Alles ging goed. Men kletste wat met elkaar. Het tempo lag nog niet al te hoog. Ongetwijfeld werd genoten van de sfeer rondom het enorme jaarlijkse theater. De Bretoense heuvels vormden een schitterend sereen decor. Eindelijk leek de Tour de France eens zonder nervositeit naar de streep van etappe 1 te rijden. Tot een kilometer […]
Alles ging goed. Men kletste wat met elkaar. Het tempo lag nog niet al te hoog. Ongetwijfeld werd genoten van de sfeer rondom het enorme jaarlijkse theater. De Bretoense heuvels vormden een schitterend sereen decor. Eindelijk leek de Tour de France eens zonder nervositeit naar de streep van etappe 1 te rijden. Tot een kilometer of 45 voor de finish de domino zich voltrok in het peloton. Al snel werd duidelijk waarom. Een gele jas, een glimlach naar de camera en vooral een veredeld stuk karton zorgden voor een hoop ellende bij de start van La Grande Boucle.
Mondkapjes, lege wegen waar de krekels langs de weg te horen waren, bescheiden ceremonies en een Tour in de herfst. Het was de grauwe werkelijkheid van de Franse drieweekse in coronatijd. Maar vooral het ontbreken van de enorme hordes fans deden de editie van 2020 niet ogen als de Tour. Nu was het wachten dan eindelijk voorbij. Toeschouwers stonden weer massaal langs de kant. Hèhè, de Tour was de Tour weer. Even heerste de hosannastemming. Even was iedereen vergeten dat de mensheid zo stupide uit de hoek kan komen. Stupide als zo vaak tijdens de grootste wielerwedstrijd van het jaar.
Het kartonnen bord is een wagon in de trein van treurige toeschouwersstrapatsen. De groene hand die Thor Hushovd liet bloeden als een rund. De jas die Peter Sagan ten val bracht in Ronde van Vlaanderen. De privéfotograaf van Giuseppe Guerini. Honden die los worden gelaten en pardoes over de weg lopen en voor ellende zorgen. Allemaal voorbeelden van menselijk falen. Het falen dat ervoor zorgt dat een wielerwedstrijd verandert in een mijnenveld. Mensen die niet uit hun doppen kijken. Die geen benul hebben van hun stomme gedrag langs de kant van de weg. Allemaal zijn het wezens in het onbezonnen niets van de domme meute.
Zoveel mensen moeten op de bewuste 26e juni zijn opgestaan met het idee dat de Tour hét moment is om je eigen kleine stukje glorie te pakken. Om de kleinste fractie van een seconde in beeld te komen tijdens de televisie-uitzending. Om in de Bretoense glooiheuvels een moment van aandacht te grijpen waar verder niémand naar kijkt, behalve jijzelf. Want jij bent een van die schepsels die staat te zwaaien met zus of te wapperen met zo. Jij hebt het verlangen om de kleinste bijrol van de Tourkaravaan te bemachtigen. Jij op het beeld. Jij op de foto. Alles moet daarvoor wijken. Hoe stom, egoïstisch en ondoordacht ben je dan?
“Het zijn de mensen zelf die hun eigen domme ego boven het evenement plaatsen”
Slechts één klap en het was te laat. De vrouw in de gele jas zorgde voor een slagveld. Ze wilde opa en oma de groeten doen. Ze veroorzaakte in de plaats daarvan een regen van gebroken frames, gebutste botten en rode wonden. Een stommiteit van de bovenste plank. Maar deze gebeurtenis gaat verder dan een stommiteit. Het is een herhaling van zetten, het is tekenend voor de staat van vele mensen die alleen maar aan zichzelf denken. Het stuk karton uit de eerste Touretappe staat symbool voor het menselijk tekort. De allerergsten zijn diegenen die de voor hun ogen ontstane sensatie proberen vast te leggen met hun gsm. Nee, je bent geen verslaggever in oorlogsgebied. Doe normaal, en laat de koers met rust. Godzijdank vielen er niet al te veel zwaargewonden.
Er is zo vaak nagedacht over oplossingen. Over hekken, entreeprijzen en andere maatregelen om de gekte langs de kant te doen verminderen. Maar het zijn de mensen zelf die er een puinhoop van maken. Het zijn de mensen zelf die hun eigen domme ego boven het evenement plaatsen. Het is maar de vraag of die karaktertrek ooit uit te bannen is.