Een kleine duizend mensen heeft op zaterdag 31 mei deelgenomen aan de mythische Bordeaux-Parijs. Ze werkten een heroïsche tocht van 622 kilometer af en konden rekenen op een pak solidariteit om de finish te bereiken

Text: Steven Kins

Het was de wedergeboorte van een mythische wedstrijd die tot eind jaren tachtig op het profprogramma stond. Gelukkig voor de deelnemers stond er een aangenaam zonnetje, al blies de wind vervelend in het nadeel. Een eerste peloton en daarachter enkele groepjes startten vol goede moed aan de epische tocht. Het gevoel een mythe te beleven gaf hen extra motivatie en adrenaline.
Toeschouwers langs de weg moedigden hen aan.

De renners moesten elkaar vooral oppeppen van zodra de duisternis inviel. De wijdse velden die overdag lekker groen langs de weg lagen, verdwenen in een donkere massa. Daartussen kon je renners herkennen aan fluorescerende jasjes en fietslichten.

In een gevecht tegen de slaap en tegen zichzelf kweekten de groepjes een gevoel van solidariteit en vriendschap. Ze hadden elkaar nodig om door te zetten. Pierre, die zonder vrienden of assistentie was vertrokken, verwoordt die nood. “Ik stopte even en bleef alleen achter, een beetje verloren in de nacht. Wat was ik opgelucht toen ik in een ander groepje belandde.”

Bijna achthonderd mensen bereikten de finish in Parijs. Ze werkten 622 kilometer en 3500 hoogtemeters af.
Winnaar was Marc Lagrange, die de tocht 19 uur en 52 minuten had afgewerkt. Na hem kwamen deelnemers druppelsgewijs binnen, met bloeddoorlopen ogen en afgematte lichamen, maar bovenal tevreden dat ze de eindmeet bereikt hadden.