Woensdag was de vierde en langste rit van de Andalucia Bike Race, 90 kilometer en bijna 1900 hoogtemeters. De etappe om het kaf van het koren te scheiden. En onze man stond er alleen voor…
Teammaat Freek was deze etappe de pechvogel: geveld door griep en vermoeidheid besloot hij vandaag niet te starten en een rustdag te nemen. Ik stond er vandaag alleen voor om deze lange etappe tot een goed einde te brengen. Ondanks dat ik nog erg veel last had van mijn blessure en nog steeds mank liep, was ik vastbesloten om de eindstreep te halen. Ik besloot ook met zeer lichte bepakking te starten. Daardoor ook maar één bidon mee: een groot risico maar eentje dat ik graag wilde nemen. De Exceed is zeer licht en daardoor sterk in klimmen – dat voordeel wilde ik behouden.
De start was in het centrum van Cordoba en die werd daar groots aangepakt. Er stonden dan ook veel toeschouwers langs de kant om de mountainbikers aan te moedigen. De sfeer zat er in ieder geval goed in! Overal hingen de mensen uit het raam om te juichen en alle deelnemers een warm hart toe te dragen. Het gaf een heel speciaal gevoel om hier deel van te mogen uitmaken. Eenmaal de binnenstad verlaten, kwamen we al snel in afgelegen gebied waar geen mens meer te bekennen was. Geen mensen, inderdaad, maar wel een hoop koeien. Ze stonden gewoon midden op het pad en gingen voor niets of niemand aan de kant – wel een grappig zicht.
TERUG IN DE RACE
Vlak erna diende zich al de eerste steile maar redelijk korte beklimming aan. De benen vertoonden wel degelijk tekenen van zwakte door de etappe van dinsdag. Mentaal zat het daarom ook niet erg goed en twijfelde ik wel of ik deze lange route zou kunnen volbrengen. De ene beklimming volgde de andere op. Maar de benen en de getergde heup warmden zich daardoor erg goed op en het ging steeds beter. Ik was achteraan in het peloton gestart maar gaandeweg begon ik steeds meer mountainbikers in te halen. Langzamerhand begon ik in de race te komen en ook mentaal kreeg ik een boost. Ik zat weer helemaal in de wedstrijd en kreeg er steeds meer zin in. De kilometers smolten daardoor als sneeuw voor de zon en ik vergat helemaal de tijd.
Het landschap en de omgeving blijven hier verbazen, zelfs na vier dagen. Het landschap varieert zo sterk dat de race absoluut geen moment gaat vervelen. Ik was helemaal alleen, zonder teamgenoot en toch genoot ik met volle teugen. Buiten deze wedstrijd ben ik meer een wegracer, maar dankzij de afgelopen dagen begon ook mijn techniek steeds beter te worden en begon ik de Canyon Exceed steeds meer aan te voelen. Door de combinatie van deze twee factoren was ik in staat sneller te rijden dan de dagen voordien. Het terrein hier is, zoals eerder omschreven, echt verraderlijk en inschattingsfouten kunnen je daardoor duur te staan komen, dat had ik de eerste dag zelf wel bewezen…
Na 45 kilometer eigenlijk alleen maar bergop gegaan te zijn, begon het even wat af te vlakken. Maar schijn bedriegt. De komende drie kilometer werden we gedwongen om over een oud treinspoor te rijden met om de halve meter dikke houten bielzen die opgevuld waren met vuistdikke keien. Dit was extreem zwaar, omdat je constant bezig was de zware schokken te incasseren en te proberen geen stuurfout te maken en om te vallen door de dikke keien. Je moest echt het verstand op nul zetten en er doorheen proberen te baggeren. Veel deelnemers waren erdoor gebroken, dat was duidelijk van de gezichten af te lezen. Ze stonden met bosjes langs de kant om even te bekomen. Ook ik was heel erg blij dat het dorpje in het vizier kwam en besloot direct door te rijden. Ik dacht: herstellen doe ik wel onderweg. Mijn achterwerk had het immers ook zwaar te verduren gehad deze kilometers.
MOOISTE UITZICHT OOIT
Iedere etappe bevat een sectie die gesponsord wordt door het merk Buff. Hier wordt dan een aparte tijdmeting gedaan en het is altijd een zeer technisch of zwaar gedeelte. Ik hoopte nog zo dat het even rustig bleef, maar helaas. Er volgde weer een zeer zware afdaling waar het bovenlichaam veel klappen moest incasseren. Ik wilde ook niet te veel risico nemen, omdat ik ook de komende dagen wil blijven voortfietsen. Als er los grind en dikke stenen in een steile afdaling liggen, gaan bij mij al alarmbellen rinkelen na de eerste dag. Dus maar even gas teruggenomen.
Eenmaal beneden begon de negen kilometer lange klim over een door bodemerosie geteisterd pad. Constant anticiperen, slalommen en vol op het stuur leunen om in het zadel te kunnen blijven. Boven aangekomen werd ik getrakteerd op het mooiste uitzicht dat ik in tijden heb gehad. Je keek uit over heel Cordoba en ver daarachter. De eindhalte was daarmee in zicht. De laatste afdaling over rotsen met ongekende grip konden we zelfs nog eens voluit gaan.