Vandaag moet er voor het eerst stevig geklommen worden in de Giro. Met wereldkampioen Remco Evenepoel beschikken we over een absolute topper, maar er was een tijd dat we het met veel minder moesten stellen. Gelukkig konden we ons in 2005 verwarmen aan de prestaties van Wim Vanhuffel, de Belgische klimhoop in bange dagen …
“Stacca Wim ‘Vanhoefel’.” De stem van Renaat Schotte gaat de hoogte in tijdens de zeventiende etappe van de Giro in 2005. Wim Vanhuffel springt weg uit een groepje met rozetruidrager Paolo Savoldelli en zet de achtervolging in op Ivan Basso. Remco Evenepoel is dan vijf jaar en moet nog aan zijn voetbalcarrière bij Anderlecht beginnen. België is op dat moment al decennialang op zoek naar een nieuwe ronderenner. De ‘Snuffel’uit Meilegem springt in het grote gat en manifesteert zich als klassementsrenner. Voor heel even toch.
Vanhuffel is een man van de Vlaamse Ardennen, geboren in Oudenaarde. Niet het type dat je op het voorplan verwacht in de Alpen of Dolomieten. De renner van Davitamon-Lotto begint nog rustig aan de Giro. Als knecht van snelle man Robbie McEwen laat hij zich in de eerste etappes rustig uitzakken. Na een week bedraagt de achterstand op de andere klassementsrenners al meer dan 7 minuten. Maar dan beginnen de wegen omhoog te lopen en schuift ook Vanhuffel op. De zesde plaats in de eerste bergetappe richting Zoldo Alto is een voorschot op een straffe slotweek: vierde in de koninginnenrit naar Limone Piemonte, vijfde in Sestriere. In de rit naar het befaamde skioord bepaalt hij zelfs mee wie een dag later in Milaan de eindzege op zak mag steken. Gilberto Simoni probeert leider Savoldelli onder druk te zetten, maar ‘Il Falco’kan zich plots in het spoor van een Belgische stoomtrein nestelen. In Sestriere houdt Savoldelli slechts 28 seconden over. Grazie Wim.
Vanhuffel rijdt een dag later Milaan binnen als elfde in het klassement. Wielerminnend België begint te dromen, maar het was slechts een korte snuffelronde aan de top. In het Criterium du Dauphiné grijpt Vanhuffel nog net naast de zege op de legendarische Mont Ventoux, maar daarna gaat het bergaf met de Belgische klimhoop. Hij zal zijn prestatie van 2005 nooit meer evenaren. Door pech, blessures en de ‘tijdsgeest van toen’. En misschien ook een beetje door zijn Bourgondische levensstijl. Vanhuffel houdt wel van een lekker biertje en neemt tijdens de wedstrijden in het buitenland zelfs een voorraad Leffe mee. “Donkere, hé. Want daarin zitten de meeste vitamines”, was zijn uitleg. Ook op het idee dat je een grote ronde in bed wint, had Vanhuffel zijn eigen visie. ’s Avonds durfde hij weleens door de Italiaanse straten te dwalen. Om even te ontspannen. “Ik voel me het best als ik af en toe eens mag leven.”
Elfde dus. Als we de prestatie van Vanhuffel vandaag tegen het licht houden, zet Evenepoel de Meilegemnaar helemaal in de schaduw. En toch zal zijn Italiaanse passage nog lang een zonnestraal in de Belgische wielergeschiedenis zijn …
Lees het volledige artikel in de nieuwe editie van Poggio, vanaf vrijdag verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!