Griekenland staat nog niet meteen bekend als fietsbestemming, maar dat kan snel veranderen. Het land is immers meer dan de sirtaki, fetakaas en de grote crisis. Johan Vansummeren vond met Loutraki een plekje waar het heerlijk cruisen is in een mediterraan klimaat.

Text: Steven Kins

Het verhaal van Johan Vansummeren is bekend. Eind juni 2016 moest hij zijn afscheid van de wielersport aankondigen vanwege hartproblemen. Sindsdien zat de Limburger niet stil. Zo organiseert hij sinds begin dit jaar fietsvakanties in het Griekse Loutraki. “Ik ontdekte dit plekje dankzij wielrenner Thomas Dekker“, blikt hij terug. “Hij trainde hier regelmatig, dus ik besloot hem eens te vergezellen. Het beviel me meteen, en uiteindelijk kwam ik zelf terecht bij een Griekse trainer, Vasilis Anastopoulos, die me op het eind van mijn carrière begeleidde. De trainingsmogelijkheden zijn hier zeer divers. Ik kwam graag in Loutraki als renner, dus zo groeide het idee om er fietsvakanties te organiseren.”

Niet evident, want er zijn vandaag heel wat organisaties actief die recreanten proberen te verleiden met aantrekkelijke fietsvakanties. “Dit is inderdaad geen typische wielerbestemming”, weet de Limburger. “Maar je brengt je verlof toch niet elk jaar door op dezelfde plek? De markt is volgens mij groot genoeg om ook in Griekenland fietsvakanties aan te bieden. Dit is een zeer volwaardig alternatief voor Spanje, Italië of andere traditionele ‘fietslanden’. Veel mensen hebben wellicht nog een verkeerd beeld van Griekenland: armoede en slechte wegen. En akkoord, rijk zijn ze hier niet, maar de staat van de wegen is vergelijkbaar met die in Spanje of onze Ardennen (lacht). Dus dat hoeft fietsliefhebbers zeker niet tegen te houden.

DAMESTRIP

Tijd om zelf de proef op de som te nemen. De fietsvakantie gaat via de luchthaven van Eindhoven naar Athene. Daarna volgt een ritje met de wagen van ruim een uur richting Loutraki, waar we meteen op de fiets kunnen springen. We hoeven onze eigen tweewieler niet mee te sleuren, want onze Ridley Fenix SL werd perfect afgesteld op basis van de fietsmaten die we vooraf hadden doorgegeven. Fietsen doen we met een carbonkader, een Ultegra-groep van Shimano en schijfremmen. Nieuw voor mij, maar het went snel.

Op deze fietsreis, exclusief voor dames en voor de eerste keer georganiseerd door Vansummeren, zijn we met vier enthousiastelingen. Kortom: nagenoeg een privétrip en dus echt wel een belevenis op maat. Het was Kathleen Claes die Johan en medeorganisator Patrick Van Gelder op het idee bracht om een trip voor dames aan te bieden. Ze is zelf ook van de partij. “Blijkbaar schrikt het nog veel vrouwen af om zes dagen op fietsvakantie te trekken”, oppert ze. “De excuses zijn talrijk: ‘Kan ik mijn gezin wel zo lang alleen laten? Kan ik die fietsafstand wel aan? …’ Nu goed, we zijn met vier en passen ons tempo aan, zodat iedereen er optimaal van kan genieten.”

En dat klopt. Ik heb weliswaar 2000 kilometer in de benen voor de reis, maar in vergelijking met mijn metgezellen is dat peanuts. Wanneer ik mijn medefietsers monster, slaat de schrik me om het hart, maar dat bleek achteraf bekeken niet nodig. Zodra het te snel gaat, passen Johan en onze Griekse gids Yannis – na wat gemekker en gekreun van mijnentwege – het tempo aan. Bergop is het uiteraard ieder voor zich, al is Yannis nooit ver uit mijn buurt ?

PARELTJES ONTDEKKEN

Maar we lopen vooruit op de zaken. Op dag één staat er een verkenningsrit op het programma: een tocht van 64 kilometer om het Griekse landschap te ontdekken. De temperatuur loopt op tot een dertigtal graden, dus het tempo ligt niet al te hoog – acclimatisatie is natuurlijk belangrijk. Na enkele kilometers door het centrum belanden we al snel op rustige wegen en toont Johan ons de eerste bezienswaardigheid: het Kanaal van Korinthe, een kunstmatige waterweg die de Ionische zee met de Egeïsche zee verbindt, zo’n 80 kilometer van Athene. Het Kanaal werd op het einde van de negentiende eeuw gegraven en is ronduit indrukwekkend: 6,3 kilometer lang, 23 meter breed en zo’n 8 meter diep. Vooral de steile wanden spreken tot de verbeelding. We zullen later die week nog verschillende keren over dat Kanaal fietsen, waaronder een paar keer langs een brug die in het water zakt wanneer de schepen passeren. Je moet het gezien hebben om het te geloven. Het lijkt toeval, maar af en toe ontdekken we echt pareltjes onderweg. Al weet Yannis natuurlijk perfect waar hij ons naartoe moet brengen …

