In ‘De koers van Ine’ gunt Ine Beyen ons een unieke blik achter de schermen van het vrouwenwielrennen. In deze aflevering over de Amstel Gold Race komen we meer te weten over haar voorliefde voor wielerpodcasts, waarvan ze er zelf ook eentje heeft.
De Vlaamse klassiekers zijn achter de rug. Tijd voor de Waalse. Dus dat betekent veelal: wat verder op verplaatsing. Niet dat ik dat jammer vind, ik ben graag onderweg. Berg en Terblijt, waar de finish van de Amstel Gold Race ligt, is al gauw tweeënhalf uur rijden vanaf de kust.
Ik gebruik mijn autotijd vooral om podcasts te beluisteren. De Tribune, The Cycling Podcast en Wielerclub Wattage. Dat zijn tegenwoordig mijn favorieten. Ik hoor er vaak weetjes die ik graag navertel tijdens de uitzending. Of ik doe zelf ideetjes op over koersinzichten. Tijdens het luisteren kom ik een beetje ‘in the zone’. Bijna als een renster die zich naar de start van de wedstrijd begeeft. Mijn startschot ligt vaak iets later dan dat van de rensters, dat wel. Van zodra we live op antenne gaan. Dan is het kwestie van de boel vol te praten.
De Amstel Gold Race was niet de meest attractieve wedstrijd van het voorjaar. Het spektakel liet lang op zich wachten. Het kostte Demi Vollering slechts één cartouche en het was meteen raak. Lotte Kopecky zorgde opnieuw voor een een-tweetje bij SD Worx door het sprintje voor de tweede plaats te winnen. Lotte de Ronde, Demi de Amstel. Zoiets zal wel afgesproken zijn, zeker? Mooie verdeling.
Na de finish keerde ik nog niet meteen huiswaarts. Ik had nog een afspraak met Vera Koekooder, met wie ik zelf een podcastshow heb: de Koerage Podcast. Op de modderige vipparking boven op de Cauberg, in een wagen van de organisatie, namen we onze aflevering op. Glamour en glitter? Niets van. En zo heb ik het graag. Altijd avontuur. Dat is de koers.
Onderweg naar huis geen podcasts meer voor mij. Ik hou tegenwoordig van de playlist van De Columbus. De compilatie. Een aanrader. Ideaal om westwaarts te rijden. Altijd richting de streek waar de zon het langst aan de hemel staat. Een voorrecht. Nog twee wedstrijden te gaan en dan zit het voorjaar erop. Ik krijg nu al bijna heimwee.
