Verslag Crossborder Sunriser
“It was the 3th of september. That day I’ll always remember. Yes I will.” Op weg naar de Gerardushoeve in Eperheide galmt deze bekende intro van The Temptations door de luidsprekers van mijn auto. Veel overtuigingskracht moest er niet aan te pas komen om me hierheen te krijgen, ik was meteen gewonnen voor het concept van deze ‘Crossborder Sunriser’ in Nederlands Limburg. Nachtelijk fietsen in de grensstreek op zoek naar een opgaande zon tussen Maastricht en Verviers. Voor fietsfanaten, die op zoek zijn naar een aparte beleving. En die bereid zijn om op zondag om vijf uur ’s morgens aan de start te staan.
Ride, Forest, Ride!
De journalisten die van perskamp naar perskamp trekken om al het nieuws uit de fietsenbranche te verzamelen ken je na een jaar of twintig in de branche wel. En dan duikt ineens een soort van fietsende Forest Gump op. Was me dat effe schrikken…
Achter de schermen bij Team Sky
Team Sky zette de puntjes op de i tijdens de openingstijdrit van de Tour de France. Chris Froome en co lijken helemaal klaar zijn voor een nieuwe eindzege in de Ronde van Frankrijk. We mochten kijken achter de schermen van de sterkste rondeploeg ter wereld.
Luik-Bastenaken-Luik: geef maar gas
Het is verdorie vroeg. Te vroeg. Ik vervloek ochtendmensen terwijl ik me afvraag wie er in godsnaam op dit uur opstaat op een zondag. Hoor je niet te rusten vandaag? Is dat niet wat God voorschreef voor de zevende dag? Dus plof ik terug in bed. Een keer snoozen maar, denk ik, dat kan geen kwaad. Vijf minuten later vult het helse toontje mijn slaapkamer. Goed, jij wint. Klotewekker.
Ronde van Vlaanderen
De Ronde van Vlaanderen beroert jaar na jaar vele harten. Zelfs zij die niets hebben met het wielrennen koers, zijn dan op post. Want De Ronde is De Ronde. Zo is er maar één. Géén klassieker die vooraf méér wordt gehypet dan Vlaanderens Mooiste. Wij fietsten de nieuwe finale (met de lusjes rond Oudenaarde) maar konden het niet laten om toch ook even de oude finale (met de legendarische Muur van Geraardsbergen die zovele finales heeft bepaald) van dit voorjaarsmonument te herontdekken.
Ronde van Lombardije
Wie de trailer van ‘Il Lombardia’, een Nederlandse documentaire uit 2011, bekijkt, begrijpt dat er geen sfeervollere wielerklassieker is dan de Ronde van Lombardije. Met de klassieker van de vallende herfstbladeren hebben wij, laaglanders, misschien het minst mee … het is en blijft een Klassieker met de grote k. Het is dat opvallende contrast dat Lombardije zo anders maakt: enerzijds de tristesse van het einde-seizoen, anderzijds de hunkering naar datzelfde einde. Nog één keer knallen, op de wegen der campionissimi, en dan is het even genoeg geweest.
Luik-Bastenaken-Luik
Dat Luik-Bastenaken-Luik een monument is, staat buiten kijf. La Doyenne – zo wordt Luik-Bastenaken-Luik ook wel genoemd – zag in 1892 (!) het levenslicht en is daarmee de oudste van de zes wielerklassiekers die we belichten. La Doyenne betekent dan ook ‘de oudste en meest gerespecteerde’. Misschien is het niet alleen de oudste maar ook wel de eerlijkste van alle klassiekers. Dat ligt aan het parcours dat een wielerkoers tot zijn essentie herleidt: een traject tussen A en B waarbij de beste wint. Luik liegt niet.
Amstel Gold Race
Velen weigeren om de Amstel Gold Race het predikaat ‘klassieker’ mee te geven. Omdat de wedstrijd pas voor het eerst in 1966 werd georganiseerd. En toch. Bekijk de erelijst en je beseft dat er geen enkele renner is die niet in hetzelfde lijstje van Merckx, Raas, Hinault, Museeuw en Gilbert wil staan. De Amstel Gold Race is misschien wel de meest nerveuze wielerklassieker van allemaal. En dat komt niet in het minst door het labyrint van straatjes, steegjes en bultjes dat Nederlands Limburg, het decor van de Amstel Gold Race, is.
Parijs-Roubaix
Parijs-Roubaix, voor het eerst ingericht in 1896, wordt niet voor niets ‘De Hel van het noorden’ genoemd. De ruwe kasseiwegen die het DNA vandeze klassieker bepalen, zijn geen spek voor ieders bek. ‘Op het randje’, noemen sommigen Parijs-Roubaix. Maar net dat geeft aan deze klassieker dat scherpe en heroïsche kantje. Wie het metier van het kasseien vreten niet beheerst, heeft er niets te zoeken. Wie daarentegen deze klassieker op z’n naam schrijft en een kassei op de schouw mag zetten, katapulteert zich eensklaps van de hel naar de hemel.
Milaan-Sanremo
Milaan-Sanremo is misschien wel de meest onaangeroerde van alle wielerklassiekers. Aan het parcours van La Classicisima werd sedert de eerste editie in 1907 nauwelijks geraakt. Kan ook moeilijk anders gezien de afstand tussen start- en aankomstplaats, tussen grootstad Milaan en het mondaine kuststadje Sanremo: veel frivoliteiten konden en kunnen de parcoursbouwers zich niet veroorloven. Koersen van Milaan naar Sanremo is eindeloos wachten, krachten sparen en duiken naar de azuurblauwe zee, de lente tegemoet. Het is fietsen langs de Rivièra, ontploffen op de ‘capi’ en het resterende buskruit in de benen aanspreken in een zinderende finale waarin de zenuwen danig op de proef worden gesteld.