’ konden testen, konden ons opnieuw overtuigen.