De inmiddels gepensioneerde ex-topspurter Marcel Kittel heeft zijn lichaam geschonken aan de wetenschap. Niet letterlijk, maar wel de data van vier deelnames aan de Tour de France. Zijn vermogen in zowel de 14 gewonnen sprints als in de bergetappes is indrukwekkend.
Professors Teun van Erp en Robert Lamberts hebben de resultaten gepubliceerd van hun onderzoek rond Marcel Kittel in de Ronde van Frankrijk. Het doel van hun werk? Het in kaart brengen van de intensiteit, belasting en parcoursgebonden inspanningen van een topspurter in de Tour.
ONDERSCHEID TUSSEN PARCOURS EN COLS
Daarvoor schonk Kittel de gedetailleerde data van zijn deelnames aan de Ronde van Frankrijk in 2013, 2014, 2016 en 2017. Vervolgens analyseerden de knappe bollen zijn krachtinspanningen en deelden die op in vijf zones. De ritten werden onderverdeeld in vier categorieën: vlak, heuvelachtig, bergachtig en tijdritten. Tot slot kregen ook de cols een stempel opgekleefd naargelang hun voorkomen in de rit: aan het begin, in het midden of in de finale van een etappe.
TIJDRITTEN VS VLAKKE RITTEN VS BERGETAPPES
De eerste resultaten luiden dat er geen significant verschil is tussen de inspanningen van de vier Tours. Wel zien we dat tijdritten een hogere intensiteit vereisen, maar een lagere belasting op het lichaam met zich meebrengen. Logisch, het zijn immers korte, heftige inspanningen. Bergetappes bleken dan weer een hogere algemene intensiteit en een hogere belasting te omvatten. Tijdens die ritten liggen de langere uithoudingsinspanningen (≥20 min) het hoogst. Serieus afzien dus voor de Duitse kolos als het wegdek omhoogging.
KITTELS STRATEGIE VOOR BERGRITTEN
Bovendien wijst de studie ook uit dat Kittel de meeste kracht ontwikkelde, de hoogste cadans en hoogste snelheid haalde op cols aan het begin van een bergetappe in vergelijking tot bergpassages aan het eind van een rit. Tot slot zien we bij de vlakke ritten van Kittel een grotere periode in de meest intense inspanningszone (≤1 min) tegenover de andere ritten (tijdrit buiten beschouwing gelaten). Dat is te wijten aan de tussenspurt en de korte machtsexplosie in de massaspurt. Ook weinig verrassend, niet?
TWEE CONCLUSIES
Conclusie van de twee wetenschappers en ‘professor’ Kittel? Een notoire topspurter moet tijdens de Tour een grotere inspanning leveren en spendeert meer tijd in hoge intensiteitszones dan vooraf werd gedacht. Ten tweede past een spurter een omgekeerde snelheidsstrategie toe om een bergrit zo efficiënt mogelijk te beëindigen (sneller op de eerste cols, trager op de latere cols). Of hij is gewoon ‘de nek af’ naarmate het aantal hoogtemeters zich blijft opstapelen …
14 op 21 SPRINTS GEWONNEN
Wie zich afvraagt welk vermogen er nodig is om een sprint te winnen, ook daarover zijn de berekeningen gemaakt. Kittel is dan ook een van de toppers in zijn vak geweest, met 14 overwinningen op 21 sprintkansen. Daaruit bleek dat de verschillen in sprinttactiek bij zijn verschillende teams (Shimano en Quick-Step) hun invloed hadden op het vermogen en zijn positie in het peloton, en ook dat zijn positie op een halve minuut van de streep een stevige invloed had op zijn notering. Zijn gemiddelde vermogen over één seconde in al die sprints was zomaar even 1737 watt, terwijl dat over een volledige sprint 1411 watt was – stevige cijfers!
