Veertien jaar na Mario De Clercqs zege is Zolder op 30 en 31 januari opnieuw de gastheer voor het WK veldrijden. Volgt Mathieu Van der Poel zondag zichzelf op? Cycling.be fietst alvast even door de cruciale punten van het parcours.
1. DE MATERIAALPOST VLAK NA DE START
Na een strook van 150 meter op het racecircuit duiken de renners een eerste keer het veld in. Het is zaak van meteen bij de les te zijn. Na een linkse en een scherpe rechtse bocht volgt al snel de materiaalpost. “In een hele belangrijke bocht”, waarschuwt organisator Koen Monu. “Hier wordt het wringen.” Twee jaar geleden ontstond er hier nog controverse toen Lars van der Haar zijn bocht miste en de post binnenreed zonder te wisselen. Wie niet oplet, kan hier door de tegenstand de post in gedwongen worden. En dan moet er gewisseld worden. Om te veel discussie te vermijden, is de bocht nu iets ruimer gemaakt.
2. DE SACRAMENTSBERG
De renners rijden de materiaalpost uit en trekken over een rennersbrug richting de Sacramentsberg, een opvallende en herkenbare plek op het parcours. Op deze strook van honderd meter ‘heilige grond’ zijn geen toeschouwers toegelaten. “Na het vorige kampioenschap noemden veel renners het al een bijzondere passage”, herinnert Monu. “Mentaal is het een belangrijk punt: het is een plaats van bezinning. Je rijdt recht uit het gejoel van het publiek de stilte in.”
Al is die ook relatief. Nu een groot aantal bomen rond de strook gekapt is, kunnen de toeschouwers onderaan de klim de renners goed blijven volgen. Om hier het verschil te maken is de klim echter niet zwaar genoeg. “Al zal de opeenvolging van klimmetjes op het einde van de wedstrijd wel in de benen kruipen”, aldus Monu.
3. RENNERSBRUG ALS KUITENBIJTER
Na de afdaling van de Sacramentsberg volgt er een tweede rennersbrug over de weg. Het lijkt een maat van niets voor profrenners, maar met een hoogte van 4m20 – om de passage van vrachtwagens toe te laten – zijn de twee klimmetjes op korte tijd wel echte kuitenbijters. Voor de renners volgt er daarna echter een periode van herstel met een vlakke strook richting de materiaalpost.
4. STEVIGE KLIM NAAR DE STERRENWACHT
In vergelijking met de vorige edities blijven de renners richting de Sterrenwacht op de weg. Wie voldoende hersteld is van de inspanningen kan op deze klim het verschil maken. Over een strook van amper 120 meter moeten de renners 15 meter klimmen, goed voor stijgingspercentages boven de tien procent. Het wordt puffen en kuchen. Eerst is er een zigzag-strook met zes klimmeters voor de tribunes van het circuit, waarna het richting de Sterrenwacht gaat met op veertig meter zes meter hoogteverschil. Nog niet voldoende klimwerk? Dan volgt er nog een rennersbrug van drie meter hoog. Hier moet je veel kruit in de benen hebben.
5. AFDALEN DOOR DE TUIN VAN HOTEL DE PITS
Na een snelle maar niet al te technische afdaling komen de renners terug op het oude parcours terecht. Is het droog, dan vormt de diepe duik naar beneden aan hotel De Pits geen obstakel. “Heeft het de dagen voor het wereldkampioenschap geregend, dan kan het parcours er hier glibberig bijliggen”, aldus Monu.
6. WAAR ZIJN DIE BALKJES?
Na de afdaling bevinden de renners zich opnieuw vlak naast het circuit. Hier zouden de enige balkjes op het parcours geplaatst worden, maar de UCI-commissarissen beslisten daar anders over.
7. KLIMMEN EN GEVAARLIJKE AFDALING
Na een flauwe bocht naar links en een scherpe lus trekken de renners het bos in, waar opnieuw geklommen moet worden. “Hier zullen alleen de beteren op de fiets blijven”, voorspelt Monu. Blijven de favorieten voor de wereldtitel toch nog bij elkaar, dan kan in de gevaarlijke afdaling richting de finish nog het verschil gemaakt worden. Wie als eerste beneden komt, heeft een grote kans op de wereldtitel. Via een schans van 3m50 over het parcours komen de renners op de korte aankomststrook van honderd meter richting eeuwige glorie.
Dit artikel verscheen origineel in het januarinummer van cycling.be magazine. Abonneer je hier!