Cycling.be medewerker Roel van Schalen reed begin augustus de Mongolia Bike Challenge, een tiendaagse mtb-wedstrijd door het barse landschap van Mongolië. Lees het laatste deel van zijn avontuur!

Text: Steven Kins






foto roel van schalen
Rit 7 begon in de vrieskou. Warempel, het ijs stond op de tent. Zes uur later kun je vervolgens niet meer in de zon blijven of je verbrandt levend. Mijn kuiten kregen vandaag een opdonder: zon en wind stonden in de rug. Ach ja, dan hebben we dat ook maar gehad, verbrand zijn. Ik prijs me nog gelukkig dat ik geen chronische rugpijn heb, of uitvallende handen, of maagpijn, of weet ik wat allemaal nog meer zeer kan doen aan een lijf.

De achtste etappe was met afstand de mooiste van de Challenge, en ook nog eens de meest berijdbare. Van km 9 tot km 55 waren het vlakke paden op een vliegensvlugge afdaling, that’s what a biker wants. Jammer dat de regen roet in het eten strooide. Goed voor de temperatuur, maar gevaarlijk in de afdalingen. Maar ach, regen, verzuchtten we maar weer eens, het kon er ook nog wel bij.

De slotrit bleek minder een feestdag dan verwacht. In de ontspanning – er moet nu niks meer – voel je pas de ware pijn. In dit geval is het een leeggezogen vermoeidheid, van armen tot benen, van geest tot gedachten. In het ritme van de race sta je voortdurend onder spanning en op een vreemde manier verdraag je die gewoon. Hoe is het mogelijk dat mijn benen deze 1034 km over bijna alleen maar klotenpaden hebben volgehouden? En dat ze vandaag, in de laatste 104 km nog constant mee konden in de kopgroep? Ik had zelfs 15 km lang zicht op de etappezege, alleen voorop met een halve minuut voorsprong. Ik snap er niks van. Maar er is wel tevredenheid natuurlijk, ergens in mijn hoofd is die feestdag toch aan de gang.

Wat is het eindverdict? Eerst nog een paar dagen laten bezinken voor ik uitspraken doe. Op dit moment zou ik nog niet terugkomen hier al kreeg ik 1.000 euro per dag om MBC editie 3 te rijden. Maar het mooie van een mens is dat all the pain & the suffering relatief snel verdwijnt in een anoniem hoekje van de herinnering.

Mongolia Bike Challenge: dat is woestijn, teletubbie-bergen, weinig mensen, gers her en der, immense natuur die nochtans maar sporadisch overweldigend is, slechte wegen, bivakkeren in broeierige tenten, strijden met de elementen: regen, vrieskou, brandende zon, stormwind. De wegen zullen me het meest bijblijven. Wil je een indruk daarvan? Zoek de eerste de beste spoorlijn op, zet je fiets tussen de rails en rijd 400 meter, rijd dan 300 meter dwars door het bos, terug de spoorlijn op, et cetera. Zo zijn de Mongoolse wegen.