Zeventig jaar geleden werd een van de meest spraakmakende wereldkampioenschappen wielrennen gereden. In Lugano veroverde Fausto Coppi de wereldtitel, maar rond de tweede plek van Germain Derycke doen heel wat cowboy- en indianenverhalen de ronde. Had Coppi de wereldtitel gekocht? Of had Derycke ‘m verkocht? Wat is ervan aan? Een reconstructie.
Iedereen kent Briek Schotte, Rik Van Steenbergen, Stan Ockers, Raymond Impanis of Rik Van Looy. Het waren cracks uit lang vervlogen tijden, de fifties om precies te zijn, een gouden tijdperk in de Belgische wielergeschiedenis. Weinigen kennen evenwel Germain Derycke (1929-1978), nochtans een collega en tijdgenoot van bovengenoemde kampioenen. Het is een naam die zelden een belletje doet rinkelen bij de grote massa. Zonde. Zeker als je weet dat Germain Derycke een van de sterkste eendagsrenners van zijn generatie was. Met als kroonjuwelen zeges in Parijs-Roubaix, de Waalse Pijl, Milaan-Sanremo, Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen. U leest het goed: dat zijn vier van de vijf Monumenten. De West-Vlaming is een vergeten kampioen en daar willen we in dit artikel komaf mee maken. Temeer omdat het dit jaar zeventig jaar geleden is dat Derycke, alias ‘Mentie’, zijn grote doorbraak kende. Hij won dat jaar niet alleen zijn eerste Monument, hij pakte ook zilver in de WK-wegrit.
‘Ce petit coureur’
Laat ons even in de teletijdmachine kruipen en teruggaan naar dat fameuze jaar 1953. Germain Derycke, afkomstig uit Bellegem bij Kortrijk, is dan 23 jaar en een van de renners van de Franse formatie Alcyon. Hij is geen broekje, want twee jaar eerder, in de zomer van 1951, had hij reeds vriend en vijand verrast door als neoprof de Tourrit naar Dijon te winnen. Bergop fietsen was Deryckes dada niet, maar in de vlakke ritten was hij altijd bereid oorlog te maken. De branie en bravoure van de Tourdebutant gingen niet onopgemerkt voorbij. Zelfs Fausto Coppi zou bij een Franse journalist gepolst hebben wie ‘ce petit coureur avec le dossard 30’ was. Germains weduwe, Yvonne Van Glabeke, beweert tot op de dag van vandaag dat Coppi onder de indruk was en hem al in 1951 een grote toekomst voorspelde. Het gekke is dat diezelfde Coppi twee jaar later met diezelfde Derycke zou moeten afrekenen in ‘s werelds grootste eendagskoers: het wereldkampioenschap op de weg.
Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!