Na twee pittige heuvelritten in Spaans Baskenland krijgen de rassprinters van dienst vandaag een eerste kans op een prestigieuze etappezege in de Tour. Wordt Mark Cavendish alleen recordhouder wat het aantal ritoverwinningen betreft? Onze columnist Karl Vannieuwkerke duimt voor de Britse veteraan.
Zaterdag 17 oktober 2009. Mark Cavendish komt langs een achterdeurtje de Vleeshalle in Mechelen binnen. Hij zal die avond voor de eerste keer de trofee van de Internationale Flandrien in ontvangst nemen. Mark heeft dat jaar drie ritten in de Giro en zes etappes in de Tour gewonnen. Hij bouwt aan een erelijst waarop vandaag maar liefst 54 etappezeges in grote rondes staan.
Dat hij langs een achterpoortje ongemerkt wordt binnengeloodst, is een vraag van de televisieregisseur. In 2009 was er nog budget om het Gala van de Flandrien rechtstreeks uit te zenden. De podiumverschijning van de ‘Manx Missile’ is in het grootste geheim geregeld, niet aangekondigd en zal later die avond gebeuren met een witte helm op, als ‘The Stig’ uit het Britse tv-programma Top Gear. Een act die naadloos aansluit op een eerder met Gert Steegmans opgenomen filmpje, waarin ‘De Steeg’ in een wit pak 134 km/u rijdt achter een zwarte hummer op het vliegveld van Brustem.
Ik zie Mark nog altijd binnenkomen in de green room. Op vraag van ons dus ook in een hagelwit kostuum. Aan zijn rechterhand een Italiaanse miss van Paraguayaanse afkomst: Fiorella Migliore. Hij glimt van trots, pronkt met zijn verovering en is blij met de Belgische erkenning. ‘Cav’, 24 jaar op dat moment, wordt zoals verwacht de ster van de avond. Tom Boonen, aan wiens star quality niemand twijfelt, is nochtans ook aanwezig. Die laatste lacht hartelijk bij de ontmaskering van de Internationale Flandrien van het jaar.
Het laatste wat ik me van die verkiezing herinner, is het ontbijt een paar uur later in een Mechels hotel. Mark en Fiorella aan het tafeltje naast ons. Zij met haar rug naar ons, hij in het gezichtsveld. Een knipoog moet laten uitschijnen dat de nacht geweldig was. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Niet veel later zou hij La Migliore inwisselen voor de vrouw van zijn leven: Peta Todd.
Ik liep lang geleden als interviewer aan de streep weleens achter het gat van Mark Cavendish. Een dankbare opdracht als hij had gewonnen, een verschrikking bij een nederlaag. Als hij had verloren, vertoonde Mark vaak het gedrag van een verwende kleuter die zijn zin niet kreeg. De gifpijlen gericht op iedereen in zijn omgeving, het venijn en chagrijn door de interviewruimte pompend. Na zes verloren sprints in de Giro wachtte hem dit jaar een allerlaatste kans in Rome. Misschien dat de jaren hem helpen relativeren, maar zijn aaibaarheidsfactor zal met het verstrijken van de dagen in de Ronde van Italië niet zijn toegenomen.
Net op die momenten staan de allergrootsten op. Mark Cavendish veroverde zijn zeventiende ritzege in de Giro voor de restanten van het Colosseum. Symbolischer kan bijna niet. Een triomferende gladiator met de hulp van een paar lijfeigenen over ploeggrenzen heen. Een vermakelijk schouwspel dat misschien wel het mooiste beeld van de 106e Ronde van Italië opleverde. Mark Cavendish in een innige accolade met Geraint Thomas, die een dag eerder de eindwinst in de Giro pas in de slotkilometer van een klimtijdrit op Monte Lussari in rook zag opgaan.
Een knuffel en een kus op de wang. Sportsmanship heruitgevonden door Thomas, dankbaarheid bij Cavendish, die nu nog een cijfer in gedachten heeft: 35. Nog een keer winnen in de Tour en hij is alleen recordhouder van het aantal ritzeges in de Ronde van Frankrijk. Eddy Merckx voorbij, louter in de statistiek. Iedereen lijkt het hem te gunnen. Maar gunnen is nog nooit een synoniem geweest voor kunnen. Al geloven we er na die laatste zondag van mei in Rome opnieuw in. Good luck, Mark!
Dit artikel verscheen in de nieuwe editie van Poggio, nu verkrijgbaar in de winkel, HIER online te bestellen of HIER online te lezen via Blendle. Abonneer je HIER en geniet van onze aantrekkelijke abonnementsformules!