“Je krijgt meer dan waar voor je geld”, vindt Vansummeren. “Wie wil, kan hier ook echt een vleugje cultuur opsnuiven. Het is geen must, maar je kan zowel tijdens de fietstocht als op een rustdag enkele historische bezienswaardigheden bezoeken. Het hoeft niet louter om het sportieve te draaien. Je kan je ook zonder fiets uitstekend vermaken dankzij de pracht en praal uit de Griekse oudheid.”

BASIS VOOR SUCCES

We rijden over rustige wegen langs de kust, om finaal dan toch een eerste beklimming aan te snijden. “Is het goed dat we even bergop rijden?”, was de vraag. Het antwoord was volmondig ja. Het klimmetje was 9 kilometer lang en steeg gemiddeld 3,8 %, met onderweg stukken tot 9 %. Niet te lastig dus, maar op de eerste dag en na een vliegreis voelen we ons lichaam toch al stevig in het rood gaan. Wie bergop fietst, mag zich daarna gelukkig in een afdaling storten, en dat doen we met fenomenaal zicht op de kustlijn. Eindigen doen we op een gezellig terras op het strand: ‘Sea & Sand’. “Hier werd het beruchte filmpje met Wout van Aert gemaakt”, vertelt Vansummeren. “Wout draait hier rondjes op het zand, tussen de strandstoelen. Samen met zijn ploeg was hij hier begin januari op stage, en enkele weken later reed hij naar zijn derde regenboogtrui. Dus inderdaad: je kan hier echt wel een goede basis leggen voor succes (lacht).”

Na een douche sluiten we de dag af in een lokaal restaurant. Wie wil, kan zich ’s avonds te goed doen aan het buffet in het hotel. Trek je er liever even op uit om van de lokale keuken te proeven, dan kent Johan enkele fijne plekjes. “Zelf tafel ik graag in een klein restaurant. Stel je daar niet te veel bij voor, want aan de inkleding wordt doorgaans weinig geld besteed. Maar het eten is wel lekker en je proeft de Griekse authenticiteit. De mensen zijn hier vriendelijk en oprecht. Bestel wat plaatselijke gerechtjes of verse vis en geniet van de hoeveelheid die je wordt aangeboden.” Inderdaad: we weten niet altijd wat we op ons bord krijgen, maar het proeft bijzonder vers. Het zicht op zee geeft de avond nog een extra dimensie.

VUELTA-AANKOMST

Op dag twee is er weinig tijd om op te warmen vooraleer we een korte, maar steile klim aanvatten richting het fort van Akrokorinthos, een indrukwekkende rotsheuvel die we beneden met veel bewondering aanschouwen. De klim is slechts 3 kilometer lang, maar stijgt gemiddeld 8 % en bevat stukken tot 18 %. Ik begin te optimistisch, en dat moet ik halfweg bekopen wanneer het echt steil wordt. Mijn kleinste verzet is 34:28, en hoewel ik voor deze reis nog niets van plateaus en tandwielen begreep, begint het me te dagen: dit verzet is te groot voor mij. “Een piemelverzetje”, vindt Johan nochtans, maar hij is een man en ik een vrouw, en de andere dames zijn het met mij eens. Op sommige stukken is het knap lastig om dit verzet rond te draaien, zeker als je geen ervaren klimmer bent en nog niet de vereiste kracht in de benen hebt. Dus een tip, Johan: voor de dames voortaan graag wat kleinere versnellingen bestellen ?

Maar: we moeten vooruit, we trappen op onze adem en zien de anderen geleidelijk aan wegrijden. Johan keert terug om me bergop te vergezellen. Sympathiek, dat wel. “Johan, ik sta lek”, zeg ik hem. “Neen Ann, dat zijn uw benen”, antwoordt hij. Ik kijk hem even vernietigend aan en trap voort. “Johan, ik denk echt dat ik een leegloper heb ?” Zijn antwoord is veelzeggend. “Neen Ann, het is hier gewoon zo steil, je raakt niet vooruit.” Na veel gezwoeg en gestamp kom ik dan toch boven. Johan wacht me op, met een brede glimlach. “Mooie Vuelta-aankomst hier, hé! Dit is zo’n klimmetje dat je vaak in de Ronde van Spanje ziet: niet lang, maar steil. Plezant toch?” Ik ben het niet helemaal met hem eens, maar ik weet het uitzicht op het oude fort wel te appreciëren. Eens beneden wacht ons een prachtige passage van zo’n 25 kilometer door een wijnvallei. “Rode wijn”, merkt onze fietsgids op. “Een beetje zoals een Franse Bordeaux.”

