Er werd al zoveel gezegd en geschreven over het BK-parcours in Antwerpen dat we ons niet konden inhouden om onze wielen zelf eens in het zand en de modder van Linkeroever te laten ronddraaien. We weten nu wel helemaal zeker dat hier geen sukkelaar zal winnen …
Het parcours voor het BK onderging enkele ingrijpende aanpassingen ten opzichte van dat van de Scheldecross. We waren dan ook benieuwd naar de impact ervan en trokken met de gravelbike naar het Sint Annastrand voor een verkenning van enkele ronden. De eerste ronde liet ons in ongeloof achter, maar daarna ging het telkens iets beter. Dat maakt meteen duidelijk waarom renners graag nog even de omloop afrijden om te kijken welke lijnen ze zullen kiezen.
Na de start mogen de renners al meteen beginnen ploeteren. De modder schuift enorm en wie niet door deze diepe geul kan klieven, mag meteen beginnen schaatsen. Even verderop wordt de modder tussen de banden samengevoegd met fijne steentjes van het wandelpad. Daar is het materiaal niet altijd even tevreden mee.
Na een eerste haalbare klim op de steile bult naast het speelplein volgen een afdaling en klim met schuine kant. Een goede techniek is onmisbaar hier. Daarna krijg je een voorsmaakje van wat later in veelvoud volgt, want je mag al je zandtechniek aanspreken op een kort maar lastig stuk.
In tegenstelling tot bij de Scheldecross gaat het nu niet naar het strand, maar mag je voor een tweede keer het speelplein doorkruisen. De chicane net voor het asfalt is enorm modderig.
Om de laatste rechte lijn over te steken, is een enorme constructie op poten gezet. De trappen zorgen voor een lastig loopintermezzo. Na een makkelijke, maar hobbelige lus kom je voor een eerste keer aan de materiaalpost.
Wij begrepen meteen waarom sommige renners opmerkten dat ze misschien voor Rhino’s zouden kiezen. De Scheldecross mag dan wel bekendstaan als zandcross, dit BK bevat heel wat modderstroken en schuine kanten, waar de agressieve noppenbanden goed van pas komen. De passage op de dijk, net na de materiaalpost is zo’n leuke combinatie van de twee. Bovenaan blijven is de enige goede optie, maar zelfs daar glijdt het dat het een lieve lust is.
De modder gaat uiteindelijk over in zand, je rijdt onder de brug en begint aan de langere zandpassages. Vooral aan de kanten het dichtst bij de waterlijn is het zand enorm dik van korrel en daar rijd je je snel vast.
Gelukkig is er de veelbesproken passage over het ponton om wat op adem te komen. Onze cycling.be-redacteur was na Niels Albert blijkbaar pas de tweede die erover mocht fietsen. Dankzij de tapijten is er veel grip.
Je moet er maar twee seconden van de fiets voor de korte trap.
Even door het zand en dan de brug over. Het uitzicht is in elk geval fenomenaal.
Na enkele diepe plassen in de modder krijg je opnieuw een glibberige en dubbele schuine kant voorgeschoteld. Net voor de finish komt de tweede kans om de materiaalpost te benutten. Dat zal meer dan eens nodig zijn, want fietsen blijven hier door de combinatie van modder en zand niet proper.
Veel kans om een sprint te lanceren en een voorganger te remonteren is er niet.