Sommige wielertoeristen nemen hun toevlucht tot doping, zo moet uit het jaarraport 2013 van de hormonencel blijken. Vooral oudere wielertoeristen grijpen naar verboden middelen om zich te kunnen meten met jongere teamgenoten.

Text: Steven Kins

“Het verontrust ons wat sommige vijftigers doen, zegt Jan Van den Boeynants, diensthoofd van de hormonencel, in Het Laatste Nieuws en De Morgen. “Vooral injecteerbare middelen zijn in opmars. Met 300 euro per spuit zijn ze duurder dan orale dopingproducten en door de sterkere concentratie en iinjecties zonder medische kennis vormen ze een groot risico voor de volksgezondheid.”

Dikwijls gaat het om anabolica. Basisproducten als testosteron bestellen de zondagsrenners doorgaans op Chinese websites, terwijl ze afgewerkte middelen bij illegale labo’s in de EU bestellen. De politie viseert de wielertoeristen niet, maar komt hen op spoor dankzij onderscheppingen door de douane.

Wat velen onder hen niet lijken te beseffen, is dat dopinggebruik onder de drugswetgeving valt. “Het is maar doping, geen drugs”, klinkt het dikwijls. “Maar op inbreuken staan celstraffen en boetes.” De dopinggebruikers weten dat ze iets mispeuteren, besluit Van den Boeynants. “Waarom werken ze anders met postbussen of laten ze hun pakket afleveren bij hun buurvrouw van 78 jaar?”

In De Morgen wijst toxicoloog Jan Tytgat (KU Leven) op de gevaren van het fenomeen. “Chronisch gebruik van die middelen heeft ernstige gevolgen voor lever, nieren en de hartspier.”

Omdat veel onderzoeken nog lopen, zijn nog geen cijfers bekend, maar behalve wielertoeristen lopen vooral fitnessers en mensen uit het portiersmilieu tegen de lamp. Slechts heel uitzonderlijk gaat het om elitesporters.
De vraag is natuurlijk hoe groot die groep wielertoeristen is. De kans is natuurlijk groot dat het gaat om enkelingen die willen scoren in de nevenbonden – een bekend fenomeen en dus geen wereldschokkend nieuws, zoals de hormonencel het wil verkondigen.