3153,8 kilometer, een ploegentijdrit op de openingsdag en liefst tien aankomsten bergop, waaronder de gevreesde Angliru: als Remco Evenepoel zijn Vueltatitel met succes wil verdedigen, zal hij niet enkel moeten afrekenen met de verzamelde concurrentie, maar ook met het uitdagende parcours. Een beknopte bloemlezing van het copieuze menu dat de renners vanaf dit weekend voorgeschoteld krijgen in het broeierige Spanje.
Net als vorig jaar in het Nederlandse Utrecht start de Vuelta met een ploegentijdrit. Plaats van afspraak is Barcelona, waar elk team een traject van 14,8 kilometer moet afleggen. Daags nadien fungeert de Catalaanse hoofdstad opnieuw als aankomstplek. De finish van etappe 2 ligt op de Montjuïc, waar wijlen Claude Criquielion zich in 1984 tot wereldkampioen kroonde en Remco Evenepoel eind maart de slotrit van de Ronde van Catalonië won. Vervolgens zet het peloton koers naar Andorra voor de eerste echte aankomst bergop in het skiresort boven Arinsal. Ritten 4, 5 en 7 ogen op papier minder pittig en zouden dus een prooi kunnen worden voor de aanwezige sprinters. Etappes 6, 8 en 9 bevatten dan weer meer reliëf – inclusief aankomsten bergop – en zullen in het vooruitzicht van de eerste rustdag allicht de nodige schade berokkenen.
Week 2 start met een individuele tijdrit van 25,8 kilometer in Valladolid. Gesneden koek voor Remco Evenepoel, die zijn aerodynamische kwaliteiten uitstekend zal kunnen uitspelen op het lichtjes glooiende parcours. Rit 11 begint relatief vlak, maar eindigt met de fraaie klim naar het bergmeer van La Laguna Negra. Gelukkig krijgen de sprinters in rit 12 opnieuw een kans op dagsucces, al is het nadien weer aan de berggeiten van dienst. Etappe 13 finisht na 135 kilometer en ruim 4200 hoogtemeters op de Col du Tourmalet. Een streepje Tour in de Vuelta als het ware, want onderweg moeten de renners ook de Col d’Aubisque en de Col de Spandelles over. Etappe 14 wordt eveneens een mix tussen de Franse en de Spaanse Pyreneeën, inclusief finish bergop in skioord Larra-Belagua. Tot slot volgt er nog een heuveletappe met aankomst in dalende lijn in Lekunberri.
Het is de renners geraden om de tweede rustdag optimaal te benutten, want de slotweek start meteen met een monsterlijk drieluik in Asturië. De vlakke aanloop in rit 16 is een ideale opwarmer voor de korte, maar krachtige slotklim naar Bejes. In rit 17 is het pas echt menens, want dan trekt de Vueltakaravaan via de Alto de la Colladiella en de Alto del Cordal naar de befaamde Angliru. Door zijn gruwelijke stijgingspercentages (met een piek tot 23,5 %) verwierf dit veredelde geitenpad een legendarische status. Als de klassementsmannen elkaar hier niet de nek omwringen, krijgen ze daags nadien nog een herkansing op de Cruz de Linares, die volgens Remco Evenepoel niet al te veel moet onderdoen voor de Angliru. Op de voorlaatste dag volgt nog een bitterzoet toetje: een etappe van meer dan 200 kilometer met tien beklimmingen van derde categorie, goed voor meer dan 4000 hoogtemeters. De sprinters die nog niet zijn afgezwaaid, krijgen de dag voor en de dag na deze Spaanse ‘La Doyenne’ nog een ultieme kans op ritwinst in Iscar en Madrid.
Conclusie: wie op zondag 17 september de rode leiderstrui wil aantrekken op het eindpodium van de Vuelta, moet over een flink stel klimmersbenen beschikken. Daarnaast zullen de klassementsmannen alert moeten zijn in de verraderlijke heuveletappes én kunnen ze eventueel een verschil maken in het werk tegen de klok. Het mag duidelijk zijn: aan het parcours zal het niet gelegen hebben als de strijd om de eindzege alsnog zou tegenvallen …