Een klassiek Monument, een grote ronde én het WK winnen in één en hetzelfde seizoen: het is een hoogst uitzonderlijke prestatie. In het verleden kregen enkel Alfredo Binda (1927), Eddy Merckx (1971) en Bernard Hinault (1980) het voor elkaar. Remco Evenepoel voegde zijn naam in 2022 eigenhandig toe aan dit illustere rijtje. Hier deel 2 van de terugblik op zijn waanzinnige wonderjaar.
JULI
Terwijl de ogen van de hele wielerwereld gericht zijn op de Ronde van Frankrijk, beult Remco Evenepoel zich in alle stilte af in de Italiaanse bergen. Hij werkt op eigen houtje een mini-Tour de France af – 85 uur op de fiets in negentien dagen tijd – en trekt na een weekje brommertraining in België naar het Spaanse Baskenland om de benen een eerste keer te testen in de Clásica San Sebastián. Daar rijdt hij de tegenstand compleet in de vernieling op de Erlaitz, de voorlaatste beklimming van de dag. Nadien volgt er een 44 kilometer lange solo, waarin hij zijn voorsprong alleen maar verder uitbouwt – tot 1’58” op eerste achtervolger Pavel Sivakov. Een eclatant succes, maar aan de ambities voor de Vuelta – top 10 en een ritzege – verandert het niets. Althans naar de buitenwereld toe …
AUGUSTUS
Begin augustus zet Evenepoel de laatste conditionele puntjes op de i via een pittige elfdaagse trainingsstage in Alicante, waar hij verblijft in ‘hoogtehotel’ Syncrosfera. Met een fris hoofd (na enkele dagjes thuis) en een ijzersterke conditie reist hij naar Utrecht voor de start van de Vuelta. Remco komt de nerveuze openingsritten zonder kleerscheuren door en slaat een eerste keer toe in rit 6 met aankomst op de Pico Jano. Op Enric Mas na geeft de ‘Schavuit van Schepdaal’ bijna alle favorieten een lel om de oren. Enkele dagen later veegt Evenepoel alle resterende twijfels omtrent zijn klimkwaliteiten van tafel op de supersteile Praeres de Nava. Met een uitmuntende individuele tijdrit, waarin hij 48” pakt op Roglic en liefst 1’51” op Mas, zet de ‘Aerokogel’ de kroon op het werk. De ambities worden eindelijk uitgesproken – de rode leiderstrui behouden tot in Madrid! – en het geweer verandert van schouder: sparen, consolideren en overleven.
SEPTEMBER
Halverwege de Vuelta lijkt er geen vuiltje aan de lucht voor Evenepoel, tot hij op 1 september onderuitglijdt in een bochtige afdaling. Hij lijkt er enkel oppervlakkige schaafwonden aan over te houden, maar krijgt twee dagen later de rekening gepresenteerd op de monsterlijke Sierra de La Pandera. Roglic en Mas ruiken bloed, maar Remco weet de schade te beperken, net als daags nadien op meer dan 2500 meter hoogte. Evenepoel begint met meer dan anderhalve minuut voorsprong aan de slotweek, waarin Primoz Roglic zichzelf al meteen uitschakelt via een domme val. Enkel Mas kan hem nog bedreigen voor de eindzege, maar met een knappe ritzege op de Alto del Piornal maakt ‘De kleine Kannibaal’ eens te meer duidelijk wie de sterkste is. Zijn leiderstrui komt niet meer in het gedrang: België heeft na 44 jaar smachten opnieuw een groterondewinnaar!
Veel tijd om zijn Vueltatriomf te vieren is er echter niet, want Evenepoel reist meteen door naar Australië, waar het WK wordt verreden. In de tijdrit is Remco goed voor een bronzen plak. In eerste instantie een ontgoocheling, al blijkt uit de vermogenswaarden dat hij zijn beste chrono ooit heeft afgewerkt. “Dat belooft voor de wegrit”, laat hij glimlachend optekenen. Profetische woorden, want een week later voert Evenepoel een groots nummertje op. Door in de aanloop naar de finale slim mee te schuiven met een grote groep en handig gebruik te maken van het beukwerk van de Fransen, creëert Remco voor zichzelf een ideale uitgangspositie. In de dalende aankomstzone kiest hij samen met de Kazak Lutsenko het hazenpad en op de voorlaatste beklimming van Mount Pleasant neemt hij definitief afscheid van zijn laatste medevluchter. Wat volgt is een 25,8 kilometer lange triomftocht richting zijn eerste regenboogtrui.
OKTOBER
De eindzege in de Vuelta had al heel wat losgemaakt in het fiere Belgenland, maar sinds zijn Merckxiaanse huzarenstukje in Wollongong is het hek helemaal van de dam. De ‘Remco-mania’ is een feit, zowel in binnen- als buitenland. Op 2 oktober krijgt de nieuwe wereldkampioen een feestelijke ontvangst op de Brusselse Grote Markt. Twee dagen later showt hij zijn regenboogtrui voor het eerst in Binche-Chimay-Binche, waar hij een punt zet achter zijn verbluffende seizoen. 2022 was aanvankelijk een jaar met pieken en dalen, maar draaide uiteindelijk uit op een echte grand cru. “Een beter seizoen dan dit zal ik allicht nooit meer hebben”, stamelde Evenepoel vol ongeloof na een zoveelste huldiging. Met hem weet je nooit, maar één ding is zeker: dit was een wonderjaar om nooit te vergeten!
Dit artikel verscheen in Cycling, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!