Urs Huber had zijn derde opeenvolgende eindzege in de Crocodile Trophy bijna op zak. Maar in de marathonrit van 189 kilometer zakte hij door het ijs.

Text: Steven Kins






Boelen tijdens de oversteek van de rivier. (foto crocodile-trophy.com)
Figuurlijk dan, want Huber kwam de man met de hamer tegen in de hete Outback van Queensland. Huber hoefde enkel zijn grootste belager Jeroen Boelen te volgen. Huber reed ook lek, maar dat deden de meesten van zijn tegenstanders ook. Uiteindelijk won Boelen van het Milka-Trek-Bart Brentjens Mountain Bike Team de rit naar Mount Mulgrave en pakt hij meteen ook de leiderstrui over van Huber.

“Dit hoort er allemaal bij, voor zo’n ritten doe ik het”, aldus de Oostenrijker Rene Haselbacher. “Dit heeft veel weg van het gevoel dat je hebt na afloop van Parijs-Roubaix.” Kevin Hulsmans was het daar niet mee eens. “Wat doe ik hier eigenlijk? Waar zaten de auto’s met eten en drinken,” aldus een ziedende Hulsmans.

Bruno Naesens was één van de leidersgroep van 22 die zich al vrij snel vormde. Maar Naesens viel en ook Jan Verboven ging tegen de vlakte. Ondanks pijn aan de knie kon hij toch opnieuw aansluiten. Hij zou als elfde eindigen. De kopgroep werd uitgedund en uiteindelijk waren ze nog met drie, onder wie Hulsmans. Toen de renners door de Mitchell rivier moesten was Boelen de enige die door de snelle stroming op de fiets kon blijven. Hij kon vooraan komen aansluiten. Bij een gesloten hek voor het vee kon ook Huber komen aansluiten en nadien stokte het tempo.

Huber moest Boelen toch laten gaan als hij een lekke band moest vervangen. Boelen was gaan vliegen en dit keer voorgoed. Hij reed de race uit met een gemiddelde van 31 kilometer per uur op de laatste tien kilometer, won de race en pakt de leiderstrui. Huber volgde op vijf minuten.