À LA CARTE

Griekenland is mooi. Het zou nog tientallen pagina’s vragen om de rest van deze trip te omschrijven. De wegen zijn bovendien nog lang niet ‘platgereden’ door wielertoeristen. Op deze zesdaagse reis kruisen slechts twaalf andere wielrenners ons pad. En vrees niet voor slecht wegdek. Akkoord, niet elke baan ligt er even goed bij, maar dat heb je – zoals Johan eerder al aangaf – in de Ardennen ook. Je fietst door arcadische berglandschappen, langs talloze pittoreske baaien of de fabelachtige lagune van Heraion. Een rit naar het westen van het schiereiland Peloponnesos brengt je in de buurt van de bergtop Kylini, die met een hoogte van 2.374 meter adembenemende panorama’s in petto heeft. Wie liever op het vlakke rijdt en minder hoogtemeters op zijn programma wil, kan perfect voor enkele kustroutes opteren. “À la carte”, noemt Johan het. “Niets ligt vooraf vast. We hebben heel wat routes uitgestippeld, dus iedereen kan hier zijn gading vinden.”

Tot slot nog een woordje over de wind, want die is nagenoeg altijd present. “Daar word je sterk van”, zegt mijn fietsmaatje Sabrina altijd als we in België of Nederland tegen de wind beuken. Klopt, en in Loutraki is die wind zeker ook welkom voor een beetje verkoeling. Wie Griekenland zegt, zegt eveneens ‘straathonden’. “Het is een beetje vervelend”, beseft Johan, “maar ze zijn het gevolg van de crisis. Het eerste waar de Grieken op bespaard hebben, zijn hun huisdieren. Veel inwoners van Athene hebben hun hond hier en op andere plaatsen langs de kust gedropt. Dat is jammer, maar ze zijn gelukkig niet van kwade wil.”

REIS OP MAAT

Het voordeel aan een fietsreis met vier dames is dat je een reis op maat krijgt, al zal dat ongetwijfeld ook het geval zijn met twaalf, veertien of zestien deelnemers. Johan heeft twintig fietsen ter beschikking, dus het is niet zijn bedoeling om ‘massavakanties’ te organiseren. De balans is positief, ook bij mijn medereizigers. “Je bent hier geen nummer”, zegt Kathleen, die al verschillende fietsreizen ondernam. “We worden in de watten gelegd en er wordt geen vast programma op je mouw gespeld. Alles gebeurt in samenspraak, en dat vind ik een groot voordeel.” Ilse Caudron is voor de eerste keer van de partij op een fietsreis. Ze is ultrafietser en doet regelmatig tochten van zeshonderd kilometer of meer. “Ik kan inderdaad een stukje fietsen”, zegt ze, “maar ik zie deze trip vooral als een vakantie. Niets moet, dus bergop rijdt iedereen zijn tempo en wachten we op elkaar. Dat vind ik ook niet erg. Ik vind het vooral leuk om in een ander land te fietsen, mooie plaatsen te bezoeken, knappe architectuur te ontdekken en gezellig te eten.”

Het fraaie Griekse landschap smaakt naar meer. Zo fietsten we met drie van de vier dames tijdens de ‘rustdag’ naar het meer van Heraion, een bijzonder pittoresk plaatsje. Goed voor een tochtje van 40 kilometer met 850 hoogtemeters, maar zeker de moeite waard. Het laatste woord is voor fietsmaatje Els, die ook al verschillende keer op fietsavontuur trok. “Die massage vond ik wel bijzonder”, lacht ze. Inderdaad, voor de dames zijn twee massages van ruim drie kwartier inbegrepen in de reis. “Je voelt het melkzuur zo uit je lijf verdwijnen”, gaat ze verder. “Natuurlijk doet het een beetje pijn, maar dat hoort bij een sportmassage, en het effect ervan voel je daags nadien. Voorts was dit echt een prachtige fietsvakantie, op een toplocatie. Na het fietsen herstel ik graag aan het zwembad of op het strand. Culturele uitstapjes zijn voor mij geen must, ik geniet van de rust in het hotel.” Voor elk wat wils, dus: rust of nog even op ontdekking, het kan allemaal. Behalve in juli en augustus, want dan is het net iets te heet in Griekenland …