Parijs-Nice en de Tirreno-Adriatico zitten er weer op. De voorjaarsrondes zorgden voor een hoop spektakel en tevens een hoop antwoorden. Een persoonlijke nabeschouwing, getekend door verbazing en bewondering. Primoz Roglic heeft Parijs-Nice gewonnen. Ook al stond hij niet op de hoogste trede van het eindpodium, toch won hij de Franse koers. Dat het niet zo […]
Parijs-Nice en de Tirreno-Adriatico zitten er weer op. De voorjaarsrondes zorgden voor een hoop spektakel en tevens een hoop antwoorden. Een persoonlijke nabeschouwing, getekend door verbazing en bewondering.
Primoz Roglic heeft Parijs-Nice gewonnen. Ook al stond hij niet op de hoogste trede van het eindpodium, toch won hij de Franse koers. Dat het niet zo de geschiedenisboeken ingaat, is slechts bijzaak. Niemand zal zich over een paar jaar Maximilian Schachmann als eindwinnaar voor de geest kunnen halen. De alleenheerschappij van tweevoudig Vueltawinnaar Roglic in de Franse lentezon was indrukwekkend. Voor het echte wielerspektakel moesten we echter naar Italië.
Nimmer zal de organisatie van de Tirreno-Adriatico zo watertandend naar de start hebben toegeleefd als dit jaar. Maar waar de indrukwekkende deelnemerslijst voor een diverse en spannende wedstrijd had moeten zorgen, implodeerde die verwachting al snel. De Tirreno was dit jaar de speeltuin van een nieuwe wieleraristocratie, die van de Italiaanse lentekoers een van de mooiste wedstrijden van de laatste jaren maakte.
“Alle gevestigde topklimmers hangen met de tongen op het asfalt in zijn wiel”
In de Strade Bianche gebruikte Eurosportcommentator Jeroen Vanbelleghem de term voor het eerst. ‘De grote drie’, bestaande uit Wout van Aert, Mathieu van der Poel en Julian Alaphilippe. Dat Van der Poel de sprint bergop in Siena won van Alaphilippe was indrukwekkend, maar al geen verrassing meer. Nee, in de witte stofwolken reden ook twee kleine opdonders mee. Het waren Tadej Pogacar en Egan Bernal, de laatste twee Tourwinnaars. Laatstgenoemde eindigde knap als derde in Toscane. Dat deed een bel rinkelen. Hier reed een elitegroep die elkanders specialisatie overal lijkt te kunnen bedreigen.
Deze renners zijn de rest van het peloton aan de kant aan het vegen. Het zijn Van Aert, Van der Poel, Alaphilippe, Pogacar en Bernal. Maar ook Filippo Ganna, Marc Hirschi en Remco Evenepoel, enkele andere jonge twintigers die nu al elke koers lijken te kunnen uitkiezen om het peloton weg te blazen. In totaal een achttal renners met stuk voor stuk nog jaren voor zich. Deelname aan een wedstrijd lijkt haast een garantie voor een topklassering voor deze straffe coureurs. Dit werd bevestigd in de Tirreno. En hoe.
“Het is de wielerwereld op z’n kop”
Een blik op het verloop van de Italiaanse zevendaagse spreekt boekdelen. In Lido di Camaiore staan meerdere topsprinters aan de start, zoals Fernando Gaviria en Caleb Ewan. Al in de eerste etappe verdwijnen hun illusies in de ijskast, als ze in de enige massasprint van de week te kijk worden gezet door Van Aert. Natuurlijk, we weten dat de man uit Herentals massasprints kan winnen. Maar zo eenvoudig en zo koninklijk? Waar iedere opgeleide spurter keihard vecht voor die ene zege, lijkt het de kopman van Jumbo-Visma geen enkele moeite te kosten. Het is flauw, bijna gemeen.
In de twee etappes die volgen, verdelen Van der Poel en Alaphilippe de buit eerlijk, met Van Aert als bevoorrecht getuige. Niemand anders van het peloton maakt enige aanspraak op een dagzege. De enige echte aankomst bergop betekent voor Van der Poel en Alaphilippe een snipperdag, terwijl Van Aert zijn blauwe leiderstrui verdedigt. Klassementsfavoriet Pogacar blijkt hors catégorie en legt de basis voor zijn eindzege. Op de flanken van Prati di Tivo moet de veldrijder zijn leiderstrui alleen verdedigen. Wat blijkt: Van Aert deinst niet terug voor deze opgave. Alle gevestigde topklimmers hangen met de tongen op het asfalt in zijn wiel. Gerenommeerde renners als Thomas, Landa en Yates worden zoek gereden. Ook Bernal verliest de aansluiting. Het is de wielerwereld op z’n kop.
“Ik heb bewezen geen robot te zijn”
Filippo Ganna
Het absolute hoogtepunt van de Tirreno volgt op dag vijf. De tappa di muri, zoals de Italianen de rit noemden. Van der Poel besluit er op 60 kilometer al etend gewoon maar vandoor te gaan. Wat volgt is een ongeorganiseerde achtervolging en een regelrechte afmatting. De enorme voorsprong van de Nederlander verdampt vervolgens als sneeuw voor de zon van zodra Pogacar ineens op de pedalen gaat staan. Wat volgt, is een adembenemend man-tegen-mangevecht. Meer dood dan levend houdt Van der Poel een handvol seconden over op de Sloveen. Van Aert, hoe kan het ook anders, wordt derde. De rest volgt weer op minuten. Het is een slagveld.
Ook Filippo Ganna rijdt mee in de Tirreno. De Italiaan won zijn afgelopen zeven tijdritten en lijkt daarmee de onbetwiste chronoman voor de komende jaren. Dit keer wint hij verrassend genoeg níet. Zijn woorden zijn veelzeggend: “Ik heb bewezen dat ik geen robot ben.” Wie wint er wel? Juist, Wout. Overigens heeft Ganna meer doelen dit seizoen. Hij wil Parijs-Roubaix winnen (als die al doorgaat tenminste). Daarnaast bewees de boomlange spierbonk ook al zijn mannetje te staan in de bergritten van de Giro. Ook de 24-jarige Ganna hoort bij die nieuwe elite. Zijn grootste uitdagers? Waarschijnlijk opnieuw Van Aert en Van der Poel.
Waar stopt het?
Waar stopt de suprematie van deze renners? Kunnen Van Aert en Van der Poel in de toekomst een grote ronde winnen? Kunnen Pogacar en Bernal zich mengen in Vlaanderen of Roubaix? Waarom niet? Deze jonge honden kunnen alles aan. Zij zijn de toekomst van het wielrennen. Die situatie zorgt ervoor dat mannen als Roglic en Sagan in het rondewerk en de klassiekers haast moeten maken met de prijzenoogst. Want afgaande op de laatste, sterk bezette Tirreno, lijkt het gat met de rest van het peloton geslagen.
Een buitengewone groep renners is opgestaan. Een groep die streken uithaalt waarop bij vlagen de term ‘Merckxiaans’ van toepassing is. Ik stel voor dat we niet naar verklaringen zoeken maar deze kleine groep unieke renners bewonderen. Het enige wat we kunnen doen, is stilzwijgend genieten van deze nieuwe wieleraristocratie.