Het wereldkampioenschap op de weg heeft voor de profs enkele pittige verrassingen op het menu staan. En die zullen bij sommige renners slecht op de maag vallen. Samen met bondscoach Kevin De Weert laten we ons licht schijnen over het WK-parcours in en rond Innsbruck.

Text: Steven Kins

Gaststad Innsbruck is de hoofdstad van Tirol, met rondom Alpenpieken die vlot boven drieduizend meter gaan. Tenzij je nooit de brede vallei van de Inn verlaat, moet je er de bergen in. En daar is parcoursbouwer en ex-prof Thomas Rohregger niet zuinig in geweest. Met een totaal van 4.670 hoogtemeters kan je de WK-rit bij de mannen gerust als een bergetappe buiten categorie catalogeren. Ter vergelijking: tijdens de voorbije Tour de France telde de Pyreneeënrit over de iconische toppen van de Aspin, de Tourmalet en de Aubisque 4.700 hoogtemeters.

GESCHIKT VOOR VERSCHILLENDE TYPES

“Ondanks de vele hoogtemeters is dit geen typisch ‘bergetappeparcours’. We hebben bewust een rit uitgetekend die verschillende types renners naar hun hand kunnen zetten”, zegt Julian Reitter van Innsbruck Tirol Sports, dat de organisatie van sportevenementen in Innsbruck op zich neemt. “Dat je moet kunnen klimmen, is duidelijk. Maar er zit bijvoorbeeld geen lange col in. Met de beklimming van de Gnadenwald in het eerste deel geven we vrijbuiters de mogelijkheid om een lange vlucht op poten te zetten. Wie zegt dat die geen kans op slagen heeft? Op de Goldbichl – de klim naar Igls in de lokale ronde – kunnen zowel tempoklimmers als rasklimmers aanvallen.” En dan is er nog die Höll. De Hel dus. Elf kilometer voor de finish moeten de renners over deze afschrikwekkende helling met stijgingspercentages tot 25 %. “Je kan die Höll vergelijken met een helling in een Ardense klassieker, La Redoute bijvoorbeeld. Dat opent mogelijkheden voor explosieve klassieke types.”

HET WK-PARCOURS IN DETAIL

De wegrit start in het stadje Kufstein, 85 kilometer stroomafwaarts de Inn. Op weg naar Innsbruck wordt vooral over vlakke wegen door de vallei van de Inn gekoerst. Na zestig kilometer volgt de enige vermeldenswaardige helling in die aanloopstrook. De Gnadenwald stijgt over een afstand van 5 kilometer tegen een gemiddelde van 7,1 %. Halverwege krijgen de renners echter een strook van 2,6 kilometer tegen een meer dan pittige 10,5 % te verwerken. Kevin De Weert: “Die klim is best steil. Maar er zal dan allicht al een groepje vluchters op pad zijn. Het peloton zal de wedstrijd er onder controle houden.”

Op 175 kilometer van de finish bereiken de renners Innsbruck en het plaatselijke circuit. In die ronde door de hoofdstad van Tirol moeten ze zeven keer over een helling van een goede 8 kilometer. In de zevende en laatste ronde wacht er in volle finale ook nog de korte, maar verschroeiend steile klim over de Höttinger Höll. Hieronder vind je een gedetailleerde beschrijving van de plaatselijke ronde.

1. Start
0,0 km; hoogte 582 m

Start

De start van het plaatselijke circuit ligt in de toepasselijke Rennweg, vóór het Landestheater en de keizerlijke Hofburg.

2. Olympia-klim
2,8 km; starthoogte 622 m

Olympia

Aan de rotonde voorbij de brug over de autosnelweg begint de klim naar de top van de Goldbichl in Igls (7,9 km tegen gemiddeld 5,7 %). De weg stijgt vrij regelmatig, met in het begin enkele haarspeldbochten ter hoogte van Schloss Ambras. Vóór het binnenrijden en bij het verlaten van Lans wachten de steilste stukken tot 10 %. De helling wordt ook de Olympia-klim genoemd omdat hier de olympische infrastructuur van de stad ligt.
Kevin De Weert: “Het is een typische Oostenrijkse loper. Je zou hem qua lastigheid kunnen vergelijken met de klim op het olympische parcours in Rio van twee jaar geleden, al moesten de renners daar toen ‘slechts’ vier keer over. Na zes keer zal de poort zeker openstaan in de achterste gelederen van het peloton.”

3. Top van de Goldbichl en afdaling langs Igls
8,5 km; hoogte 1054 m; totale afstand afdaling: 8,5 km; totaal hoogteverschil daling: 432 m

Goldbichl

Op de beboste top van de Goldbichl bevinden de renners zich net boven de duizendmetergrens. Op de ganse klim is de weg breed en uitgerust met perfect asfalt. De afdaling is snel en niet al te technisch. De weg is breed en overzichtelijk, telt weinig bochten en loopt over perfect asfalt. Erg steil is het niet. In dit soort afdalingen heeft een peloton eerder een voordeel ten opzichte van vluchters dan omgekeerd.
Kevin De Weert: “Pas bij de laatste doortocht zal er hier echt gekoerst worden. Op de beklimming van de Goldbichl zal het peloton uit elkaar spatten, waarna de favorieten in een rotvaart naar de finale razen.” 

