Wanze-Wanze klinkt op het eerste zicht exotisch, maar oer-Belgischer kan de vierde etappe van de Baloise Belgium Tour niet uitgetekend worden. De vele korte hellingen van deze koninginnenrit voorspellen dat enkel de sterksten zaterdag voor de oppergaai zullen strijden.

Text: Steven Kins

De Baloise Belgium Tour doet traditioneel vooral de Vlaamse provincies aan, en dat is dit jaar niet anders. De rit waar koersliefhebbers en volgers echter het meest naar uitkijken, is de Ardennenetappe die doorgaans op zaterdag – de voorlaatste wedstrijddag – gereden wordt. De hellingen die elders ontbreken, worden dan rijkelijk geserveerd. Dit jaar lijkt de rit Wanze–Wanze wel een mini-editie van de Waalse Pijl. In en om Hoei zorgen bekende en minder bekende hellingen voor de schifting. “Deze rit moet het klassement overhoop gooien”, zegt organisator Rob Discart. Met een relatief korte afstand van 150 kilometer, gespreid over twee lussen van 75 kilometer vanuit Wanze, zal het peloton verplicht worden om te koersen. “Korte, lastige etappes zorgen voor een attractiever wedstrijdbeeld. Door dezelfde lus twee keer te rijden, geven we de renners ook de kans om een strategie te ontwikkelen. Eerst een verkenningsronde, waarna de wedstrijd tijdens de tweede lus kan ontploffen. Al weten we uit ervaring dat kopmannen die hun zinnen op de eindzege zetten deze rit op voorhand verkennen.”

KLEPPERS UIT WAALSE PIJL
Net zoals de rit zelf zijn ook de hellingen onderweg kort maar lastig. Met de Muur van Hoei (1,3 kilometer aan 9,8% – klik op de hellingen voor alle info en Strava-gegevens) en de Côte d’Ereffe (2,2 kilometer aan 5,9%) komen we twee bekende kleppers uit de Waalse Pijl tegen. Lastiger dan de Muur vind je amper in ons land. De Côte d’Ereffe wordt een echte kuitenbreker doordat op zijn flank de Gouden Kilometer komt te liggen. In een driedelige tussensprint kunnen de renners extra bonificatieseconden winnen. Dat die in de eindafrekening doorslaggevend kunnen zijn, bewees eindlaureaat Jens Keukeleire vorig jaar. “Door die Gouden Kilometer in volle klim op twintig kilometer van de eindmeet te leggen, komen we meteen te weten welke renners ervoor willen gaan. Wie dan niet mee is, kan het eigenlijk al schudden”, aldus Discart.

C’TE DU CHEMIN DU COMTE
Na die Côte d’Ereffe volgt er nog een laatste helling, de minder bekende Côte du Chemin du Comte (2,7 kilometer aan 5,1%). Na een scherpe U-bocht moeten renners er bijna vanuit stilstand meteen tegen 8% beginnen klimmen. De weg is smal, in het begin hobbelig en loopt voor geen meter. Hier wordt het drummen om vooraan te zitten, al verwachten we geen omvangrijke groep meer in volle finale. “Deze Chemin du Comte moet de ontdekking van de dag worden. Ik verwacht er wel wat van. Rasklimmers kunnen hier echt het verschil maken en tijd pakken. Boven blijft het de vraag of ze die voorsprong kunnen behouden. De laatste tien kilometer zullen immers bijzonder snel verlopen. Langs brede wegen duiken we naar de Maasvallei, om vervolgens in Wanze te finishen. Kunnen mindere klimmers er toch nog aansluiten? Zo blijft het spannend tot op de meet. Het wordt toch een hele andere wedstrijd dan de Waalse Pijl. Er is immers geen reden om te blijven wachten op de steile finish op de Muur, want die is er niet.”

