Hendrik Vos is vooral bekend als politicoloog, maar de professor aan de Universteit Gent laat ook van zich horen op de fiets. Afgelopen weekend werd hij 14de op de Granfondo Cannondale Mont Ventoux.
De Ventoux Master is een bekende cyclosportieve van 170 km en 3500 hoogtemeters in de Franse Vaucluse en maakt deel uit van de Grand Trophee. De deelnemers krijgen na de start in Beaumes de Venise meteen de beklimming van de Ventoux vanuit Bédoin voor de kiezen. Na de afdaling via Malaucène gaat het weer licht omhoog langs de Col de Veaux tot aan Aurel.
Na een korte afdaling wordt er opnieuw geklommen vanuit Sault tot aan Le Chalet Reynard. Dan wordt er terug gedaald tot aan Bédoin, om via La Madeleine en de Col de la Chaine weer aan te komen in Beaumes de Venise.
De wedstrijd werd gewonnen door de Duitser Bernd Hornetz in 5u15:55. Jef Van Geel uit Essen was eerste landgenoot op de achtste plaats (5u31:31), Hendrik Vos werd 14de in 5u40:12. Bij de vrouwen finishte Marijke De Smedt uit Lokeren op de derde plaats in 7u01:53.
VOS: ‘GEEF MIJ MAAR HET HOOGGEBERGTE’
Hendrik Vos is op zijn zachtst uitgedrukt ‘een erg actieve fietser’. “Ik heb altijd graag gefietst, van kindsbeen af”, zegt hij daarover in de Cyclo Sprint van juni. “Mijn eerste echte koersfiets kreeg ik toen ik een jaar of achttien was. Toch is het pas de laatste zeven, acht jaar dat ik me echt ben gaan toeleggen op het zwaardere werk à la Marmotte. Een late roeping die ik heb gekregen sinds mijn dertigste. (lacht)”
“Sindsdien ben ik echt wel een fanatiek fietser die tijdens het voorjaar zowat elke dag traint en daarbij ook echte trainingsschema’s probeert te volgen. Als het dan al eens te slecht weer is, ga ik op de rollen rijden of doe ik een krachttraining. Soms ga ik ’s morgens vroeg op een nuchtere maag trainen. En ook na een dag vol lezingen, lesgeven en thesisbegeleiding ga ik als ik ’s avonds laat thuiskom, desnoods nog twee uur op de rollen trainen. En verplaatsingen in een straal van pakweg zeventig kilometer rond Gent probeer ik zo veel mogelijk met de fiets te doen.”
“Ik voel me het best in mijn element in het hooggebergte, en daarmee bedoel ik niet de Ardennen. (grijnst) Echte beklimmingen van meer dan tien kilometer, waarbij we vier of vijf procent stijgen, die kan ik behoorlijk goed aan. Maar het mag ook nog lastiger zijn. In het echte hooggebergte zal ik het best presteren. Zo heb ik tijdens ritjes in de Ardennen in verhouding meer moeite dan tijdens de Marmotte, waar de tegenstand nochtans sterker is. Er rijden daar echte semiprofs mee, maar daartussen kan ik me vooraan handhaven.”
“Tijdens de winter ga ik ook graag door de vlakke polders rijden. Ik doe dat graag, al is er geen meter hoogteverschil. Het is vooral de tegenwind die daar de uitdaging vormt. De polders in Zeeland, da’s echt mijn ding, maar gewoon fietsen langs de Schelde is ook erg aangenaam in die periode. De Vlaamse Ardennen laat ik meestal links liggen. In het hooggebergte rijd ik het liefst de Mont Ventoux op en wel langs alle kanten, maar ook van tochtjes op de Galibier of de Croix de Fer kan ik echt genieten. Het zijn cols die ik heel graag beklim: langere ritten door mooie landschappen, bergen die ook iets mythisch hebben. Als je bedenkt dat daar de grootste renners Tourgeschiedenis hebben geschreven, is het dubbel plezant om daar naar boven te rijden!”
Lees het volledige artikel over Hendrik Vos in de Cyclo Sprint van juni.