Ode aan Peter Sagan, groots op en naast de fiets.
Het is 4u30 in de nacht van 6 op 7 november en ik zit met een wenende één maand oude baby op de schoot in de zetel. Op de achtergrond komt op een heel laag volume David Gray door de luidsprekers de woonkamer binnen. The one I love. Het magische van zo’n vader-zoonmomentje maait de opgestapelde vermoeidheid moeiteloos weg. Je kijkt naar die baby en er gaat van alles door je heen. De belangrijkste vraag die je je stelt is zonder twijfel: ‘Wat gaat er later van jou worden, klein ventje?’ Dokter, dierenarts, apotheker, schrijnwerker, chocolatier, piloot, leraar, burgemeester, minister, wielrenner, profvoetballer? De kans dat een nieuwe Lionel Messi, Kevin De Bruyne, Wout van Aert of Remco Evenepoel voor je ligt, is kleiner dan de kans om ooit in je leven Euromillions te winnen.
Als ouder wil je het beste voor je kind, alleen weet je nog niet wat het beste is. Je projecteert en je wil vooral dat je nakomelingen een betere versie van jezelf worden. Behalve als je Eddy Merckx heet. In zijn geval kan je naar een baby kijken en hopen op een tiende van het eigen talent. Dan komt er nog altijd een coureur van die meer dan vijftig koersen wint.
In februari 1990 moet in Zilina, in het toenmalige Tsjechoslowakije, ook een vader met een baby op de schoot hebben gezeten en aan projectie hebben gedaan. Hoever de dromen van vader Sagan reikten, weten we niet. De realisaties van zijn zoon moeten die ongetwijfeld zwaar hebben overtroffen. We kunnen ons moeilijk voorstellen dat de vader van Peter Sagan op dat moment heeft gedacht dat die kleine man voor hem drie keer wereldkampioen zou worden en zeven keer de groene trui in de Tour zou veroveren.
Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle.