Cycling.be magazine is aanwezig op de winterstage van Lotto-Belisol in Benicassim en kon Jurgen Van den Broeck aan de tand voelen over zijn ambities voor het nieuwe seizoen én waarom hij graag traint.

Text: Steven Kins

Jurgen Van den Broeck heeft donderdag de teamstage in het Spaanse Benicassim verlaten. De kopman van Lotto-Belisol kreeg van de ploegleiding de toestemming om op zijn eentje extra klimkilometers te verzamelen in zijn tweede uitvalsbasis, Mallorca. De statements van de 29-jarige klimgeit uit Morkhoven zijn duidelijk. Eerder schrapte Van den Broeck ook al de Waalse klassiekers uit zijn programma en na een teleurstellend slot van het vorige seizoen ging de fiets slechts twee dagen aan de kant. Na een vijfde en een vierde plaats in de Tour de France staat het vizier dit jaar gericht op een podiumplek.

Ploegleider Mario Aerts probeert de druk nog wat af te houden. “Jurgen is nu al goed”, verklapt de voormalige winnaar van de Waalse Pijl. “Maar gezien de concurrentie zou een nieuwe top-vijf-notering al heel mooi zijn.” Benicassim en Mallorca liggen echter nog ver van Parijs en dat is Van den Broeck aan te zien. Een relaxte VDB geniet van het aangename lenteweertje en de trainingen tussen de sinaasappelbomen. Ook al zijn de beklimmingen in de omgeving van Valencia hem net ietsje te kort.

De goede sfeer in het bijna onveranderde Lotto-Belisol (alleen de Nederlander Dirk Bellemaekers is nieuw) wordt bevestigd met wat grappen en grollen. Met de ploegmaats, met de mecaniciens en ook tijdens een trainingsrit als hij naast de teamwagen van Kurt van de Wouwer komt hangen. “Zo’n zware inspanningen”, schertst hij over het programma op de tijdritfiets. “Daar wacht ik wel mee tot een week voor de Tour.” Van den Broeck zal zich echter het snot voor de ogen rijden.

Een Nederlandse collega noemt hem de man die zich 10.000 procent inzet, maar opofferingen wil Van den Broeck het niet noemen. “Dat is plezier”, countert hij. “Wielrennen mag je niet als een job of een verplichting zien. Het is een eer. Bovendien worden we ook betaald om ons elke dag kapot te trainen.”

Michel Wuyts plakte op zijn hoofd het etiket van een stachanovist, een vaste uitdrukking voor de ideale arbeider: hard werkend en zwijgzaam. Vernoemd naar een Russische kompel, waarvan de steenkoolproductie veertien keer hoger lag dan het gemiddelde. De kiemen voor die werklust heeft zijn vader gezaaid. “Toen ik met school stopte, moest ik gaan werken”, gaat Van den Broeck verder. “Na een week aan de dokken in Antwerpen wist ik genoeg. ‘Nee, bedankt. Ik ga wel trainen.’ Had ik er toen met de pet naar gegooid, ik zat nu niet meer op de fiets.”

Het harde werk leverde al wel enkele mooie ereplaatsen in de Tour op, voor het overige is het palmares van Van den Broeck wat dunnetjes. Daar wil hij dit jaar verandering in brengen. “In de kleinere rittenwedstrijden, wil ik meedoen voor de prijzen. Daarom ook mijn aangepast schema.” Een voorzet om Van den Broeck een dilemma voor te schotelen: drie ritzeges in de Tour of die felbegeerde derde plaats? Het is een vraag die de Belgische ronderenner toch even aan het denken zet. “Een trapje hoger in de Tour is een droom, maar dit is een heel moeilijke keuze.” Een knoop doorhakken lukt hem dan ook niet.