Zondag ging de eerste etappe van de Andalucia Bike Race van start, en hoe! Eén verkeerde bocht zorgde meteen voor rampzalige gevolgen bij onze redacteur …
De start van de etappe was in het plaatsje Martos. Het Canyon Benelux Team ging vrij laat van start ten opzichte van de meeste deelnemers en startte daarmee regelrecht tussen de profs. Het geweld barstte meteen los en de profrenners gingen er meteen als een speer vandoor. Stuk voor stuk wisten ze ons het nakijken te geven. Daarmee groeit het respect toch meteen een heel stuk voor deze dames en heren.
Ondanks een zeer goede voorbereiding en maanden van zwaar trainen voor deze race is het bijna onmogelijk deze talenten ook maar even bij te houden. De eerste etappe was, zoals eerder aangeven, een tijdrit. Maar deze rit had alles in petto om het ons allesbehalve makkelijk te maken. Lange en zeer steile beklimmingen op droge en met stenen bezaaide ondergrond. Om dan nog te zwijgen over technische afdalingen om u tegen te zeggen.
De route leidde ons over zanderige wegen met grote en kleine keien waar je constant moest anticiperen om de afdalingen tot een goed einde te brengen. De ondergrond hier is vanwege de droogte heel anders dan we bij ons gewend zijn. Op technisch vlak moet je werkelijk zeer goed onderlegd zijn om op dit terrein uit de voeten te kunnen.
TOPTECHNIEK VAN CANYON
De Canyon Exceed leent zich uitstekend voor technisch bochtenwerk en daagt je daarbij uit nét dat beetje extra te geven. Door het lage totaalgewicht van de Exceed wordt klimmen ook een genot. In alle eerlijkheid moeten we toegeven dat Canyon met deze Exceed wederom een knap staaltje toptechiek heeft afgeleverd. Een rasecht oorlogspaard in hart en nieren.
NOODLOT SLAAT TOE
Na een aantal valpartijen van medebikers aanschouwd te hebben, sloeg ook bij onze verslaggever Rick het noodlot toe. In een steile afdaling in dichtbebost gebied gleed zijn voorwiel onderuit in een scherpe bocht. Na een poging de val te breken met het linkerbeen, werd het been ontwricht. De schade leek in eerste instantie mee te vallen en de reis werd uiteraard gewoon vervolgd. Door de prachtige omgeving en het adembenemnde uitzicht vergeet je namelijk al snel de negativiteit. De funfactor is deze race is gewoon zeer hoog.
10 kilometer voor de finish brak tot overmaat van ramp ook nog de shifer af. Hierdoor werd schakelen onmogelijk, waardoor er flink aangepoot moest worden in een zware versnelling. Dat was natuurlijk een nawee van de valpartij eerder in de race, waardoor het stuur toch een flinke klap te voorduren kreeg. Na handmatig de ketting op de juiste krans te hebben gelegd, begonnen we aan de laatste beklimming van 7 kilometer. Eerder in de race hadden we teamgenoot Freek gezegd dat hij op eigen tempo vooruit kon, gezien hij een zeer goede klimmer is. Hij was inmiddels al de finish gepasseerd. Omdat wij als een van de laatste teams waren gestart en na alle pech finishten we dan ook als laatste. Maar daardoor niet minder spectaculair, want het Canyon-team en de toeschouwers onthaalden ons met luid geklap en gejuich. En dat met de losse shifter in de hand…
HOPEN OP BETERSCHAP
Na de race heeft de fysiotherapeut van het Ergon-Topeak Team een grondig onderzoek verricht. Lopen ging haast niet meer en de heup buigen was onmogelijk. De zwelling was enorm en na lang aandringen van de arts lieten toch maar foto’s maken. Gelukkig bleek er niets gebroken maar er was wel een scheur in het kapsel als gevolg van de valpartij. Helaas moesten we daardoor de rit van maandag aan ons laten voorbijgaan om erger te voorkomen. Hopelijk kunnen we morgen weer fris aan de start verschijnen. Duimen maar!