OP EN NEER ALS EEN JOJO
Dat het in de regio rond Hoei verdomd lastig fietsen is, weet iedereen die de streek al een keer verkende. De Condroz – want zo heet het er officieel, en dus niet ‘Ardennen’ – bestaat uit een ruim bemeten landschap met evenwijdige valleien die zuidwest-noordoost georiënteerd zijn. De diepste is de brede, maar steile Maasvallei. Onderweg doorkruis je niet zozeer bossen en bomen, maar vooral veel weiden en graanvelden. Dat zorgt ervoor dat je vaak zo ver als de horizon kan kijken. Lastiger wordt het wanneer je haaks over die parallelle valleien begint te fietsen. Dan gaat het voortdurend als een jojo op en neer. Zelden heel erg steil of verschrikkelijk lang, maar door de voortdurende opvolging van dat korte klim- en daalwerk verslindt je tank ruim voldoende brandstof. “Rij maar een keer de Côte de Famelette op”, raadt Rob Discart aan. “Fiets je die één keer, dan denk je dat hij wel meevalt. Maar als hij de zoveelste in de rij is, kan hij je op de knieën krijgen.”

CÔTE DU THIER PHILLIPART
Die Famelette zit in het begin van de Wanze-Wanze-rit. Vanuit Wanze klim je gestaag door de mooie vallei van de Méhaigne. Uiteindelijk gaat het rechtsaf nog een knik steiler de 2,2 kilometer lange Famelette op. In de afdaling naar de Maas bij Amay schuurt het parcours net niet langs het kasteel van Jalhay. Dat doen wij wel. Het waterslot is immers een van de mooiste van ons land. Vervolgens knallen we langs een bergbeek door het dichte groen naar de Maas. Voor de traditionele klim uit het dorp langs de Rue de Tongres moet de Baloise Belgium Tour dit jaar passen (wegens wegenwerken), maar met de Côte du Thier Phillipart krijgen de renners een waardige vervanger voorgeschoteld – bochtiger en technischer zelfs dan de Rue de Tongres. Boven op het plateau is het weer even freewheelen tussen de windmolens. Tijdens onze verkenning stonden alle wieken stil, maar het feit dat ze er staan, betekent dat het er toch flink kan waaien.

NIET OP DE KAART
Opnieuw gaat het in duikvlucht naar de Maas, waarna de traditionele klim van de Muur van Hoei volgt. Daar begint de finale voor de renners. Wie schudt aan de boom? Of is het nog te vroeg? De wielertoerist heeft dan al enkele cartouches verschoten. Ten zuiden van de Maas zijn er opvallend meer groene valleitjes dan in het eerste deel ten noorden van de rivier. In de buurt van Marchin verlaten we het parcours van de Baloise Belgium Tour even. Dorpjes (of zijn het gehuchten) als Vyle-et-Tharoul, Tahîer, Ossogne, Goesnes, Sainte-Fontaine (met een riviertje dat dwars over de straat stroomt!) of Libois zijn te klein om een vermelding op een landkaart te halen. De straten erheen zijn te smal om een wielerpeloton aan te kunnen. Maar enkele wielertoeristen passeren er wel. De vlekken bestaan doorgaans uit een kasteel, een herenboerdij en een kerkje, eventueel omringd met een tros huizen. Het mobiliteitsbudget wordt er volledig besteed aan tractoren. De lokale kleinhandel bestaat uit een bak met fruit en groenten voor de boerderijpoort en een sigarenkist waarin je gepast geld deponeert. Pas wanneer we ons voor de zoveelste keer op het plateau gehesen hebben, vinden we weer aansluiting met de vaart der volkeren. Aan de horizon hoesten de twee koeltorens van de kerncentrale van Tihange onophoudelijk stoom in de lucht.

SNELLE AFDALING
Na de Côte d’Ereffe en de Côte du Chemin du Comte is onze energie grotendeels opgesoupeerd. Gelukkig is het dan heerlijk dalen langs de brede N698. Perfect asfalt, het bestaat soms ook bezuiden de taalgrens. Als het dan ook bergafwaarts gaat, kan het heel snel gaan. Gáán roepen we elkaar toe, alsof we nog enkele bonificatieseconden van de Gouden Kilometer goed te maken hebben in Wanze. We voelen ons even in volle finale van een wedstrijd. De dubbele scherpe bocht in Vacheresse vraagt de nodige stuurmanskunst, maar dan is het remmen helemaal los. Bij de opvallende Pont Père Pire bereiken we opnieuw de vallei bij de Maas. Aan de overzijde van de rivier en tegenover de indrukwekkende citadel van Hoei ligt Wanze. De finish wacht …

Dit artikel verscheen in het meinummer van cycling.be magazine. Abonneer je hier en krijg een gratis fietscadeau.