Voor heel wat profs én wielertoeristen is de sneeuw opnieuw een tegenvaller voor de trainingsopbouw. Johan Vansummeren doet een boekje open over zijn rollentrainingen.

Text: Steven Kins

Vansummeren had een doorgedreven rit achter de brommer op het programma staan met het oog op Milaan-San Remo van komend weekend. De hevige sneeuwval van maandag op dinsdag stak daar echter een stokje voor.

“Moest het nu december zijn, dan was ik ongetwijfeld met de crossfiets of de mountainbike het bos ingetrokken”, zegt hij in Het Belang van Limburg. “Maar met Sanremo in het vooruitzicht kan je je dat niet permitteren. Door tegen 25 à 30 per uur door de bossen te crossen zou ik teveel inboeten aan snelheid en souplesse. Bovendien kunnen de felle sneeuwwind en de opspringende nattigheid je ziek maken.”

Summie doet het niet graag, maar toch kroop hij dan maar twee uur op de rollen in zijn tuinhuisje. “Het is daar maar vijf graden, maar dat vind ik ideaal. Anders zweet ik me dood en zou ik na een uur mijn kleren moeten verversen, waar ik geen zin in heb. Je mag een paar dagen voor een grote koers trouwens niet te veel vocht verliezen zodat ik er steeds bij drink. Ik heb water naast me staan.” 

De verveling vind Vansummeren het ergste aan de rollen. “Het is redelijk saai, maar als je op hartslag of via je SRM op vermogen rijdt, gaat het psychologisch allemaal rapper. Dan heb je wat om handen en vergeet je de tijd. Je weet ook precies wat je doet. Elke trap die je geeft is erg functioneel. Op zich is dat niet slecht.”

Zo’n rollensessie maak je zo zwaar als je zelf wilt. “Ik ga redelijk diep en werk altijd een reeks blokken van drie minuten tegen 450 watt af. Dat is hetzelfde als fietsen in de cols. Dit is niet voor luieriken. Perfect ook voor krachttraining.”

TV kijken is ook een optie om de tijd te doden, maar dat heeft de Lommelaar niet in zijn tuinhuisje. “Ik zet wel mijn iPod op mijn hoofd. Shufflemuziek is ideaal om de tijd te doden. De muziek moet geen ritme aangeven, het volstaat dat ze je een beetje afleidt.”