Als er één Belg is die de Stelvio op zijn duimpje kent, dan is het Thomas De Gendt wel. De winnaar van de Giro-rit met aankomst op de beruchte col geeft enkele tips aan de Passo dello Stelvio-deelnemers.
Thomas De Gendt zette op 26 mei de Giro op zijn kop door de koninginnenrit met aankomst op de Stelvio te winnen en de weg te effenen naar het podium. Het doet de Oost-Vlaming plezier dat er volgend jaar in het weekend van 15 juni duizenden landgenoten zijn voorbeeld zullen volgen tijdens Passo dello Stelvio, een massabeklimming waarbij de deelnemers de strijd tegen diabetes ondersteunen. In de Concentra-kranten geeft hij alvast enkele tips aan de sportievelingen die de uitdaging aangaan. “Ze doen er goed aan de klus niet te onderschatten”, luidt het devies.
De Stelvio is met voorsprong de favoriete berg van De Gendt. Zijn ogen blinken nog steeds als hij erover praat. De renner van Vacansoleil-DCM kiest de col nu al een paar jaar op rij uit als centrale punt in klimstages. “Ik kwam voor het eerst toevallig in de buurt terecht toen ik 20 was. Ik wilde op stage gaan en begon op internet te zoeken naar een hotelletje.”
“Ik vond een onderkomen dat op 1.900 meter lag, dus kon ik er meteen een hoogtestage van maken. Toevallig bleek dat hotel naast de Stelvio te liggen, dus werd die col meteen opgenomen in het trainingsparcours van mij en de twee vrienden die ik toen bij me had. Met dank aan de eigenaar van het hotel, zelf een enthousiast wielertoerist. Hij wees ons de mooiste plekjes en de beste trainingswegen aan.”
De Gendt wordt lyrisch als hij het over het landschap heeft. “Wie de klim kan bedwingen, krijgt in ruil een adembenemend vergezicht cadeau”, klinkt het. “Wie geluk heeft kan bij een staalblauwe lucht omhoog fietsen, vaak tussen indrukwekkende muren van sneeuw. Heel mooi is dat. Je kan de col langs drie kanten op.”
De kant van Prato is het lastigst. “Die telt 48 bochten, en aan de klim lijkt geen eind te komen. Je kan er ook vanop Zwitsers grondgebied naartoe. Dat is de allermooiste zijde. Tussen de bomen, af en toe op een onverhard wegdek: prachtig, gewoon.” Alles bij mekaar geteld fietste De Gendt de Stelvio een keertje of 25 op. “Minimaal, want ik hield het niet keurig bij”, lacht hij.
“Of ik tips kan geven? Absoluut. Begin er niet ongetraind aan. Je moet maanden vooraf minstens drie keer per week de fiets op om een aanvaardbare conditionele basis te leggen. De stijgingspercentages schommelen meestal tussen 6 en 9 procent, met af en toe een piek naar 12 procent. Al zijn er ook stroken, in het zicht van de top, waar de ‘grote plaat’ op kan. Daar knikt de weg slechts 3 procent omhoog.”
Waar je na verloop van tijd allicht het meeste last van krijgt, is de ijle lucht. “Zuurstof wordt schaars eens je de kaap van de 2.500 meter passeert. Wie aan de klim begint, doet dat best met een fiets die voorzien is van een versnelling die klein genoeg is. Een 28 achteraan lijkt me niet overdreven.”
“En voor de rest geldt het motto: forceer niet, en zorg dat je hartslag van bij het begin van de klim onder controle is. Op training doe ik 75 minuten over de langste zijde, maar niemand hoeft zich blind te staren op die tijd. Probeer vooral te genieten van de unieke ervaring. Ik heb de Stelvio al dikwijls vervloekt, maar al bij al heb ik veel te danken aan die col.”