Op 3 september zullen 2.500 landgenoten tijdens Climbing for Life de Col du Galibier langs zijn legendarische noordelijke zijde beklimmen. Maar deze Alpenreus heeft meer dan één befietsbare flank.
![]() |
| foto gunter hauspie |
Geen enkele Alpenpas werd in de Tour vaker beklommen dan de Galibier. Wie vandaag vanuit de vallei van de Maurienne naar de eenzame pashoogte klimt, doet dat nog altijd via hetzelfde traject als de renners in 1911. Op het geasfalteerde wegdek na is er, eens voorbij Valloire, weinig veranderd aan de weg en de omgeving. Op de Galibier heb je als wielertoerist afspraak met de geschiedenis.
De klassieke beklimming van de Galibier is die via de noordelijke flank. De voet ligt dan in het vakantiestadje Valloire. In de praktijk nemen wielertoeristen – en zeker de renners in de Tour – langs deze zijde bijna altijd eerst de Col du Télégraphe mee. Meestal vertrekken ze immers vanuit Saint-Michel-de-Maurienne. Kies je daar de D902 naar Valloire en de Galibier, dan begint die weg meteen flink te klimmen naar de Col du Télégraphe, goed elf kilometer verder.
Vooral de eerste kilometers zijn heftig, met lange stroken van meer dan 8%. In het tweede deel wordt hij iets minder steil, maar ook onregelmatiger. Dat stokt het ritme. De top op 1.566 meter, met zijn bos van telecommunicatiemasten, komt dan al in zicht. Deze klim moet je zonder kleerscheuren overleven, zeker als je de ambitie hebt om nog een krachtmeting met de Galibier aan te gaan.
Vanaf de top van de Télégraphe daalt de weg eerst vier kilometer, tot je Valloire binnenrijdt. Even de Valloirette oversteken en dan begint de eindeloze klim naar de Col du Galibier, achttien kilometer verder…
| Extra’s |
| Lees meer in Cyclo Sprint | |
![]() | Het volledige artikel vindt u deze maand in Cyclo Sprint, die vanaf dinsdag 31 mei in de winkel ligt. |