4. Triomfpoort
19,0 km; hoogte 583 m

Triomfpoort

Elke ronde rijden de renners door het historische centrum van Innsbruck. Hét herkenningspunt is de triomfpoort die keizerin Maria-Theresia in 1765 liet bouwen ter gelegenheid van het huwelijk van haar zoon. Ook in de stad loopt het bochtige parcours over brede wegen.

5. Over de Inn
20,1 km; hoogte 576 m

Over de Inn

De renners steken de Inn over via de Innbrücke. Aan de overzijde kondigt de smalle en stijgende Höttinger Gasse zich aan als een flessenhals waar het elke ronde drummen zal zijn. Tijdens de eerste zes passages van de plaatselijke ronde gaat het vanaf hier rechtstreeks naar de finishlijn. Tijdens de zevende en laatste passage wordt de lus vanaf hier uitgebreid met een eenmalige passage over die Höll.
Kevin De Weert: “Wie hier wordt opgehouden tijdens de eerste zes passages, zal nadien op de brede lanen weer kunnen aansluiten. In de laatste ronde is dat een ander verhaal. Hier begint meteen de steile aanloop naar die Höll. Ik verwacht echter niet dat er dan nog een groot pak doorheen zal stormen. Maximaal een renner of dertig, vermoed ik.”

6. Höttinger Höll
20,1 km; totale afstand klim: 2,8 km; totaal hoogteverschil klim: 322 m

Holl

Op 11,7 kilometer van de finish beginnen de renners aan de zwaarste klim van de dag over de onwaarschijnlijk steile Höttinger Höll. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim bedraagt 11,5 %, maar de verschroeiende slotkilometer tekent voor 16,7% met pieken tot 25%. Dat is nog een pak straffer dan bijvoorbeeld de Muur van Hoei. De holle weg is bovendien erg smal. Je kan er amper een andere renner passeren. Inwoners noemen hem al jaar en dag ‘de Hel’.
Kevin De Weert: “Dit lijkt meer op een geitenpad dan op een weg. Het perfecte decor voor een man-tegen-mangevecht. De kopmannen zullen aan de voet afgezet worden en zullen het vervolgens zelf moeten afmaken. Dit is in principe op maat van explosieve types, maar hoe explosief ben je nog na al het voorafgaande?”

7. Dalen naar de Inn
22,9 km; hoogte 873 m

Dalen

Van de top van die Höll is het nog 9 kilometer tot de finish. De eerste 6 kilometer dalen door de wijk Hungerburg naar de oever van de Inn. Kevin De Weert: “Dit is een hele andere afdaling dan die van de eerdere Olympia-klim. Ze is bochtig en technisch. Achtervolgers zien de renners voor hen amper rijden. Een ontsnapte renner die goed kan dalen, kan zijn voorsprong hier uitdiepen.”

8. Finish
31 km; hoogte 582 m

Finish

De laatste 3 kilometer zijn vlak en lopen over brede, rechte lanen langs de Inn. Vanaf 2 kilometer voor de finish gaat het rechtdoor.
Kevin De Weert: “Pas hier zullen achtervolgers de koploper(s) in het vizier krijgen. Maar de finish volgt snel. Volgens mij maak je een goeie kans als je op die Höll met voorsprong aan de afdaling kan beginnen.”

DE ANALYSE VAN KEVIN DE WEERT

De favorieten? “Alaphilippe, Nibali, Valverde, Daniel Martin ?: de namen die doorgaans vallen. Ondanks het vele klimmen is dit een parcours voor een eendagsrenner. In Rio moest er ook veel geklommen worden, maar zijn de ronderenners door het ijs gezakt. Die zijn goed in klimwedstrijden die drie weken duren. Een klassiek renner moet bij wijze van spreken ’s anderdaags zijn bed niet uit kunnen. Dat zal met de winnaar hier zeker het geval zijn.”

De Belgen? “Tim Wellens en Tiesj Benoot zijn jongens die op dit parcours iets kunnen tonen. Ik ben ook blij dat Dylan Teuns in Polen zijn neus weer aan het venster stak. Als hij verder naar zijn beste niveau toegroeit, kan hij eveneens een belangrijke pion worden. We zijn niet kansloos, maar we zullen de koers niet in handen moeten nemen. Dat is aan de Spanjaarden, Fransen of Italianen. Dat is op zich niet slecht. Sinds ik bondscoach ben, hebben we dat één keer niet gedaan, en toen behaalden we een mooi resultaat (de gouden medaille van Van Avermaet tijdens de Olympische Spelen in Rio, red.).

HET WK IN CIJFERS

Start: Kufstein
Finish: Innsbruck
Lengte aanlooproute: 84,7 km
Lengte korte plaatselijke circuit: 23,8 km
Lengte lange plaatselijke circuit: 31,0 km
Totale afstand mannen: 258,5 km
Totale stijging mannen: 4670 m
Opbouw mannen: aanloopstrook + 6 x kort circuit + 1 x lang circuit
Totale afstand vrouwen: 156,2 km
Opbouw vrouwen: aanloopstrook + 3 x kort circuit
Totale stijging vrouwen: 2413 m

Dit artikel verscheen in het septembernummer van cycling.be magazine, nu in de winkel. Lees onze reisreportage in Tirol HIER en ontdek de mooiste routes rond Innsbruck.