In het oktobernummer van cycling.be magazine blikt Boonen niet alleen vol vertrouwen vooruit naar het WK in Doha, en achteruit naar zijn WK-zege in Madrid, maar heeft hij het ook over de gevaren in het peloton. “Er wordt na de dodelijke ongevallen nog altijd roekeloos gereden”, meent hij.
Tweede in zijn Parijs-Roubaix, na de verrassende Mathew Hayman. Bijna had Boonen een vijfde kassei in zijn trofeeënkast. Hij greep er net naast en besliste in juli van dit jaar om in 2017 een gooi te doen naar nog meer roem. Niet dat het nog moet, zijn palmares staat, maar Boonen wil het nog één keer proberen. En daarna met pensioen, tijd maken voor zijn gezin: zijn twee prachtige dochters Jacqueline en Valentine, tijd met Lore en tijd om een nieuw hoofdstuk aan te snijden. Toekomstmuziek evenwel, want eerst wacht nog zijn laatste doel van dit seizoen: het WK in Doha, Qatar, zijn tweede habitat. En daar heeft hij vertrouwen in, want zijn spurtkwaliteiten zijn nog altijd optimaal garandeert hij (lees HIER voort).
Maar op het einde van het interview met onze reporter Ann Braeckman heeft hij het ook nog over (het gebrek aan) veiligheid in het peloton.
Je was bij het overleg tussen organisatoren, bond, renners en andere betrokken na de ongevallen met Antoine Demoitié en Stig Broeckx. Je nam mee het voortouw. Is er intussen iets veranderd in het peloton?
Boonen: “Neen, er wordt nog altijd roekeloos gereden. Ik zie absoluut geen verschil. De eerste koersen na die ongevallen werd nog een beetje opgelet, maar drie weken nadien werd er alweer op dezelfde manier gekoerst.”
Heeft zo’n overleg dan nut?
“Er moet gepraat worden. Laat me heel duidelijk zijn: het ligt niet aan de motards. Ik heb geen probleem met hen, want daar is nu veel over te doen, maar dat is niet correct. Ik heb respect voor hen. Ik ben zelf nog nooit in een situatie gekomen dat ik dacht: ‘wat doet die motard nu?’. Het enige waar ik me over kan opwinden is dat ze ons passeren aan 100 km/u. Er moet een maximumsnelheid komen, dat ze bijvoorbeeld niet meer dan 10 à 15 km per uur sneller mogen rijden dan het peloton, maar voor de rest is het probleem in de koers er vooral een dat wordt veroorzaakt door de renners zelf.”
Verklaar je nader.
“Zolang de renners niet beseffen dat ze wat meer plaats moeten maken voor een motard en dat ze zichzelf niet op de eerste plaats zetten, zal het gevaarlijk blijven. Uiteindelijk gaat het maar over één ding: over vijf meter sneller vooraan raken. Dat is de enige reden waarom een renner geen plaats vrijmaakt voor een motard, want je hebt schrik dat je posities gaat verliezen en je dan terug naar voren moet rijden. Zolang die mentaliteit niet verandert, zal er af en toe iets fout gaan. Maar dat zal aan mijn leeftijd liggen zeker, dat ik daarover zaag (lacht).”
Neen, het is een mooi pleidooi, maar was die namiddag op de Bond dan kostbare tijd die je verloren hebt?
“Nee, dat vind ik niet. Helemaal niet. Je moet proberen datgene wat je zelf in de hand hebt als organisator en als motard te optimaliseren. Er zijn lessen uit getrokken en in bepaalde wedstrijden worden sommige maatregelen al goed toegepast. Zoals de ‘way in en way out’, waarbij een motor voor het peloton een straat uit kan rijden en dan via een andere weg weer kan inpikken. Dat moet een blijvend aandachtspunt zijn. Het is simpel: je mag het gewoon niet aan de renners zelf overlaten, want wij renners zijn eigenlijk allemaal idioten. We denken niet na of we denken maar aan één ding: zo weinig mogelijk afzien en zo veel mogelijk krachten sparen om in de finale te geraken. Als een motor claxonneert, moeten we opzijgaan, maar dat doen we niet omdat we denken dat het energie kost. En dat is het probleem. We gaan niet opzij en dan kom je soms in een gevaarlijke situatie met een bocht of staat er een geparkeerde auto en dan zit de motard vast. In 90 % van de gevallen ligt de fout bij de renners. Ook ik ga soms niet opzij, hoor. Het is een ingebakken mentaliteit, maar het is niet altijd zo. Je moet als organisatie zoveel mogelijk van de schouders van de renners afnemen, want wij gaan niet meer veranderen. Een en ander zal ook moeten wijzigen, want er komt een moment dat koersen geen verzekering meer zullen krijgen. Dit kan gewoon niet blijven duren. Als je in Amerika iets organiseert, is dat helemaal anders. Daar moet je een document tekenen dat je je rechten afstaat, dat je niemand gaat vervolgen als er iets gebeurt. Hier kun je als organisatie gewoon doen wat je wilt.”
Lees het volledige interview in het oktobernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel! Of lees het na registratie HIER online via Blendle.